Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Μετάφραση  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Από το βιβλίο της Juliet B. Schor (καθηγήτριας  κοινωνιολογίας και οικονομικών στο Boston College και στο πανεπιστήμιο του Harvard) ) 'The Overworked American: The Unexpected  Decline  Of  Leisure' ( O υπερεργαζόμενος Αμερικάνος: η  μη αναμενόμενη  μείωση του ελεύθερου χρόνου)

η μεσαιωνική εποχή
"Ο εργαζόμενος θα αναπαυθεί για αρκετό χρόνο το πρωί• μεγάλο μέρος της ημέρας θα περάσει πριν να έλθει στην εργασία του• μετά πρέπει να  πάρει το πρωινό του σαν να μην το είχε πάρει στην συνηθισμένη ώρα του ή διαφορετικά θα υπάρχουν μούτρα και γκρίνια• όταν φθάσει η ώρα θα εγκαταλείψει το φορτίο του στην μέση του δρόμου και οτιδήποτε κάνει θα το αφήσει όπως είναι, παρόλο που πολλές φορές χαλάει πριν να επιστρέψει• δεν μπορεί να αγνοήσει το γεύμα του, οποιοσδήποτε κίνδυνος και αν απειλεί το έργο του. Το μεσημέρι πρέπει να πάρει έναν υπνάκο, και το απόγευμα ένα ποτάκι, που θα διαρκέσει μεγάλο μέρος της ημέρας• και όταν το βράδυ έρχεται η ώρα, πετά τα εργαλεία του και αφήνει την εργασία σε οποιαδήποτε κατάσταση ή ανάγκη βρίσκεται." James Pilkington, επίσκοπος του Durham, 1570.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Ο "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ" ΑΝΘΡΩΠΟΣ

             
Γράφει  ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Joachim Wtetael, H Χρυσή Εποχή
Στην εποχή μας, είναι προτιμότερο να σε πουν χαζό, παρά «μη προοδευτικό άνθρωπο». Θεωρείται πλέον η ύψιστη των ύβρεων, ο πιο ταπεινωτικός προσδιορισμός. Ο ''μη προοδευτικός άνθρωπος'', αντιμετωπίζεται σαν να είναι μέλος μιας αιρετικής σέκτας. Πρέπει λοιπόν να ερευνήσουμε, εάν το εννοιολογικό περιεχόμενο που αποδίδεται στην λέξη 'πρόοδος', υπήρχε από πάντα ή είναι μία δημιουργία της νεωτερικής εποχής.

 Οι φιλοσοφικές και υπαρξιακές έννοιες με τις  οποίες είναι συνδεδεμένος αυτός ο όρος , είναι γνωστό ότι εμφανίζονται για πρώτη φορά μετά την Αναγέννηση, και συμπίπτουν με την εμφάνιση του προτεσταντισμού. Λαμβάνουν  δε πιο σαφή έννοια και σημαντικότητα με την έλευση του Διαφωτισμού. Στην αρχαιότητα όμως επικρατούσε η ακριβώς αντίθετη άποψη: οι άνθρωποι γνώριζαν την ύπαρξη ενός θαυμαστού παρελθόντος, ενώ το μέλλον το θεωρούσαν αβέβαιο και την πορεία της ανθρωπότητας να τείνει προς την παρακμή και την βαρβαροποίηση.

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ = ΗΛΙΘΙΟΣ


Γράφει ο  Ιωάννης  Αυξεντίου


Δυστυχώς στην εποχή μας, η νοοτροπία και η ικανότητα αντίληψης μεγάλου αριθμού ακαδημαϊκών, οδηγεί στο να ταυτιστεί η λέξη ακαδημαϊκός με τη λέξη ηλίθιος. Αναφέρομαι σε πολλούς ακαδημαϊκούς του θεωρητικού πεδίου. Πάνε οι εποχές, πριν το 1960, που μεγάλα και διεισδυτικά μυαλά στόλιζαν τις καθέδρες των μεγάλων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων.


Έτυχε να παρακολουθήσω μία εκπομπή στην  Ελληνική τηλεόραση  κατά την διάρκεια της οποίας, ένας καθηγητής αναφερόμενος σε κάποια κοινωνικά φαινόμενα, δήλωσε ότι πίσω από αυτά δεν πρέπει να βλέπουμε κάποιο «προμελετημένο σχέδιο», αλλά να τα αντιλαμβανόμαστε απλώς σαν «τάσεις που αναπτύσσονται μέσα στις εξελισσόμενες κοινωνίες». Φυσική η δήλωση του: εάν έλεγε κάτι διαφορετικό δεν θα μπορούσε να σταθεί μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο, ντόπιο και διεθνή. 

Έτσι τους μαθαίνουν να σκέπτονται τα πεφωτισμένα συγγράμματα που λαμβάνουν από την εσπερία. Βέβαια ακόμη πιο λυπηρό είναι το γεγονός, ότι αυτές τις απόψεις δεν τις υποστηρίζουν μόνον για να διατηρούν ένα καλό ''ακαδημαϊκό όνομα'', αλλά τις πιστεύουν κιόλας. 

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ & Η ΑΠΟΒΑΣΗ 70 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ


Θεωρούμε πως το παρόν άρθρο του M.Blondet θα πρέπει να διαβαστεί με προσοχή από τους αναγνώστες μας καθότι αποκαλύπτει μια άγνωστη πτυχή της συμμαχικής δραστηριότητας στον Β'ΠΠ.  Eπιπρόσθετα αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε και ένα περιεκτικό σχόλιο περί της Απόβασης της Νορμανδίας από τον αρθρογράφο μας Alex Synodinos, το οποίο και ακολουθεί.

Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 

Άρθρο του M. Blondet 

Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάνης Αυξεντίου 
«Η απόβαση της 6ης Ιουνίου υπήρξε μία υπόθεση των Αγγλοσαξόνων, από την οποία η Γαλλία αποκλείστηκε. Ήταν απολύτως αποφασισμένοι να εγκατασταθούν στην Γαλλία σαν να επρόκειτο περί εχθρικού εδάφους! Όπως έκαναν στην Ιταλία, και όπως ετοιμαζόντουσαν να κάνουν στην Γερμανία! Και εσείς θέλετε να πάω να τιμήσω την απόβαση τους, η οποία δεν ήταν παρά το προοίμιο μίας δεύτερης κατοχής  της χώρας; Όχι, έμενα να μην με υπολογίζετε!»

Αυτές οι φράσεις δεν ελέχθησαν από την Marine Le Pen, ούτε από κάποιον βετεράνο φιλοναζιστή ή από  κάποιον παλαιό οπαδό του φασισμού. Είναι οι φράσεις με τις οποίες ο στρατηγός De Gaulle –ο αρχηγός της Γαλλικής αντίστασης-αρνήθηκε να παραστεί στους εορτασμούς της 20ης επετείου της  D-day στην Νορμανδία.

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗN ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Το εισαγωγικό σημείωμα που ακολουθεί, ισχύει για όλα τα άρθρα του Θεόδοτου: Όταν παρουσιάζουμε το κείμενο ενός διανοούμενου , ενός φιλοσόφου κλπ, δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλες τις απόψεις του και το σύνολο του έργου του. Εγκρίνουμε μόνον το συγκεκριμένο απόσπασμα που κάθε φορά δημοσιεύουμε. Για παράδειγμα, πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στον Rene Guenon τον οποίο θεωρούμε έναν  κορυφαίο και απαράμιλλο στοχαστή, αλλά ταυτόχρονα, διαφωνούμε με κάποιες από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Ο πραγματικός ερευνητής πρέπει να χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία που του παρέχονται, εάν θέλει να κατανοήσει τα διάφορα φαινόμενα. Εάν ένας άθεος μου προσφέρει μία βίδα, θα την μεταχειριστώ. Εάν ένας μουσουλμάνος ή ινδουιστής μου προσφέρει ένα κατσαβίδι, δεν θα το πετάξω. Εάν ένας κομμουνιστής μου δώσει ένα τρυπάνι, θα το  χρησιμοποιήσω. Εάν ένας ναζιστής που δώσει έναν διαβήτη, θα τον εκμεταλλευτώ. Παραμένοντας  σταθεροί  στα  πιστεύω  και  στις  αρχές μας, πρέπει να ομοιάσουμε  με έναν  ιδιότροπο, επιλεκτικό και ευαίσθητο  ΣΥΛΛΕΚΤΗ.

Γράφει ο  Θεόδωρος Λάσκαρης
Όταν κάποιος που υποφέρει από έναν κακοήθη όγκο επισκεφθεί έναν γιατρό, αυτός οφείλει να του πει όλη την αλήθεια για την ασθένεια του, καθώς και ότι η θεραπεία της  θα είναι επώδυνη. Αν δεν του τα πει αυτά, και απλώς με ένα κτύπημα στον ώμο  τον χαιρετήσει λέγοντας του: «δεν είναι τίποτα, θα περάσει», τότε ο ασθενής την επόμενη ημέρα μπορεί να πεθάνει.

Αποφασίσαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, Η παρακμή του αστικού πολιτισμού, στο οποίο η ασθένεια της Νέο-ελληνικής νοοτροπίας περιγράφεται με σαφήνεια και χωρίς υπεκφυγές:

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

ΓΥΜΝΟΙ


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου


Αδαμίτες
Θα έχετε ίσως παρατηρήσει ένα σχετικά νέο φαινόμενο, που συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες: όταν κάποιες ομάδες θέλουν να διαμαρτυρηθούν για κάτι, ή όταν οργανώνονται οικολογικές εκδηλώσεις, οι συμμετέχοντες σε αυτές βγάζουν τα ρούχα τους και μένουν εντελώς ή σχεδόν γυμνοί. Το φαινόμενο αυτό έφθασε και στην Ρωσία με τις  γνωστές Femen που διαμαρτύρονται γυμνές εναντίον του Πούτιν. Αλλά και στην χωρά μας έχουμε τις "γυμνές ποδηλατοδρομίες" στη Θεσσαλονίκη και αλλού. Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: Γιατί γυμνοί; Ποια είναι η σημειολογία που κρύβει αυτή η πρακτική;


Κατ΄ αρχάς, το γυμνό σώμα ως 'μήνυμα' το χρησιμοποίησε η Nέα αριστερά (New left) και η  υποκουλτούρα της δεκαετίας του’60, οι  Χίπις κλπ. Επίσης αποτέλεσε προπαγανδιστικό μήνυμα των φεμινιστικών οργανώσεων, ως ένδειξη αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος και υπέρβασης των καθιερωμένων κανόνων.


Πίσω από αυτό το φαινόμενο διακρίνουμε την προσπάθεια υπόγειας μετάδοσης δύο ειδών μηνυμάτων:


Τις περισσότερες φορές η γύμνια δεν χρησιμοποιείται για να δοθεί έμφαση και τονισμός στην εκδήλωση που πραγματοποιείται (πχ ποδηλατοδρομία), αλλά η εκδήλωση χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να επιδειχθεί η γύμνια. Με άλλα λόγια, το περιεχόμενο της εκδήλωσης είναι αδιάφορο, αυτό που αναζητείται είναι η δημόσια γύμνια. Όπως έχουμε ξαναγράψει στον Θεόδοτο, η υποκουλτούρα του΄60, ό,τι δηλαδή ονομάστηκε 'πολιτισμική επανάσταση', ήταν ένα κίνημα, ένα ρεύμα, με σαφείς γνωστικές καταβολές, ήταν δηλαδή η πρώτη εκδήλωση του νέο-γνωστικισμού. Ο γνωστικισμός, ως προσπάθεια επιστροφής στην αρχέγονη προπτωτική κατάσταση (και άρα την 'αδαμιαία περιβολή'), μη αποδεχόμενος το προπατορικό αμάρτημα, επιδιώκει την γύμνια του ανθρωπίνου σώματος ως απαλλαγή από τους κανόνες του ''κακού δημιουργού'', και ταυτόχρονα επιδιώκει την σεξουαλική ''όσμωση'' των  σωμάτων, μη αντέχοντας, υπαρξιακά, το εγώ και το εσύ, το αρσενικό και το θηλυκό, το ανώτερο και το κατώτερο: είναι η θέληση για την διάλυση των προσωπικών ταυτοτήτων μέσα σε ένα απροσδιόριστο 'Όλο'. Έτσι, για παράδειγμα, στον τρίτο μΧ αιώνα έχουμε την εμφάνιση της γνωστικής σέκτας των Αδαμιτών, οι οποίοι ακολουθούσαν τις διδασκαλίες του Καρποκράτη. Πιο πρόσφατα, την συνήθεια να περιφέρονται γυμνοί, την είχαν οι 'Γιοι της Ελευθερίας', μία γνωστική σέκτα που εμφανίστηκε στον Καναδά γύρω στο 1900, και η οποία προέρχονταν από την Ρωσική γνωστική σέκτα των Doukhobor. Το πρώτο λοιπόν μήνυμα αυτών των γυμνών εκδηλώσεων που τελούνται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και συμπρωτεύουσες,  εμπεριέχει την έννοια ενός "γνωστικού καλέσματος".


Doukhobors, Καναδάς, 1902
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο μήνυμα που κρύβει η γύμνια, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με 'αντι-εξουσιαστικές', 'αντι –φασιστικές', και γενικά 'αντι-συντηρητικές' διαμαρτυρίες: Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, γνωστοί κύκλοι, προέβαλαν τα γυμνά, οστεώδη σώματα, ως υπενθύμιση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, με απώτερο σκοπό, την δημιουργία τραυματικών συγκινησιακών καταστάσεων σε όσους αντικρίζουν  το γυμνό σώμα  που υστερικά ουρλιάζει (βλ. Femen). Δηλαδή, το 'βασανισμένο', από τον 'δικτάτορα Πούτιν', γυναικείο σώμα. Πρόκειται δηλαδή, για τις γνωστές εφαρμογές του "ψυχολογικού πολέμου": η δημιουργία υποσυνείδητων ερεθισμάτων  που προκαλούν συγκινησιακό  σοκ.


Και φυσικά, ο 'κυρίαρχος λαός', η μεταμοντέρνα νεολαία και οι δημοσιογράφοι, ακολουθούν, ως υπνωτισμένα πειραματόζωα του Jean-Martin Charcot, κάθε κοινωνικό ρεύμα που περίτεχνα κατασκευάζεται από τους…γνωστούς αγνώστους.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΝ, Ο ΚΑΡΛ ΣΜΙΤ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΡΑΤΟΣ.


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Πριν  από  λίγο καιρό, ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών Καρλ Μπιλντ, κατέκρινε τον Πούτιν διότι ακολουθεί τον «συντηρητισμό» της Ορθόδοξης Εκκλησίας (οι ακριβείς φράσεις του μπορουν να διαβαστούν εδώ). Ο Καρλ Μπιλντ με αυτή την δήλωση του εξέφρασε με 'διακριτικό' τρόπο, την απέχθεια που νοιώθουν για την Ορθόδοξη παράδοση οι χώρες της θρησκευτικής μεταρρύθμισης αλλά και του νέο-καθολικισμού. Πριν από τον Μπιλντ,  ο  καθηγητής πολιτικών επιστημών Σάμιουελ Χάντιγκτον στο έργο του 'Η σύγκρουση των πολιτισμών΄, ανέπτυξε την θεωρία ότι οι ορθόδοξες χώρες δεν ανήκουν στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Εν ολίγοις, η μεταμοντέρνα συστημική ιντελιγκέντσια της δύσης,  δεν θέλει την Ορθόδοξη παράδοση εντός των τειχών του γεωπολιτισμικού της  χώρου. 


Οι προσανατολισμοί και οι θέσεις του σημερινού δυτικού establishment, έχουν διαφορετικά επίπεδα ερμηνείας: γεωπολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά, ψυχολογικά,  κλπ. Εμείς θα παραβλέψουμε  αυτές τις καθιερωμένες ερμηνείες, όχι διότι αμφισβητούμε την αξία τους, αλλά διότι μας ενδιαφέρει ο βαθύτερος λόγος, το «απόκρυφο αίτιο» αυτού του μίσους προς το Ορθόδοξο παραδοσιακό κράτος. (αυτό το αίτιο, που θα το αναλύσουμε ακολούθως, δεν σημαίνει είναι απόλυτα  συνειδητό  στον  νου των ιθυνόντων, θα μπορούσαμε  να ισχυριστούμε  ότι αναβλύζει από  τα  μεταφυσικά  βάθη  του συλλογικού τους  ασυνείδητου.)

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ


ΑΜΟΚ

Γράφει  ο Ελευθέριος Αναστασιάδης.                        
                                
Όπως έχει αποδείξει η ψυχιατρική και η ανθρωπολογία, το αμόκ είναι ένα παθολογικό σύνδρομο(του οποίου αγνοούνται τα πραγματικά αίτια) που εμφανίζεται  κυρίως μεταξύ των πληθυσμών της  Μαλαισίας, της  Ινδονησίας και γενικότερα της  νότιο-ανατολικής Ασίας. Πρόκειται για ένα ξαφνικό και αναίτιο ξέσπασμα  δολοφονικής μανίας, εναντίον είτε οικείων προσώπων είτε και ξένων. Μετά την  διάπραξη των εγκλημάτων το άτομο πέφτει σε μία κατάσταση μελαγχολικής εξάντλησης (για περισσότερα στοιχεία επί του θέματος δείτε εδώ). Το αμόκ έχει συνδεθεί  και με πρακτικές ασιατικής μαγείας. (Σημείωση: άραγε οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας και της ελεύθερης μετανάστευσης, έχουν μελετήσει ανθρωπολογία; Μάλλον όχι, μια που οι ίδιοι χρήζουν ψυχιατρικής εξέτασης).


Το θέμα μας στο παρόν άρθρο είναι οι περιπτώσεις αμόκ που εμφανίζονται κυρίως σε μικρά παιδιά και εφήβους στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: παιδιά (οποιασδήποτε φυλετικής ομάδας) που ξαφνικά σκοτώνουν του γονείς τους ή τα αδέλφια τους, παιδιά που πυροβολούν μέσα στα σχολεία άλλα παιδιά, μία θύελλα αναίτιων φρικτών εγκλημάτων χωρίς ουσιαστική αιτία. Ποια μπορεί να είναι η εξήγηση αυτού του φαινομένου που μαστίζει την αμερικανική κοινωνία; Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες, τις οποίες προσωπικά τις θεωρώ πολύ ανεπαρκείς για να εξηγήσουν ένα τέτοιο συνταρακτικό φαινόμενο. Για παράδειγμα, μία από αυτές αποδίδει αυτές τις συμπεριφορές στην υπερκατανάλωση ψυχοφαρμάκων που συνταγογραφούνται από τους ψυχίατρους στα παιδιά. Όμως σε πολλές περιπτώσεις εγκλημάτων δεν έχει αποδειχθεί χρήση ψυχοφαρμάκων από τους θύτες. Άλλες θεωρίες μιλούν για ρόλο που μπορεί να παίζει στην ψυχολογία των παιδιών μία υπέρ-ανταγωνιστική κοινωνία ή για την επίδραση της  τηλεόρασης,  των video games κλπ. (Με τις θεωρίες και υποθέσεις που αφορούν την προσπάθεια αφοπλισμού των Αμερικανών πολιτών, δεν θα ασχοληθούμε  γιατί  δεν  είναι αυτό το θέμα του άρθρου.)