Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Άρθρο του Paolo Borgognone 
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου
 
 Η γενιά του Εράσμους είναι ένα σχέδιο κοινωνικής μηχανικής και το αντικείμενο της κοινωνικής μαζικής παραγωγής του σύγχρονου καπιταλισμού (με άλλα λόγια, η γενιά του Εράσμους είναι το προϊόν της κοινωνίας στην οποία ζούμε).

Αυτή η άποψή μας επιβεβαιώνεται από τα όσα είπαν γι΄αυτό το θέμα κάποιοι 'διδάσκαλοι' του σύγχρονου [κοινωνικού] φιλελευθερισμού, όπως ο Daniel Cohn-Bendit και ο Umberto Eco. Πράγματι, ήταν αυτοί που θεωρητικολόγησαν την υποχρεωτική καθιέρωση της κοινωνίας Εράσμους, με στόχο την διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών (εθνική ταυτότητα, θρησκευτική, ταξική, ακόμη και αυτής του φύλου) μέσα στο σκοπίμως  συγχητικό, μετα-εθνικό και μετα-ιδεολογικό
μάγμα της 'Κοσμοπόλεως'. «Εγώ», ανέφερε επί του θέματος ο Cohn-Bendit, «θα ήθελα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χρηματοδοτεί κάθε χρόνο την φοίτηση στο εξωτερικό ενός εκατομμυρίου Ευρωπαίων φοιτητών που, στατιστικά, θα σύναπταν ερωτικές σχέσεις. Τι εθνικότητα θα είχε ο γιός μιας Ολλανδής γεννημένης στο Άμστερνταμ από γονείς Τούρκους και ένα Γάλλος  γεννημένος στο Παρίσι από Μαροκινούς γονείς; Ευρωπαϊκή».

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ 2001-2017

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου    
 
Θυμάστε το τρομοκρατικό κτύπημα στην πόλη Νίκαια της Γαλλίας, όταν ένα φορτηγό παρέσυρε και σκότωσε 84 ανθρώπους; Κτύπημα του οποίου την ευθύνη ανέλαβε, όπως συνήθως, το ISIS. Εάν ανακαλύψουμε κάποιες ενδείξεις όσον αφορά τους πραγματικά υπεύθυνους γι’ αυτό το κτύπημα, νομίζω ότι τότε θα καταλάβουμε ποιοι είναι οι κρυφοί εντολείς και των υπόλοιπων κτυπημάτων στην Γαλλία, στην Γερμανία και σε άλλες χώρες που κόστισαν τις ζωές εκατοντάδων αθώων Ευρωπαίων.

Μια καλή αρχή θα ήταν να βρούμε ποιος βιντεοσκόπησε το φορτηγό την ώρα που έπεφτε πάνω στους αθώους περαστικούς, εκείνο το βίντεο που όλοι είδαμε στις τηλεοράσεις μας: ονομάζεται Richard Gutjahr και είναι ένας παράξενος Γερμανός πολυτεχνίτης και δημοσιογράφος. Ο ίδιος, αφηγείται σε μία συνέντευξη που έδωσε, πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα: βρισκόταν σε 'διακοπές' στην Νίκαια για να βιντεοσκοπήσει τους εορτασμούς για την 'Ημέρα της Βαστίλης' (κάτι που ποτέ άλλοτε δεν είχε κάνει). Ενώ λοιπόν ήταν στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου -για να κινηματογραφήσει τα εορταστικά πυροτεχνήματα- αυτός ο τυχερός άνθρωπος, αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με εκείνο το φορτηγό και αρχίζει να τραβά την σκηνή. Φανταστείτε πόση τύχη έχει αυτός ο Γερμανός: 

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ


Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Scots Greys εναντίον γαλλικού πεζικού
Τo είδος των γεγονότων που σήμερα παρατηρούμε στον κόσμο: οι πόλεμοι, η τρομοκρατία, οι οικονομικοί ανταγωνισμοί και οι κρίσεις, δεν αποτελούν φυσικά ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εποχής μας. Τα ίδια φαινόμενα υπήρχαν σε όλη την μακροχρόνια ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Απλά, ανάλογα με την κάθε εποχή, αλλάζουν τα αίτια των συγκρούσεων και οι δυνάμεις που σε αυτές τις συγκρούσεις πρωταγωνιστούν. Σήμερα ο εβραϊκός και ο αγγλοσαξονικός (WASP) παράγοντας,  εχθές ο οθωμανικός, προχθές οι  ενδο-ευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί μεταξύ των βασιλείων κ.λπ. Όπως λέει και το τραγούδι: «…νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Το θέμα είναι ότι στην εποχή μας, διαπιστώνουμε μία, εν μέρει, διάψευση των προαναφερθέντων στίχων, αφού, όντως, σημειώνεται μία ''αλλαγή στους καιρούς''. Δηλαδή, διαπιστώνουμε ότι υποκινούνται διαδικασίες που ποτέ πριν, στην μετά Xριστό εποχή, δεν συνέβησαν και αποτελούν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ του σημερινού κόσμου και του περασμένου. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο,οι ''πρωτάκουστες'' αυτές διαδικασίες, προσλαμβάνουν τον χαρακτήρα των ''σημείων των καιρών''.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΠΟΛΙΣΜΟΥ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΕ ΙΤΑΛΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


Γράφει ο Γιώργος Δρίτσας

Μετά τις αμερικάνικες εκλογές, ο καθένας πλέον μπορεί να παρατηρήσει ότι η πολιτική και κοινωνική κατάσταση δεν έχει αλλάξει μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά. Τι ήταν αυτό που όμως άλλαξε;

Αυτό που βλέπουμε να έχει αλλάξει είναι η πόλωση που υπάρχει πλέον στην αμερικανική κοινωνία, η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί καθαρά σε δύο αντίθετες ομάδες: αυτούς που είναι υπέρ του σημερινού status quo της σύγχρονης εποχής (δηλ. πολυφυλετισμός, υπεράσπιση των συμφερόντων των εγχρώμων και των Σημιτών, υποβάθμιση των δυτικών αξιών, υποβάθμιση της φυλετικής και πολιτικής ιεραρχίας, της “αντικατάστασης” των λευκών δια της μετακίνησης έγχρωμων πληθυσμών και άνοδος του μητριαρχικού συμπλεγματικού αυτισμού) και αυτούς που ασυνείδητα ή και συνειδητά προσπαθούν να το διαλύσουν (δηλ. τους συνειδητούς ιδεολογικούς εχθρούς του συστήματος και τις όλο και πιο μεγάλες αλλά παθητικές μάζες των λευκών που επιδιώκουν και θέλουν ασυνείδητα μια άλλη διέξοδο προς μια πιο εθνοφυλετική πολιτική κατεύθυνση ενός έθνους-κράτους).

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΤΕΙΧΗ

 
Το πρακτορείο ταξιδιών Momondo έκανε ένα βίντεο το οποίο, για να ωθήσει στο ταξίδι, δείχνει, με ένα τεστ DNA, ότι οι εθνικές ταυτότητες δεν υπάρχουν και ότι όλοι είμαστε 'ξαδέλφια'. Ο επίσημος ύμνος των Ολυμπιακών του Ρίο ήταν ένα μείγμα από τους εθνικούς ύμνους όλου του πλανήτη (περίεργη σύμπτωση, επιλέχθηκαν μόνο τα μέρη που μιλούν για 'πρόοδο'…) και με ένα μήνυμα στο τέλος που αναφερόταν στην 'αδελφοσύνη των εθνών'. Εν ολίγοις, η ιδεολογία 'no  borders' διαχέεται.

Κρίμα, γιατί τα σύνορα δίνουν αξία σε αυτό που περιέχουν, καθιστώντας το χαρακτηριστικό. Το άνοιγμα των συνόρων σημαίνει ομογενοποίηση, πτώχευση, ισοπέδωση...Σημαίνει θάνατο.
             
                                                                            
                                                                                        «Εσύ οριοθετείς τους λαούς και τις πόλεις και  
                                                                                          τα μεγάλα βασίλεια: χωρίς εσένα κάθε πεδίο
                                                                                                       θα είναι σε  διαμάχη».                        
                                                                                                              (Οβίδιος, Fasti, II, 659-660)

Άρθρο του Claudio Mutti                                                                                               
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Αφού διέσχισε την Ευρώπη σε αναζήτηση των βοδιών του Γηρυόνη, ο Ηρακλής έφθασε στην  νότιο Ιβηρία στην Ταρτησσό, όπου το Betis (το σημερινό Γουαδαλκιβίρ) εκβάλλει στον Ατλαντικό και εκεί τοποθέτησε, στη μνήμη της διάβασής του, δύο στήλες, την μία εμπρός από την άλλη, στα σύνορα της Ευρώπης και της Λιβύης. Ανακαλώντας το τελευταίο ταξίδι του Οδυσσέα, ο Δάντης θα επιβεβαιώσει την ιερότητα των ορίων που τοποθετήθηκαν από τον ήρωα στο δυτικό άκρο της Μεσογείου, ώστε «ο άνθρωπος πιο μακριά να μην πάει.»

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΣ ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ


Άρθρο του Girolamo Rossi
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Οι ανθρωπολόγοι μιλούν για τοτεμικά ζώα ως σύμβολα, τα οποία συλλαμβάνουν την προσοχή, όχι διότι αντιπροσωπεύουν κάτι που είναι 'καλό για τροφή', αλλά διότι αντιπροσωπεύουν κάτι που είναι 'καλό για σκέψη'. Επηρεάζουν την φαντασία γιατί είναι συγκεκριμένες απεικονίσεις  στις οποίες ωστόσο είναι δυνατόν να συνδεθεί μία αφηρημένη έννοια. Αυτή η διαδικασία νοηματοδότησης του τοτεμικού συμβόλου έχει έναν ορθολογικό παράγοντα, που αφορά τον 'λόγο' που οι κοινωνικές ομάδες μπορούν να αναπτύξουν γύρω από το σύμβολο και έναν ενστικτώδη ή ανορθολογικό παράγοντα, που αφορά την αντήχηση που το ίδιο το σύμβολο μπορεί να έχει στην ψυχολογία του βάθους κάθε προσώπου. Εάν ένα σύμβολο έχει επιτυχία εξαιτίας του ότι είναι 'καλό για σκέψη', τότε και τα πολιτικά εμβλήματα έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη τύχη ανάλογα με τις σημασίες που σε αυτά μπορούμε να διαβάσουμε, τα νοήματα που ανακαλούν, τις συγκινησιακές αντηχήσεις που μπορούν να έχουν σε εμάς κλπ.


Η σταυροφόρος ασπίδα είναι χωρίς αμφιβολία -σε αυτή την προοπτική- ένα καλό σύμβολο για σκέψη, γιατί παρουσιάζει μία εξαιρετική φαινομενολογία: κράτησε ως σύμβολο του κόμματος των χριστιανών Ιταλών για σχεδόν έναν αιώνα, σημείωσε μεγάλες εκλογικές νίκες ήδη από το ντεμπούτο του το 1919, ως έμβλημα του νεογέννητου Λαϊκού Κόμματος του Luigi Sturzo. Αλλά προπάντων αναγνωρίστηκε ως μία αποτελεσματική σύνθεση, η ίδια η ουσία, του χριστιανικής έμπνευσης κόμματος από μία πολυ ευρεία εκλογική βάση, ευρισκόμενη σε κάθε περιοχή της χώρας και αποτελούμενη από άτομα διαφορετικής κουλτούρας και κοινωνικής τάξης. Σύμβολο λοιπόν καλό, αλλά και εύκολο για την σκέψη λόγω της αμεσότητας του και της εκφραστικής του δύναμης. 

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

Άρθρο του Eugenio Orso
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

 
Η λέξη 'λαϊκισμός', στις ημέρες μας, είναι μία πολιτικά ορθή έκφραση που αντιστοιχεί σε μία απαγόρευση, ένα πραγματικό ταμπού αποκλειόμενο από την πολιτική συζήτηση, που μαζί με τα άλλα πολιτικά ορθά ταμπού, εμποδίζει την κριτική σκέψη και καταπνιγεί εν τη γενέσει οποιαδήποτε αντίθεση στην υφιστάμενη εξουσία.

Οι διανοούμενοι, όλοι ΄φιλελεύθεροι-ελευθεριακοί΄, σημαιοφόροι της κυρίαρχης σκέψης, που κατηγορούν συχνά για λαϊκισμό όποιον αντιτίθεται στην χρηματιστική–κεφαλαιοκρατική κυριαρχία, ανακαλούν με αυτή την έκφραση τα φαντάσματα της ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Στην πραγματικότητα, εάν τοποθετήσουμε ορθά τον λαϊκισμό σε μία ακριβή ιστορική διάσταση, αυτός ήταν μόνον έναν κίνημα για την χειραφέτηση πολλών εκατομμυρίων φτωχών αγροτών που κατοικούσαν στη Ρωσική ύπαιθρο τον 19ο αιώνα. Άλλο πράγμα λοιπόν η δημαγωγία, άλλο ο ουτοπισμός και εντελώς άλλο ο λαϊκισμός. Δεν πρέπει να συγχέουμε αυτές τις τρεις έννοιες. Ο λαϊκισμός οριζόταν ως: «Η αφοσίωση στο λαό που η διανόηση αισθάνεται ότι πρέπει να εκδηλώσει με τις δραστηριότητές της [...] από την αίσθηση ότι έχει ένα χρέος να εκπληρώσει σε  αυτούς που κερδίζουν το ψωμί τους με τα χέρια τους, βάζοντας την κουλτούρα της και τη γνώση της [...] στην υπηρεσία της χειραφέτησης και της ευημερίας του λαού».

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

C. Z. CODREANU: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΙΤ



''Δεν λαμβάνω  υπ’ όψιν  μου κανένα είδος κανόνων από αυτούς που τηρούν οι συγγραφείς. Δεν έχω χρόνο. Γράφω βιαστικά από το πεδίο των μαχών, εις το μέσον των επιθέσεων του εχθρού.''


Corneliu Zelea Codreanu



Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου                   
                                                                                 

Μπορεί ένας λαός να εκλέξει την ελίτ του; Τότε λοιπόν, γιατί οι στρατιώτες δεν εκλέγουν αυτοί τον καλύτερο στρατηγό; Για να μπορεί να εκλέξει, αυτή η συλλογική επιτροπή, θα έπρεπε να γνωρίζει καλά:


α) Τους νόμους της στρατηγικής, της τακτικής, της οργάνωσης κλπ.

β) Σε ποιο βαθμό το Χ πρόσωπο συμμορφώνεται, ως προς τις ικανότητες και την επιστήμη, σε αυτούς τους νομούς. 


Χωρίς αυτές τις γνώσεις, κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει στην εκλογή. Η μάζα, εάν θέλει να εκλέξει την δική της ελίτ, πρέπει αναμφίβολα και αναγκαστικά να γνωρίζει τους νόμους που καθοδηγούν τον εθνικό οργανισμό και να ξέρει σε πιο βαθμό οι υποψήφιοι συμμορφώνονται, ως προς τις ικανότητες τους και την επιστήμη, σε αυτούς τους νόμους.