Η ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου   

    "Όσοι απομείναμε πιστοὶ στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αυτοὺς που θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ένα λουλούδι  χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ο καιρὸς θα δείξει ποιος έχει δίκιο, αν και δε  χρειάζεται ολότελα αυτὴ η απόδειξη."

                                                                  Φώτης Κόντογλου  
                    

Σε αυτό το μπλογκ έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο γεγονός ότι ο γηγενής πληθυσμός αυτής της χώρας ,σε  κάποιο  ποσοστό, το  μέγεθος του οποίου είναι απροσδιόριστο, αλλά πάντως δεν είναι ευκαταφρόνητο, έχει υποστεί σοβαρή αλλοίωση στην αρχετυπική απεικόνιση του ψυχικού του εικονοστασίου. Έτσι, δεν θυμίζει  σε τίποτα ότι προέρχεται από εκείνη την Παράδοση  που ο Φώτης Κόντογλου είχε αποκαλέσει: Η πονεμένη ρωμιοσύνη: «Οι λαοί που ζούνε με πόνο και με πίστη τυπώνουνε πιο βαθειά τον χαραχτήρα τους στον σκληρό βράχο της ζωής, και σφραγίζονται με μια σφραγίδα που δεν σβήνει από τις συμφορές κι από τις αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιο άσβηστη. Με μια τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη. Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα και μ' αγωνία, πλουτίζονται με πνευματικές χάρες που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τους λαούς και τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, που δεν τ' αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης.» Σε πόσους αλήθεια νέο-Έλληνες ταιριάζει αυτή η περιγραφή; Μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι μάλλον πρέπει να είναι  απόγονοι…του Αχιλλέα; μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Καμίνη στην Αθήνα, μάλλον απόγονοι του… Οδυσσέα; ή σε αυτούς που δίνουν το 20% στον Τσίπρα, μάλλον απόγονοι…του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης

                           

   ‘’… Η  ήττα του γνωστικισμού στους κύκλους της διανόησης  είναι ένα  εντυπωσιακό  παράδειγμα της ικανότητας της αριστοκρατικής κουλτούρας κατά την ύστερη Αρχαιότητα να αναχαιτίσει ένα κίνημα που έναν αιώνα  νωρίτερα φαινόταν να οδηγεί στην πλήρη προδοσία των διανοούμενων."  Peter Brown, Ο Κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας.

Αποφασίσαμε να κάνουμε μία σύνοψη της πολιτικής έκφρασης του νέο-γνωστικού ρεύματος, προσθέτοντας και στοιχεία που αφορούν την πολιτική ιστορία των μουσουλμανικών χώρων, έτσι ώστε να υπάρχει μία πλήρης εικόνα ενός τρομακτικού παγκόσμιου φαινομένου, το οποίο άλλαξε εκ θεμελίων το πολιτισμό μεγάλου μέρους του πλανήτη, και που η επίσημη ιστοριογραφία αρνείται πεισματικά να περιγράψει και να φανερώσει.

                               Ο   ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ  ΕΙΣΒΑΛΕΙ  ΣΤΗ  ΔΥΣΗ

Δεν θα αναφερθούμε διεξοδικά στις πρώιμες φάσεις του γνωστικισμού, όταν δηλαδή το 70 μ.χ. μετά την καταστροφή του Ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους, μία ομάδα ραβίνων αποσκίρτησε από τον παραδοσιακό Ιουδαϊσμό, αναγνωρίζοντας πλέον ως αληθινό θεό  μόνον τον Εωσφόρο, ξεκινώντας έτσι το έργο της διαμόρφωσης του κόσμου σύμφωνα με τις επιταγές της νέας τους πίστης. Eίναι γνωστές οι διαδρομές του Γνωστικισμού στην ελληνιστική περίοδο, όταν έλαβε επιδράσεις από διάφορα φιλοσοφικά –μεταφυσικά ρεύματα, τόσο του ελληνικού κόσμου όσο και της ανατολής, καταλήγοντας έτσι σε ένα συγκρητιστικό θρησκευτικό κίνημα, που τον μεσαίωνα θα  λάβει και χριστιανικές αποχρώσεις. Πράγματι ήταν στην μεσαιωνική εποχή που οι γνωστικές σέχτες των Καθαρών, Βογομίλων, Παυλικιανών κλπ προτάσσουν με έντονο τρόπο κομμουνιστικές και αναρχικές πολιτικές θεωρίες. Τελικά, το 1500 ο Γνωστικισμός επιτυγχάνει την πρώτη μεγάλη νίκη του, αφού εισέβαλε μέσα στον θεσμοθετημένο χριστιανισμό με την δημιουργία του πουριτανικού κινήματος από τον Ιωάννη Καλβίνο.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Γράφει ο Δημήτριος Τσεργίνης

χάρτης με τα αρχαία βασίλεια της Κύπρου

Την Κύπρο την ξέρετε όλοι σας, φαντάζομαι. Και –επίσης φαντάζομαι- όλοι σας λίγο-πολύ γνωρίζετε το τι γίνεται από το 1950 και μετά: Να που ζητάνε Ένωση οι Κύπριοι, να που ματαιώνεται η Ένωση, να που ανακαλύπτεται ο τουρκικός «παράγων», να που ο τουρκικός «παράγων» στρέφεται κατά του ελληνικού, να που ανακατεύεται η Τουρκία, να που η Τουρκία και η Ελλάδα τα βρίσκουνε, να που πάει να λυθεί –επιτέλους!- το Κυπριακό, να που το ματαιώνει ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μακάριος, να που πάει να ξαναλυθεί το «Κυπριακό», να που ξαναματαιώνεται η όποια λύση, να που γίνεται η τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο το καλοκαίρι του 1974, να που την εισβολή τη γνωρίζανε εκ των προτέρων οι πάντες εκτός από αυτούς που έπρεπε να τη γνωρίζουν (ακόμα κι ο Μακάριος ήξερε τι θα γινόταν τον Ιούλιο του 1974), να μετά που πάει να ξαναλυθεί το Κυπριακό, να που πιο μετά ξανά-μανά ματαιώνεται η λύση, να μετά το σχέδιο Ανάν, να μετά που πέφτει το σχέδιο Ανάν, να έτσι, να αλλιώτικα… και πασαλιμανιώτικα, όπως θα έλεγε και παλαιός αυτόχθων του επίνειου της πρωτεύουσάς μας. Οπότε διερωτάται κανείς – ως επιστήμων και ως άνθρωπος, ως Έλλην και ως Χριστιανός τελοσπάντων: Μα καλά, μας δουλεύουνε;
 

Βεβαίως μας δουλεύουνε! Τώρα το καταλάβατε; Αλλά γιατί μας δουλεύουνε, ω Συνέλληνες; Γιατί βρίσκουνε και τα κάνουνε, είναι η πρώτη – και επιστημονικώς καλλίτερη απάντηση. Μας βρήκανε χαζούς, με άλλα λόγια, και μας δουλεύουνε. Ο Μακάριος π.χ. στην Κύπρο έχει περίπου αγιοποιηθεί. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος ματαίωσε την Ένωση στη δεκαετία του 1960, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε, αλλά έγινε και πρωθυπουργός – λαοπρόβλητος εξυπακούεται. Με τέτοιο συνονθύλευμα ανοήτων λοιπόν,  γιατί να μη μας δουλεύουνε εμάς, τους «έξυπνους» Έλληνες;

ΟΙ ΝΕΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΓΟΥΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

Με μεγάλη μας χαρά και υπερηφάνεια, σας αναγγέλλουμε  τις  νέες  επιτυχίες της Ιουδαϊκής ψυχιατρικής. Είναι  εξάλλου γνωστό, ότι οι Ιουδαίοι ψυχίατροι εφευρίσκουν, συγγνώμη, ανακαλύπτουν ήθελα να πω, ασθένειες που οι άλλοι ανίκανοι ψυχίατροι  αδυνατούν ακόμη και να  φανταστούν. Όμως τα επιτεύγματα τους δεν είναι μόνον στο πεδίο της ψυχιατρικής. Είναι και στο πεδίο της γλώσσας, μια  που  την  ικανότητα τους στην λέξη-πλασία θα την ζήλευε ακόμη και ο Όμηρος. Αρχίζουμε λοιπόν την παρουσίαση των πιο βασικών ψυχιατρικών ασθενειών όπως αυτές περιγράφονται από τους  πεφωτισμένους Ιουδαίους ψυχιάτρους.

ΟΜΟΦΟΒΙΑ: Αυτή η επάρατος και βαριά νόσος ανακαλύφθηκε από τον εβραίο ψυχοθεραπευτή George Weinberg. Τα άτομα που έχουν την ατυχία να προσβληθούν από αυτή, νοιώθουν ταραχή και φόβο όταν αντικρίζουν έναν gay. Είναι ο φόβος για τον  πουστ… Μιλάμε  ότι μόλις δουν κάποιον τέτοιον, το βάζουν στα πόδια, τρέχουν και δεν φτάνουν. Απίστευτο πράγμα. Η προτεινόμενη θεραπεία: Αν, ω μη γένοιτο, πάσχετε από αυτό το σύνδρομο, υπάρχουν δύο ειδών θεραπείες. Η πρώτη είναι ριζική και σύντομη, η δεύτερη απαιτεί περισσότερο χρόνο. Η πρώτη θεραπεία: μπορείτε να παρακαλέσετε ένα φίλος σας , να σας βοηθήσει, ρε παιδί μου, να δώσει ένα χεράκι τέλος πάντων, ώστε να γίνεται και εσείς gay, όποτε όλοι οι φόβοι θα εξαφανιστούν. Η δεύτερη θεραπεία βασίζεται στο καλό παράδειγμα. Δηλαδή, εστιάζεται τη σκέψη σας στο γεγονός ότι ένας  εγχώριος παχύσαρκος υπουργός άμυνας, είχε διορίσει για γραμματέα του έναν εβραίο πουστ… Εστιάζοντας τη σκέψη σας πάνω σε αυτό, θα απαλλαχτείτε συν τω χρόνω  από κάθε ανησυχία και ενδοιασμό. Βέβαια, πρέπει να επισημάνουμε το γεγονός ότι επειδή ετυμολογικά η λέξη ομοφοβία δηλώνει τον φόβο για τον όμοιο, αυτό υποδηλώνει ότι αυτοί που φοβούνται τον  gay είναι και οι ίδιοι, ασυνείδητα, gay. Δηλαδή έχουμε ασυνείδητους  πουστ… που φοβούνται τους συνειδητούς πουστ… Τι να πω, μπερδεύτηκα, ας αφήσουμε την επίλυση του προβλήματος σε κανένα εβραίο ψυχαναλυτή.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΩΣΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην Παλαιά Βουλή, στις 16 Μαΐου 2013, με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του "Με τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα. Ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης και η Ελευθερία των Ελλήνων, 1800-1834"

Κυρίες και Κύριοι,

το εξώφυλλο του βιβλίου

          Ξέρετε, οποιοσδήποτε ανεβαίνει σε βήμα για να μιλήσει σε εκδήλωση όπως η σημερινή αντιμετωπίζει δίλημμα: Τι πρέπει να κάνει;

Να προσπαθήσει να κερδίσει τις καρδιές των ακροατών; Ή, αντίθετα, να πει την αλήθεια αδιαφορώντας για τις συνέπειες;

          Ως γνωστόν, η επιλογή των πολιτικών ανδρών σταθερώς είναι η πρώτη· και, όταν τώρα αναφέρομαι σε «πολιτικούς», δεν εννοώ μόνο τους τωρινούς, εδώ, στη δική μας χώρα, αλλά και σε προσωπικότητες μεγάλου διανοητικού και ηθικού διαμετρήματος, οι οποίοι όμως απέκρυψαν μεγάλα κομμάτια της πραγματικότητας, προκειμένου να ενωθούν με τον Λαό τους και να γίνουνε η ψυχή του. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, εγώ δεν είμαι πολιτικός· ή, αν προτιμάτε, προσπαθώ μεν να είμαι  πολιτικός αλλά του στυλ που καθιέρωσαν ο  Πλάτωνας π.χ. και ο Αριστοτέλης· με άλλα λόγια, θεωρώ ότι το Κράτος και η Κοινωνία οφείλουν, πριν και πάνω από όλα, να εκπαιδεύουνε τον Λαό – και, κατά συνέπεια, εκείνο που αδηρίτως προέχει είναι η ανακάλυψη και προβολή της Αλήθειας. Εν ολίγοις, μας χρειάζονται όχι δημαγωγοί αλλά Δάσκαλοι· και τον ρόλο του Δασκάλου θα αναλάβω για λίγο, εδώ και τώρα, και εγώ.

          Το τι γίνεται, το ακούσαμε στο μήνυμα του Αλέξανδρου Ντούγκιν. Εγώ, δεδομένου ότι συμφωνώ με αυτά, θα σας το κάνω λιανά, διότι παντού και πάντοτε η Αλήθεια ελευθερώνει:  γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. Θα αρχίσω λοιπόν με τέσσερις διαπιστώσεις των αντιπάλων μας, δηλαδή των φιλελεύθερων και πλουτοκρατικών Δυνάμεων του Δυτικού κόσμου, που μας έχουνε φέρει σήμερα στην τραγική κατάσταση που όλοι μας βιώνουμε:

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου                       

o "ναός" και οι "ιερείς" του

Θα αρχίσω  αυτή την σύντομη ανάλυση με μία απλή ερώτηση: Έχετε ποτέ ακούσει ένα πολίτευμα που να έχει Ναό; Μέχρι σήμερα γνώριζα ότι ναούς έχουν μόνο τα διάφορα θρησκευτικά δόγματα. Άρα νομίζω ότι είναι λογικό να συμπεράνω, ότι όσοι αποκαλούν έτσι το κοινοβούλιο, ασφαλώς αναφέρονται σε κάποια άγνωστη (στους πολλούς) θρησκεία, της οποίας το τελετουργικό τελείται εντός του κοινοβουλίου. Ναι λοιπόν, το ομολογούν: Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι μία θρησκεία. Δεν ξέρω βέβαια αν ανήκει στις «παραθρησκευτικές οργανώσεις», πάντως έχουν απόλυτο δίκιο! Πρόκειται για ένα θρησκευτικό δόγμα, και ακριβώς την βαθύτερη φύση αυτού του δόγματος θα αναλύσουμε  τώρα.

Η αντιπαραδοσιακή επίθεση στον δυτικό κόσμο άρχισε γύρω στο 1600, με την εμφάνιση του προτεσταντισμού, και αργότερα με τις αστικές επαναστάσεις (Γαλλική κ.λπ.),οι οποίες θα καθιερώσουν το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα. Και τα δύο αυτά φαινόμενα, ο προτεσταντισμός στην θρησκεία και ο αστικός καπιταλισμός στην οικονομία, αποτελούν τις δύο εκφάνσεις του ίδιου ρεύματος,  δηλαδή του εβραϊκού γνωστικισμού. Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του ρεύματος και της συνακόλουθης εποχής (δηλαδή της νεωτερικότητας), είναι ο ανθρωποκεντρισμός, η πόλωση στον ορθολογισμό, η πίστη στον προοδευτισμό και τον  επιστημονισμό και γενικά σε όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούσαν να οδηγήσουν στην απομάγευση του κόσμου· στη διάρρηξη, δηλαδή, της σχέσης του ανθρώπου με το Θείο και τη συνακόλουθη καλλιέργεια της εντύπωσης πως η μόνη αλήθεια είναι αυτή που προέρχεται από την ανθρώπινη νόηση. Αυτό είναι και το κρίσιμο σημείο στην ανάλυσή μας: ο γνωστικισμός είχε θέσει ως πρωταρχικό στόχο του την εξάλειψη της «αντικειμενικής αλήθειας», δηλαδή της αλήθειας που υπερβαίνει την ατομική υποκειμενικότητα και προέρχεται από τα Άνω. Για να επιτύχει λοιπόν σε αυτό τον σκοπό του, στο κοινωνικό -πολιτικό επίπεδο, το πρώτο που έπρεπε να κάνει είναι να υποκειμενοποίησει το ΗΘΟΣ. Κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει μόνον με την αποκοπή της κοσμικής εξουσίας από την  υπερβατική της θεμελίωση (ο Βασιλέας ως εκπρόσωπος του θεού στην γη) και κατά δεύτερο, με την δημιουργία των κομμάτων, καθένα από τα οποία θα εκπροσωπούσε ένα διαφορετικό ΗΘΟΣ (η υποκειμενοποίηση του ήθους). Ενώ λοιπόν όλες οι παραδοσιακές κοινωνίες ήταν θεμελιωμένες στην εκ των ΑΝΩ ΑΡΧΗ, ο γνωστικισμός κατάφερε να τις θεμελιώσει στην εκ των ΚΑΤΩ ΑΡΧΗ.

ΟΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΧΕΣ

γραφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Ίσως να το παρατηρήσατε: βρισκόμαστε μπροστά σε ένα οργασμό ίδρυσης νέων κομμάτων. Με τη πρώτη ματιά μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την ποιότητα των αρχηγών τους: Άλλοι από αυτούς απατεώνες του λόγου και της ιδέας, άλλοι πρώην στελέχη κομμάτων που βυθίζονται, οπότε ψάχνουν για νέα κομματο-βαπόρια στα οποία θα γίνουν οι καπετάνιοι. Φυσικά σε όλους αυτούς, ούτε που τους περνάει η ιδέα από το μυαλό να αφήσουν την πολιτική και να ασχοληθούν με κάτι άλλο. Αλλοίμονο!Βλέπετε είναι τέτοιοι φωστήρες της πολιτικής επιστήμης, διαθέτουν τόση ηγετική ικανότητα και τέτοιο βάθος σκέψης, που δεν επιτρέπουν στο εαυτό τους να μην τεθεί στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος. Γίνονται κομμάτια...για τη πατρίδα. Αυτό όμως που εκπλήσσει ακόμη περισσότερο, είναι ότι όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες βρίσκουν οπαδούς και ψηφοφόρους. Δυστυχώς στην εποχή μας υπάρχει κόσμος που δεν έχει ούτε την έμπειρη ματιά του απλού ανθρώπου, που κάποτε ήξερε να διακρίνει τον ψεύτη και τον υποκριτή από απόσταση χιλιόμετρων. Είναι άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι τα παλαιά κόμματα μοιάζουν με βόμβες διασποράς: Τώρα που εκρήγνυνται διασπείρουν βομβίδες απατεωνιάς, σήψης και παρακμής, χειρότερα και από πριν.