Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ''ΕΞΑΕΡΩΘΗΚΕ'' Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ


Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης 

Αλχημιστής και αλχημικός αθανόρας
Αλχημικές διεργασίες δεν γίνονταν μόνον μέσα στα εργαστήρια των αλχημιστών του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Η ''μεταμόρφωση'' πολιτικών και φιλοσοφικών ιδεολογιών, ήταν μία εργασία που απασχόλησε διάφορα'' εργαστήρια'' της σύγχρονης εποχής.

Κατά την διάρκεια της Μεσαιωνικής περιόδου, η ''ύλη'' (η αντίληψη του υλικού κόσμου) είχε υποστεί μία διαδικασία ''αποστερεοποίησης-εξαέρωσης''), μέσω της πνευματικής και θρησκευτικής  θεώρησης του κόσμου και των όντων που σε αυτόν κατοικούν. Ο άνθρωπος αντιμετώπιζε όλες τις πτυχές της ζωής υπό το πρίσμα  μιας αναμενόμενης μη υλικής ζωής, σε έναν άλλο κόσμο, αιθέριο, πνευματικό, Θείο. Κατά συνέπεια, οι αξίες της καθημερινής ζωής του έπρεπε να εναρμονίζονται με αυτόν τον ''άλλο κόσμο'', και άρα, να είναι όσο γινόταν λιγότερο υλικής φύσεως. Συνοψίζοντας, οι προ-μοντέρνες κοινωνίες είχαν ως θεμέλιους λίθους, την καταγωγή (το αίμα),την τιμή, το πνεύμα, την  θρησκεία.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

   
Άρθρο του Lorenzo Vitelli   (www.lintellettualedissidente.it)
Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου


- […]Αυτό είναι δόξα για εσένα.
- Δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε  ως ''δόξα'',- είπε η Αλίκη. 
 Ο Αυγουλίνος χαμογέλασε  περιφρονητικά- Είναι φυσικό να μην καταλαβαίνεις… εάν δεν στο εξηγήσω εγώ. Σημαίνει: “αυτός είναι ένας συντριπτικός συλλογισμός για εσένα!”
- Αλλά ''δόξα'' δεν σημαίνει ''συντριπτικός συλλογισμός'',- αντέταξε η Αλίκη. 
- Όταν εγώ  μεταχειρίζομαι μία λέξη - είπε ο Αυγουλίνος, με τόνο αρκετά απαξιωτικό - σημαίνει ακριβώς εκείνο που εγώ επέλεξα να την κάνω να σημαίνει…τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. 
- Το ζήτημα είναι -είπε η Αλίκη-εάν εσείς μπορείτε να κάνετε τις λέξεις να σημαίνουν τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα. 
- Το ζήτημα είναι -είπε ο Αυγουλίνος-ποιος είναι  ο  κυρίαρχος…αυτό είναι όλο.

 (Lewis Carroll, «Μες στον Καθρέφτη και Τι Βρήκε Εκεί η Αλίκη»)

Οι λέξεις δεν είναι μόνον λέξεις, είναι οι σημασιολογικές γέφυρες που συνδέουν τη συλλογική φαντασία με την πραγματικότητα. Είναι η πραγματικότητα όπως παρουσιάζεται από μία κοινότητα. Αυτή η παρουσίαση μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο αληθής, περισσότερο ή λιγότερο ιδεολογική. Μεταβολή της έννοιας των λέξεων σημαίνει μεταβολή του τρόπου με τον οποίο τα άτομα αντιλαμβάνονται το υπάρχον. Ενώ οι διάλεκτοι και οι γλωσσικές ιδιαιτερότητες εξαφανίζονται και η γλώσσα γίνεται μία μονόδρομη διαδικασία που επιβάλλεται από τα πάνω-όπως για παράδειγμα οι νεολογισμοί  ομοφοβία, ανθρώπινα δικαιώματα, λιτότητα κλπ - η σημασία των λέξεων δεν γεννιέται πλέον αυθόρμητα από την κοινότητα. Η διαδικασία νοηματοδότησης εντός του λεξικού δεν καθορίζεται από κοινού, αλλά είναι μονοπώλιο κάποιων. 

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΟΥΔΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΠΑΡΔΑΛΩΝ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ & ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ: A GOOD BOY


ΟΥΔΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΠΑΡΔΑΛΩΝ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ...

Γράφει ο Ελευθέριος  Αναστασιάδης

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: με γοργούς ρυθμούς αυτή η χώρα μεταβάλλεται σε…χώρο. Ένας απλός γεωγραφικός  χώρος, μέσα στον οποίο οι μόνες αρχές που λειτουργούν είναι οι αρχές της κβαντομηχανικής, και συγκεκριμένα, η αρχή της απροσδιοριστίας ή της αβεβαιότητας: «οι φυσικοί νόμοι δεν μπορεί να οδηγήσουν σε πλήρη προσδιορισμό αυτού που συμβαίνει στον χώρο και τον χρόνο. Τα γεγονότα έχουν μάλλον τεθεί και πάλι στο παιχνίδι της τύχης». Μεταφέρετε αυτό τον ορισμό στην ελληνική πολιτική σκηνή και γενικότερα στην Ελληνική κοινωνία, και θα έχετε την όλη εικόνα της κατάστασης.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές ήταν η υπόσχεση για το σχίσιμο των μνημονίων και το τέλος της λιτότητας. Τώρα που τα παίρνουν όλα πίσω, όχι μόνον οι ίδιοι δεν έχουν τη φιλοτιμία (σπάνια λέξη στη σύγχρονη Ελλάδα) να παραιτηθούν, αλλά κανείς δεν εγείρει αυτό το ζήτημα: την απαίτηση να παραιτηθεί μία κυβέρνηση η οποία αθέτησε κάθε προεκλογική εξαγγελία. Απόλυτη σιγή από όλους τους θεσμούς, από τους ''πνευματικούς ανθρώπους'', από τα μέσα ενημέρωσης, από τους πάντες.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Η ΠΝΕΥΜΑΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Γράφει ο  Ιωάννης  Αυξεντίου

Ο Χίτλερ πετά πάνω από ένα πρότυπο
σχολείο 
Σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου αναλύσαμε τους λόγους για τους οποίους οι αριστεροδομημένοι, τάχθηκαν εναντίον του πολυτονικού συστήματος γραφής, καθώς και τα βαθύτερα αίτια που κρύβονται πίσω από τις ενδυματολογικές τους προτιμήσεις. 

Τώρα θα ασχοληθούμε με την γνωστή πρώτη κίνηση του υπουργού παιδείας: η κατάργηση των προτύπων σχολείων, δηλαδή, των σχολείων αριστείας. Σκεφθείτε πόσα προβλήματα του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος περιμένουν επίλυση, αλλά τον υπουργό τον ''έκαιγε'' το πρόβλημα της αριστείας. Τον ''έκαιγε'' σε τέτοιο βαθμό που χαρακτήρισε τα πρότυπα σχολεία ως «χιτλερικό εγχείρημα»! Όπως καταβαίνετε, μετά από τέτοιες δηλώσεις, δεν γνωρίζω αν πρέπει να αντλήσουμε υλικό από το πεδίο της κλινικής ψυχοπαθολογίας για εξηγήσουμε αυτές τις συμπεριφορές, πάντως το βέβαιο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία κατάσταση πνευματικής παθολογίας. Όπως λοιπόν η ψυχοπαθολογία έχει τα διαγνωστικά της εργαλεία και ανιχνεύει τα αίτια των νευρώσεων, έτσι και η πνευματοπαθολογία ανιχνεύει με τα δικά της εργαλεία τα αίτια των αριστερώσεων (=είδος πνευματικής νεύρωσης).

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΠΩΛΕΣΑΜΕ

Κάνουμε μια παύση από την περιγραφή της γελοιότητας που ζούμε τις τελευταίες ημέρες για να παρουσιάσουμε ένα ιδιαίτερα σοβαρό θέμα που αφορά την ταυτότητα του σύγχρονου ελληνισμού. Ο Ελληνοχριστιανισμός, μπορεί ανέκαθεν να ήταν μια ιδιάζουσα ταυτότητα με αρκετά σοβαρά προβλήματα, αλλά υπήρξε το συγκολλητικό στοιχείο των Ελλήνων για αιώνες. Το παρόν άρθρο περιγράφει με αντικειμενικό τρόπο, πέρα απο εκθειασμούς και αναθεματισμούς, το τι ήταν αυτή η ταυτότητα και το πως οι προβληματικές πτυχές της μπορούν να ξεπεραστούν. Οι θέσεις που παρουσιάζονται στο άρθρο, δεν σημαίνει πως είναι και οι επίσημες θέσεις του μπλογκ. Θεωρούμε όμως πως ο Ελληνοχριστιανισμός είναι ένα θέμα που πρέπει να εξετασθεί και μελετηθεί.
Θεόδοτος


Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν


Υπερ Πίστεως και Πατρίδος
Όλοι οι λαοί που θέλουν να υπάρχουν και να ζουν, πρέπει να έχουν μία ταυτότητα η οποία να τους επιτρέπει να υπάρχουν. Δηλαδή το παρελθόν και το τώρα να έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Ο Ελληνοχριστιανισμός ήταν η ταυτότητα που ως λαό μας έβγαλε από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να τον ορίσει, έπειτα να αναδείξει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του και τέλος να ερευνήσει άμα οι αδυναμίες γίνεται να ξεπεραστούν.

Ο Ελληνοχριστιανισμός είναι η ταυτότητα η οποία θεωρεί πως Έλληνας είναι ο χριστιανός, ο οποίος υπάγεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, κατοικεί εντός των ορίων της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, ομιλεί την ελληνική ως πρώτη γλώσσα και διακατέχεται από ελληνικό αίσθημα. Η ταυτότητα αυτή μπορεί να λύσει (και για αιώνες το είχε καταφέρει) το φυλετικό (με την έννοια των Ελληνικών φύλων και όχι της ράτσας) θέμα της Ελλάδος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψευδολογούμε, ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει η χώρα είναι πως ο Έλληνας δεν χαρακτηρίζεται από έναν καθαρό φαινότυπο (φαίνομαι+τύπος), λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης που έχει ως συνέπεια το δύσβατο ηπειρωτικό (δε νοείται ο νομός) περιβάλλον και τα πολλά νησιά. Από αυτό το ατυχές φαινόμενο, φυσικό είναι να δημιουργείται η βάση για μίας εξαιρετικά σκληρής μορφής τοπικισμού. 

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ...

Όχι, δεν αναφερόμαστε στην πολυδιαφημιζόμενη "διαπραγμάτευση" των Dumb & Dumber περί Eurogroup, που ως δείχνει κατέληξε στην "τεράστια επιτυχία" της παράτασης του Μνημονίου, αλλά σε κάτι διαφορετικό: στις ψευδαισθήσεις των παλαιομαρξιστών που πίστευαν πως το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα προχωρούσε έστω και σε βασικές σοσιαλιστικές οικονομικές πολιτικές.
              Θεόδοτος

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Αυτό το άρθρο απευθύνεται περισσότερο στους μαρξίζοντες και σοσιαλίζοντες ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, παρά στους αναγνώστες του Θεόδοτου. 

Θα θέλαμε λοιπόν να μας πουν οι "σύντροφοι" εάν στις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ανίχνευσαν έστω ψήγματα σοσιαλιστικής ή μαρξιστικής οικονομίας. Εγώ όσο και εάν έψαξα  δεν βρήκα κανένα τέτοιο στοιχείο. Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος:

Α) Μήπως θα απαγορευτεί στα καπιταλιστικά κεφάλαια να κάνουν μπίζνες στην Ελλάδα; ΟΧΙ

Β) Μήπως η ιδιοκτησία των μεγάλων επιχειρήσεων τύπου Βασιλόπουλος, Lidl, κλπ θα δοθεί στους εργαζόμενους; ΟΧΙ

Γ) Μήπως θα καταργηθεί το χρηματιστήριο; ΟΧΙ

Δ) Μήπως θα τεθούν φραγμοί σε δραστηριότητες καπιταλιστικής και φιλελεύθερης επιχειρηματικότητας; ΟΧΙ

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Επειδή ο όρος «αριστερά» έχει ταυτιστεί με τις ιδεολογίες κομμουνιστικής-σοσιαλιστικής προέλευσης, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο που έχει ως στόχο να ξεκαθαρίσει, μια για πάντα, την πραγματική σημασία αυτού του όρου.

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Hieronymus Bosch, o Ταχυδακτυλουργός
Ίσως, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, είναι η ''διαδεδομένη κατάσταση Σύγχυσης'': σύγχυση στις ιδέες, στους όρους, στους σκοπούς, στις έννοιες  κλπ. Έτσι λοιπόν,  το γεγονός ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία εντάχθηκε στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία, είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της σύγχυσης.

Είναι γνωστό ότι, κατά την διάρκεια της σύγκλησης της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 1789, οι φιλελεύθεροι αστοί δεν κάθισαν στα Δεξιά του Προέδρου, αλλά στα Αριστερά. Η γενικότερη στάση τους, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτική, οικονομική, ήταν εντελώς εχθρική έναντι της Παραδόσεως. Πως λοιπόν φθάσαμε να αποκαλούμε Δεξιούς τους φιλελεύθερους, και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αντιμετωπίζουν εχθρικά την αριστερά, στην  οποία  φιλοσοφικά ανήκουν; Ωραίο μπέρδεμα, θα αναφωνήσετε! Ας το ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

O ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΗΓΕΤΗ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

ο σατανικός βασιλίας: αντι-ηγετική καρικατούρα
Στις Δημοκρατίες ο ηγέτης αποτελεί βλασφημία! Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα σε όποιον θέλει να προσέξει ό,τι γίνεται γύρω του. Δεν είναι ανάγκη κανείς να είναι καλός πολιτικός ή επαρκής, ώστε να μπει στο κοινοβούλιο, το χαρακτηριστικό του λαϊκιστή είναι υπέρ αρκετό. Όποιος πείσει ότι είναι ένα με το μέσο, κοινό άνθρωπο αυτός είναι που και θα εκλεγεί. Η εκλογές αναδεικνύουν αυτόν που ξέρει να κάνει τις σωστές υποσχέσεις και να τις συνδυάσει με τη κατάλληλη κινδυνολογία τη σωστή στιγμή. Για να δώσουμε και ένα πρόσφατο παράδειγμα, αυτός που θα υποσχεθεί την ‘ελπίδα’ σχεδόν πάντα κερδίζει. Ο λόγος αυτός έχει να κάνει με το είδος της πολιτικής. Υπάρχουν δύο είδη: η κλασσική και η νεωτεριστική:

1.     Την κλασσική την παρήγαγε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, η οποία και πρώτη φορά εφαρμόστηκε, εν μέρει, από το Φίλιππο το Μακεδών και τον Μέγα Αλέξανδρο.  Πλήρη εφαρμογή είχε στο φεουδαλισμό του μεσαίωνα.
2.      Τη νεωτεριστική πολιτική, άρχιζε να εφαρμόζει ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος το 15ος και οι πρώτες κυβερνήσεις των Η.Π.Α., πλήρη εφαρμογή είχε από τη κυβέρνηση του Λίνκολν και πλέον κυριαρχεί.