Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

ΔΙΑΤΑΓΗ ROTHSCHILD: ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Liberation (ιδιοκτησίας E.Rothschild):
Γιατί πρέπει να νομιμοποιηθεί η
 μετανάστευση
Το ευρωπαϊκό και ατλαντικό establishment, ως συνήθως, κοροϊδεύει τους υπηκόους του και ταυτόχρονα εφαρμόζει τα μυστικά του σχέδια χρησιμοποιώντας κάθε μέσον. Εδώ δεν θα ασχοληθούμε με το γεγονός ότι οι πολεμικές συρράξεις και επαναστάσεις, που οι ατλαντικές υπηρεσίες δημιουργούν στις διάφορες χώρες της ανατολής και της Αφρικής, είναι αυτές που συμβάλλουν στην δημιουργία μεταναστευτικών ρευμάτων.

Σε αυτό το άρθρο θέλουμε απλώς να πούμε τα αυτονόητα (στην εποχή μας  όποιος  λέει το αυτονόητο επιτελεί… ιεραποστολή)όσον αφορά τις δικαιολογίες που το σύστημα προβάλει για το μεταναστευτικό πρόβλημα: «τι μπορούμε να κάνουμε;», «πως να τους εμποδίσουμε;», «δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι», κλπ. Αμέσως μετά, αρχίζουν τα σπαρακτικά και μελοδραματικά  σόου των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Και τώρα ερχόμαστε στα μέτρα που περιλαμβάνει το σχέδιο δράσης για τη μετανάστευση, που αποφασίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση: γενικολογίες και χωρίς ουσιαστική αποτελεσματικότητα, απλώς για να καθησυχάζουν τον κόσμο και τις όποιες πολιτικές αντιδράσεις. Μάλιστα, ο Jean-Claude Juncker προσπάθησε να περάσει αυτό που συμβουλεύει  η εφημερίδα Liberation, δηλαδή την νομιμοποίηση της μετανάστευσης. Μπορεί να μην τα κατάφερε , αλλά η κίνηση του είναι ενδεικτική των πιέσεων που ασκούνται προς αυτή την κατεύθυνση.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

ΤΡΑΝΤΙΣΙΟΝΑΛΙΣΜΟΣ


Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν:

Η στέψη του ιππότη
Είναι σαφές ότι η αριστερά κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό, ελπίζω αυτό να είναι κατανοητό πλέον σε αυτή τη χώρα και πέραν των αναγνωστών του Θεοδότου. Αυτό το κατάφερε επιβάλλοντας δύο πολιτικά ρεύματα, με διαφορετικές βέβαια εκφράσεις κάθε φορά. Αυτά τα δύο είναι ο ριζοσπαστισμός και ο προοδευτισμός. Αντιστοίχως πρόκειται για την ιδεολογία των αριστερών «μπράβων» και «επαναστατών» και την ιδεολογία της «διανόησης», της «τέχνης» και της «πολιτικής».

Η πρώτη κάνει τη βίαιη και συχνά και ένοπλη μορφή αγώνα και «συμμορφώνει» αυτούς που δε παίρνουν από λόγια, αλλά νομικά τίποτα δε μπορεί να γίνει εναντίον της, καθώς χαίρει σε μεγάλο βαθμό ασυλίας και ασφαλώς της στήριξης των ΜΜΕ. Θυμηθείτε απλά ότι επί 24 χρόνια η 17Ν σκότωνε και η αστυνομία και οι «μυστικές» υπηρεσίες της χώρας διαρκώς…την «ακουμπούσαν»… αλλά ποτέ δεν την έπιαναν, ταυτόχρονα οι εφημερίδες δημοσίευαν τις ανακοινώσεις τις οργάνωσεις, δημοσιογράφοι βρίσκονταν σε διάλογο με την 17Ν για θέματα ιδεολογίας και μεθόδου χρήσης της βίας κλπ. Ή σκεφτείτε την ασυλία που απολαμβάνει η αριστερά εδώ και δεκαετίες στο να καίει την Αθήνα, να καταλαμβάνει κτίρια, να επιτίθεται βίαια και με δολοφονικές διαθέσεις σε οποιονδήποτε διαφωνεί με τις ιδεοληψίες της (και όταν αποτυγχάνει να το πράξει αυτό οι αριστεροί να παρουσιάζονται από τα κανάλια ως «τα αθώα θύματα επίθεσης φασιστών»).

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

γράφει ο Θωμάς Θεολόγης

"Διάνοια και λόγος ταυτόν" έλεγε ο Πλάτων κι ο Αριστοτέλης, με τον δικό του τρόπο, έλεγε τα ίδια: "Γλώσσα νόησις νοήσεως". Και από τις δύο ρήσεις εξάγεται ένα και μοναδικό συμπέρασμα, ότι, δηλαδή, υπάρχει μία άρρηκτη σχέση μεταξύ λόγου και γλώσσας, διανοίας, σκέψης, πολιτισμού!... Τις τελευταίες τρεις- τέσσερες δεκαετίες τα πράγματα άλλαξαν δραματικά και Έλληνες που έτυχαν ακόμα και ανωτάτης παιδείας- με πρωταθλητές τους δημοσιογράφους καναλιών- έχουν γίνει "ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΟΙ" !

Αν ο χαρακτηρισμός σάς φαίνεται υπερβολικός, προσέξτε τα παραδείγματα που έπονται:

1."Καλό σας μεσημέρι"!Το μεσημέρι διαρκεί  μια στιγμή. Ακούσατε ποτέ τους 'Άγγλους να λένε "good noon", ή οποιονδήποτε κάτι αντίστοιχο στη γλώσσα του; Μήπως πρέπει να τους αντευχηθούμε "Καλά τους μεσάνυχτα" μπας και το κόψουν;

2."Θα τα ξαναπούμε σήμερα 15 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα", αντί του ορθού "αύριο, ώρα μηδέν και 15"!

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ Ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Κάθε τόσο, ακούμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από κάποιες γνωστές προσωπικότητες (πχ ο Πάπας), από πολιτικούς και από ορισμένους ιστορικούς, να κατηγορούν τους 'Οθωμανούς' ή κάποιους, αποκαλούμενους γενικά και αόριστα, 'Νεότουρκους', για την γενοκτονία των ποντίων και των αρμενίων. Πόσο θα διαρκέσει αυτή υποκρισία,  αυτή η συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας, κανείς δεν γνωρίζει…

Η Οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν ασυνήθιστη στην διάπραξη σφαγών εναντίον όσων λαών προσπαθούσαν να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους από αυτήν. Όμως εκείνη την συγκεκριμένη εποχή δεν μπορούσε να διατάξει καμία γενοκτονία, για τον απλούστατο  λόγο ότι μεταξύ του 1915-1918  ήταν το θύμα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Η εξουσία είχε περάσει στα χέρια των συνωμοτών  του μασονικού (της γαλλικής εκδοχής του τεκτονισμού) 'Κομιτάτου Ένωση και Πρόοδος', του οποίου τα στελέχη ήταν στρατιωτικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δικηγόροι,  οι γνωστοί Νεότουρκοι οι περισσότεροι  εκ των οποίων ήταν Ντονμέδες': Eβραίοι που ακολουθούσαν τη νέο-γνωστική διδασκαλία του ψευδομεσσία Σαμπετάι Σεβί και είχαν ασπαστεί (εξωτερικά  μόνον)την μουσουλμανική θρησκεία.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου


«Τόση καλοσύνη γύρω μου κι εντός…» λέει το γνωστό άσμα. Πράγματι, όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνουμε ότι σε όλη την Ευρώπη, λαμβάνει χώρα μία εκστρατεία ''καλών συναισθημάτων''  και ευαισθητοποίησης προς όλη την ''δημιουργία'' , κηρύσσεται  ένα ''νέο ευαγγέλιο'': «αγαπάτε το διαφορετικό», «αγαπάτε το μετανάστη», «αγαπάτε τον αλλόθρησκο», «αγαπάτε τον γκέι», «αγαπάτε τη λεσβία». Βέβαια, υπάρχει μία λεπτομέρεια που ίσως διαφεύγει: σε αυτό το ''νέο ευαγγέλιο'' δεν υπάρχει η παλαιά και γνωστή παραίνεση: «αγαπάτε αλλήλους». Θα μου πείτε, δεν είναι το ίδιο με όλα τα παραπάνω; Νομίζω πως όχι. 

Κάπου διάβασα ότι σε έναν γέρο χωρικό ο οποίος σκότωσε ένα σκύλο που του έτρωγε τις κότες, έβαλαν πρόστιμο τριάντα χιλιάδες ευρώ. Αν το είχαν βάλει στον παππού μου θα πάθαινε εγκεφαλικό και θα έμενε επί τόπου. Έτσι την ίδια μέρα, θα έθαβαν και τον παππού και τον σκύλο. Που ξέρετε, αργότερα μπορεί να τους θάβουν και στο ίδιο …νεκροταφείο.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Η ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΕΡΗΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ


Άρθρο του Marcello Veneziani

Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου


Άραγε είναι αληθινός ή ψεύτικος ο θρύλος της πολιτιστικής ηγεμονίας της αριστεράς; Τι ήταν και τι απομένει σήμερα από εκείνο το σχέδιο κατάκτησης και πολιτιστικής κυριαρχίας; Στην αρχή, η πολιτιστική ηγεμονία υπήρξε ένα σχέδιο και μία θεωρία που χάραξε ο Γκράμσι πάνω στην βάση δύο μαθημάτων: του Λένιν και του Μουσολίνι, μέσω του Τζιοβάνι Τζεντίλε και του Τζουζέπε Μποτάι.

Η βασική θέση είναι γνωστή: η κατάκτηση της πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης περνά διαμέσου της πολιτιστικής κατάκτησης της κοινωνίας. Την δεκαετία του ’50 υπήρχαν στην κοινωνία ισχυρές αντιστάσεις έναντι της αριστερής κουλτούρας, αντιστάσεις που προέρχονταν από την Χριστιανική δομή των κοινωνιών, την δραστηριότητα των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων και, γενικότερα, των παραδοσιακών ηθών που τότε επικρατούσαν, ακόμη και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η μεγάλη στροφή έγινε το ’68: η πολιτιστική ηγεμονία δεν ταυτίζεται πια με το PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) ,το οποίο παραμένει ο μεγαλύτερος θιασάρχης, αλλά εξαπλώνεται στο αρχιπέλαγος της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτή η ηγεμονία γίνεται διεισδυτική, κατακτά τους τρόπους ομιλίας και τα προφίλ, φθάνει στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στον κινηματογράφο και στο θέατρο, διαποτίζει τις τέχνες, τα μέσα ενημέρωσης.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ''ΕΞΑΕΡΩΘΗΚΕ'' Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ


Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης 

Αλχημιστής και αλχημικός αθανόρας
Αλχημικές διεργασίες δεν γίνονταν μόνον μέσα στα εργαστήρια των αλχημιστών του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Η ''μεταμόρφωση'' πολιτικών και φιλοσοφικών ιδεολογιών, ήταν μία εργασία που απασχόλησε διάφορα'' εργαστήρια'' της σύγχρονης εποχής.

Κατά την διάρκεια της Μεσαιωνικής περιόδου, η ''ύλη'' (η αντίληψη του υλικού κόσμου) είχε υποστεί μία διαδικασία ''αποστερεοποίησης-εξαέρωσης''), μέσω της πνευματικής και θρησκευτικής  θεώρησης του κόσμου και των όντων που σε αυτόν κατοικούν. Ο άνθρωπος αντιμετώπιζε όλες τις πτυχές της ζωής υπό το πρίσμα  μιας αναμενόμενης μη υλικής ζωής, σε έναν άλλο κόσμο, αιθέριο, πνευματικό, Θείο. Κατά συνέπεια, οι αξίες της καθημερινής ζωής του έπρεπε να εναρμονίζονται με αυτόν τον ''άλλο κόσμο'', και άρα, να είναι όσο γινόταν λιγότερο υλικής φύσεως. Συνοψίζοντας, οι προ-μοντέρνες κοινωνίες είχαν ως θεμέλιους λίθους, την καταγωγή (το αίμα),την τιμή, το πνεύμα, την  θρησκεία.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

   
Άρθρο του Lorenzo Vitelli   (www.lintellettualedissidente.it)
Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου


- […]Αυτό είναι δόξα για εσένα.
- Δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε  ως ''δόξα'',- είπε η Αλίκη. 
 Ο Αυγουλίνος χαμογέλασε  περιφρονητικά- Είναι φυσικό να μην καταλαβαίνεις… εάν δεν στο εξηγήσω εγώ. Σημαίνει: “αυτός είναι ένας συντριπτικός συλλογισμός για εσένα!”
- Αλλά ''δόξα'' δεν σημαίνει ''συντριπτικός συλλογισμός'',- αντέταξε η Αλίκη. 
- Όταν εγώ  μεταχειρίζομαι μία λέξη - είπε ο Αυγουλίνος, με τόνο αρκετά απαξιωτικό - σημαίνει ακριβώς εκείνο που εγώ επέλεξα να την κάνω να σημαίνει…τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. 
- Το ζήτημα είναι -είπε η Αλίκη-εάν εσείς μπορείτε να κάνετε τις λέξεις να σημαίνουν τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα. 
- Το ζήτημα είναι -είπε ο Αυγουλίνος-ποιος είναι  ο  κυρίαρχος…αυτό είναι όλο.

 (Lewis Carroll, «Μες στον Καθρέφτη και Τι Βρήκε Εκεί η Αλίκη»)

Οι λέξεις δεν είναι μόνον λέξεις, είναι οι σημασιολογικές γέφυρες που συνδέουν τη συλλογική φαντασία με την πραγματικότητα. Είναι η πραγματικότητα όπως παρουσιάζεται από μία κοινότητα. Αυτή η παρουσίαση μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο αληθής, περισσότερο ή λιγότερο ιδεολογική. Μεταβολή της έννοιας των λέξεων σημαίνει μεταβολή του τρόπου με τον οποίο τα άτομα αντιλαμβάνονται το υπάρχον. Ενώ οι διάλεκτοι και οι γλωσσικές ιδιαιτερότητες εξαφανίζονται και η γλώσσα γίνεται μία μονόδρομη διαδικασία που επιβάλλεται από τα πάνω-όπως για παράδειγμα οι νεολογισμοί  ομοφοβία, ανθρώπινα δικαιώματα, λιτότητα κλπ - η σημασία των λέξεων δεν γεννιέται πλέον αυθόρμητα από την κοινότητα. Η διαδικασία νοηματοδότησης εντός του λεξικού δεν καθορίζεται από κοινού, αλλά είναι μονοπώλιο κάποιων.