Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ...

Όχι, δεν αναφερόμαστε στην πολυδιαφημιζόμενη "διαπραγμάτευση" των Dumb & Dumber περί Eurogroup, που ως δείχνει κατέληξε στην "τεράστια επιτυχία" της παράτασης του Μνημονίου, αλλά σε κάτι διαφορετικό: στις ψευδαισθήσεις των παλαιομαρξιστών που πίστευαν πως το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα προχωρούσε έστω και σε βασικές σοσιαλιστικές οικονομικές πολιτικές.
              Θεόδοτος

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Αυτό το άρθρο απευθύνεται περισσότερο στους μαρξίζοντες και σοσιαλίζοντες ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, παρά στους αναγνώστες του Θεόδοτου. 

Θα θέλαμε λοιπόν να μας πουν οι "σύντροφοι" εάν στις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ανίχνευσαν έστω ψήγματα σοσιαλιστικής ή μαρξιστικής οικονομίας. Εγώ όσο και εάν έψαξα  δεν βρήκα κανένα τέτοιο στοιχείο. Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος:

Α) Μήπως θα απαγορευτεί στα καπιταλιστικά κεφάλαια να κάνουν μπίζνες στην Ελλάδα; ΟΧΙ

Β) Μήπως η ιδιοκτησία των μεγάλων επιχειρήσεων τύπου Βασιλόπουλος, Lidl, κλπ θα δοθεί στους εργαζόμενους; ΟΧΙ

Γ) Μήπως θα καταργηθεί το χρηματιστήριο; ΟΧΙ

Δ) Μήπως θα τεθούν φραγμοί σε δραστηριότητες καπιταλιστικής και φιλελεύθερης επιχειρηματικότητας; ΟΧΙ

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Επειδή ο όρος «αριστερά» έχει ταυτιστεί με τις ιδεολογίες κομμουνιστικής-σοσιαλιστικής προέλευσης, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο που έχει ως στόχο να ξεκαθαρίσει, μια για πάντα, την πραγματική σημασία αυτού του όρου.

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Hieronymus Bosch, o Ταχυδακτυλουργός
Ίσως, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, είναι η ''διαδεδομένη κατάσταση Σύγχυσης'': σύγχυση στις ιδέες, στους όρους, στους σκοπούς, στις έννοιες  κλπ. Έτσι λοιπόν,  το γεγονός ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία εντάχθηκε στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία, είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της σύγχυσης.

Είναι γνωστό ότι, κατά την διάρκεια της σύγκλησης της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 1789, οι φιλελεύθεροι αστοί δεν κάθισαν στα Δεξιά του Προέδρου, αλλά στα Αριστερά. Η γενικότερη στάση τους, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτική, οικονομική, ήταν εντελώς εχθρική έναντι της Παραδόσεως. Πως λοιπόν φθάσαμε να αποκαλούμε Δεξιούς τους φιλελεύθερους, και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αντιμετωπίζουν εχθρικά την αριστερά, στην  οποία  φιλοσοφικά ανήκουν; Ωραίο μπέρδεμα, θα αναφωνήσετε! Ας το ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

O ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΗΓΕΤΗ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

ο σατανικός βασιλίας: αντι-ηγετική καρικατούρα
Στις Δημοκρατίες ο ηγέτης αποτελεί βλασφημία! Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα σε όποιον θέλει να προσέξει ό,τι γίνεται γύρω του. Δεν είναι ανάγκη κανείς να είναι καλός πολιτικός ή επαρκής, ώστε να μπει στο κοινοβούλιο, το χαρακτηριστικό του λαϊκιστή είναι υπέρ αρκετό. Όποιος πείσει ότι είναι ένα με το μέσο, κοινό άνθρωπο αυτός είναι που και θα εκλεγεί. Η εκλογές αναδεικνύουν αυτόν που ξέρει να κάνει τις σωστές υποσχέσεις και να τις συνδυάσει με τη κατάλληλη κινδυνολογία τη σωστή στιγμή. Για να δώσουμε και ένα πρόσφατο παράδειγμα, αυτός που θα υποσχεθεί την ‘ελπίδα’ σχεδόν πάντα κερδίζει. Ο λόγος αυτός έχει να κάνει με το είδος της πολιτικής. Υπάρχουν δύο είδη: η κλασσική και η νεωτεριστική:

1.     Την κλασσική την παρήγαγε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, η οποία και πρώτη φορά εφαρμόστηκε, εν μέρει, από το Φίλιππο το Μακεδών και τον Μέγα Αλέξανδρο.  Πλήρη εφαρμογή είχε στο φεουδαλισμό του μεσαίωνα.
2.      Τη νεωτεριστική πολιτική, άρχιζε να εφαρμόζει ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος το 15ος και οι πρώτες κυβερνήσεις των Η.Π.Α., πλήρη εφαρμογή είχε από τη κυβέρνηση του Λίνκολν και πλέον κυριαρχεί.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ: ΜΙΑ ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ


Γράφει  ο  Ιωάννης Αυξεντίου

Σε αυτό το άρθρο δεν θα εξετάσουμε εάν το πολυτονικό σύστημα γραφής προσφέρει ή όχι, κάτι το ουσιαστικό στην ορθή κατανόηση του γραπτού λόγου, ούτε θα ερευνήσουμε πότε τοποθετήθηκαν τόνοι πάνω στις λέξεις  για πρώτη φορά,  και όλη τη σχετική θεματολογία. Ο σκοπός μας είναι εντελώς διαφορετικός: θέλουμε να διερευνήσουμε τα ενδόμυχα, και συχνά ασυνείδητα κίνητρα, που ώθησαν όσους επιδίωξαν την κατάργηση των διαφορετικών τόνων. Έτσι λοιπόν, θα ξεκινήσουμε από  τους  τόνους για να καταλήξουμε, στους… εσωτερικούς  Κόσμους.

Οι δικαιολογίες που χρησιμοποίησαν όσοι υποστήριξαν την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος γραφής, είναι γνωστές: ήταν περιττό(δεν προσέδιδε κάτι το ουσιαστικό στην ανάγνωση), δαπανηρό, και κόπος άνευ ουσίας για τους μαθητές. Από την άλλη πλευρά, και οι αναλύσεις που έκαναν οι υποστηρικτές του πολυτονικού συστήματος, όσον αφορά  τους  λόγους που οδήγησαν την εξουσία να το καταργήσει , είναι και αυτές γνωστές : ήθελαν να κτυπήσουν την παράδοση, την πνευματική συνέχεια,  προτίμησαν την ευκολία κλπ. Κατά την γνώμη μας αυτές οι αναλύσεις, έχουν μία αλήθεια, αλλά αυτή αποτελεί το επιφαινόμενο και όχι τον πυρήνα από τον οποίο αναδύθηκε η θέληση για την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΝΤΟΒΛΕΤΙ


Γράφει ο Alex Synodinos

Τώρα και οι 'πατριώτες' στηρίζουν Τσίπρα...
Το παρόν κείμενο ξεκίνησε ως ένα απλό σύντομο σχόλιο το οποίο θα έμπαινε στον άτυπο χώρο ανακοινώσεων του Θεόδοτου, δηλαδή κάτω από την περιγραφή του μπλογκ. Τελικά όμως, η έκταση του δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο, οπότε ο διαχειριστής με ενημέρωσε να το προσαρμόσω ώστε να μπει ως άρθρο.

Πριν αναπτύξω όμως το παρόν θέμα θα ήθελα να τονίσω στους αναγνώστες μας να μην παραλείψουν να διαβάσουν με προσοχή την ιδιαίτερης σημασίας προηγούμενη δημοσίευση μας η οποία δυστυχώς εν μέρει επισκιάζεται από την παρούσα.

Αλλά ας έρθουμε στο θέμα μας. Έχω ξαναπεί πως προσωπικά αρνούμαι να δω τηλεόραση ή να χάσω μέρος του χρόνου μου παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές κοκορομαχίες πολιτικών ή τις 'αναλύσεις' των δημοσιογράφων. Προσπαθώ δε να αποφεύγω και ανθρώπους που βλέπουν τηλεόραση καθότι δεν σας κρύβω πως θεωρώ πως για να ενημερώνεται κάποιος από την νεοελληνική τηλεόραση μάλλον θα πρέπει να έχει σοβαρό διανοητικό πρόβλημα. Θα μου πείτε: «σου διαφεύγει Συνοδινέ πως η πλειοψηφία των νεοελλήνων ενημερώνεται από την τηλεόραση» και είμαι αναγκασμένος να σας απαντήσω πως αυτό δεν αλλάζει την προαναφερθείσα θέση μου.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ

Στο πλαίσιο της προσπάθειας του Θεόδοτου για μία περεταίρω εμβάθυνση στο θέμα του Γνωστικισμού  και της σχέσης του με τον μοντέρνο κόσμο, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από τη μετάφραση μιας μελέτης ακαδημαϊκού επίπεδου, για να γνωρίσουν οι αναγνώστες μας την έρευνα που διεξάγεται για αυτό το θέμα στο εξωτερικό.

Μελέτη  του  Sergio  Fumagalli  
Μετάφραση - επιμέλεια  Ιωάννης Αυξεντίου


1. ΟΙ  ΓΝΩΣΤΙΚΕΣ  ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ

Aβραξάς, ένας εκ των Μέγα Αρχόντων στο Γνωστικισμο
Μετά την σύντομη εξέταση της προβληματικής του ορισμού της Γνώσης (Γνωστικισμού), της έρευνας για την καταγωγή της και τον εντοπισμό ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, μπορούμε να  σκιαγραφήσουμε τις διαφορετικές θέσεις των μελετητών όσον αφορά τις επιδράσεις που ο γνωστικισμός συνέχισε να εξασκεί πάνω σε άλλα κινήματα που ανέκυψαν στους αιώνες που ακολούθησαν μέχρι τις ημέρες μας.

Ο Samek Lodovici τίθεται σίγουρα ανάμεσα στους συγγραφείς που βλέπουν μία επιστροφή των γνωστικών τάσεων σε ορισμένες εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμού. Ο ίδιος αναφέρει ορισμένους από εκείνους που  επέκτειναν την έρευνα των γνωστικών μοντέλων σε άλλες ιστορικές εποχές: Ο Baur , που μόλις λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Χέγκελ, χάραζε την πρώτη γραμμή της συνέχειας μεταξύ των γνωστικών εικασιών της αρχαιότητας και την φιλοσοφία της θρησκείας του ιδεαλισμού• Ο  Jonas  και  ο  Voegelin  για την σύνδεση με τον υπαρξισμό και τον μηδενισμό• Ο ίδιος ο Voegelin και ο Topitsch για τις επιδράσεις στην μαρξιστική σκέψη• Ο Przywara  για τις σχέσεις με την σκέψη του Schelling και του Baader• επίσης, αναφέρει ως μία γνωστή περίπτωση σύγχρονου γνωστικισμού, η οποία επανακτά τα τυπικά θέματα της επιθυμίας για παντοδυναμία του αρχαίου γνωστικισμού, το έργο του  Bloch.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡOΒΛΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑ-ΣΥΡΙΖΑ ΕΠΟΧΗ



 Γράφει ο Alex Synodinos 

Paranoia, πίνακας του Henning Büllier
Παλαιότερα, όταν η σχολή του Σουρεαλισμού βρισκόταν στην άνοδο της, ένας μεγάλος καλλιτέχνης και δάσκαλος της (δυστυχώς το όνομα του μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή) είχε ερωτηθεί  εάν προτίθεται να διδάξει Σουρεαλισμό στην Ελλάδα. Η απάντηση του ήταν πως η Ελλάδα είναι εκ φύσεως σουρεαλιστική χώρα και δεν έχει τίποτα να διδάξει περί Σουρεαλισμού σε αυτή.

Το παραπάνω περιστατικο έγινε αρχές του 20ου αιώνα. Στις αρχές του 21ου αιώνα γινόμαστε πλέον και επίσημα η χώρα του Υπαρκτου Σουρεαλισμού.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα βασικά...

Καταρχήν, το ΣΥΡΙΖΑ θα κυβερνήσει, εάν όχι σε μερικές μέρες, τότε σε μερικούς μήνες, εάν όχι σε μερικούς μήνες, σε 1 χρόνο, αλλά κυβέρνηση θα γίνει. Ακόμα και αν συμβεί το απίθανο και ξαναβγει η ΝΔ πόσο λέτε να κρατήσει το ΣΥΡΙΖΑ εκτός εξουσίας;

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

CHARLIE HEBDO: ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ


Γράφει ο  Ελευθέριος  Αναστασιάδης

Θα αρχίσω το άρθρο με την περιγραφή του Γαλλικού περιοδικού Charlie Hebdo, όπως αυτή παρουσιάζεται από την Αγγλική Βικιπαίδεια:  «Η Charlie Hebdo είναι μία γαλλική σατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα, που παρουσιάζει γελοιογραφίες, εκθέσεις, πολεμική, και ανέκδοτα. Ασεβής και μη κομφορμιστική στον τόνο, η δημοσίευση είναι έντονα αντι-ρατσιστική και αριστερή, δημοσιεύει άρθρα σχετικά με την άκρα δεξιά, τον Καθολικισμό, το Ισλάμ, τον Ιουδαϊσμό, την πολιτική, τον πολιτισμό, κ.λπ. Σύμφωνα με τον πρώην συντάκτη της, Charb (Stéphane Charbonnier), η συντακτική άποψη του περιοδικού αντικατοπτρίζει "όλες τις συνιστώσες της αριστερής πτέρυγας'' …».

Μετά τα γνωστά αποκρουστικά γεγονότα που συνέβησαν στη Γαλλία, άρχισαν οι γνωστές και ηλίθιες αντιδράσεις όλων των δυτικών μέσων ενημέρωσης, καθώς και των διαφόρων διανοουμένων και αναλυτών: «Είμαστε όλοι Charlie Hebdo», «όχι στον φονταμεταλιστικό σκοταδισμό», «να υπερασπιστούμε την ελευθερία του λόγου»,« ναι στην πλουραλιστική κοινωνία» κλπ, κλπ.