Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

ΟΙ ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΣ


Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

O κατά φαντασίαν ασθενής του H.V. Daumier
Εάν κάνουμε μία αναδρομή στην ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι οι  πρωταγωνιστές και οι υποκινητές όλων των πολιτικών μεταβολών, όλων των επαναστάσεων, όπως και των πολέμων χρησιμοποιούσαν πάντα μία προπαγάνδα ή μία μέθοδο πειθούς, η οποία βασιζόταν στο να υποδεικνύει ποιος είναι ο εχθρός που πρέπει να αντιμετωπιστεί ή να νικηθεί. Και φυσικά απέδιδαν σε αυτό τον εχθρό όλες τις βαναυσότητες. Πρόκειται για μια μέθοδο που διαχωρίζει πλήρως το ‘εμείς’ από το ‘αυτοί’ που συχνά (ειδικά σε πολεμικές συγκρούσεις) παρουσιάζονται ως κάτι λιγότερο από μέλη του ανθρώπινου είδους. Αυτή η μέθοδος ήταν και είναι κοινή σε όλες τις ιδεολογικές-πολιτικές παρατάξεις και σε όλα τα γεωπολιτικά στρατόπεδα.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Η ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΥ


Άρθρο του Maurizio Blondet  
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της ευρωπαϊκής κουλτούρας υπήρξε η Εθνολογία, που μετά τελειοποιήθηκε στην Ανθρωπολογία και στην Πολιτισμική Ανθρωπολογία, δηλαδή την προσεκτική μελέτη των ηθών και των συμπεριφορών των διαφόρων λαών και εθνοτήτων, των θρησκειών τους, των τάξεων τους και της νοοτροπίας τους, της μαγείας κλπ. Υπήρξε ένα ωραίο άνθος, πρέπει να το παραδεχτούμε, της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Οι Άγγλοι, μαθαίνοντας, εις βάρος τους, τι κοστίζει η παραβίαση ορισμένων διατροφικών ταμπού των Sepoys, κατάλαβαν ότι δεν πρέπει  να ζητούν στους Ινδουιστές υπηρέτες να γυαλίζουν τα δερμάτινα παπούτσια τους, αλλά να δίνουν αυτή την εργασία στους μουσουλμάνους υπηρέτες. Έμαθαν ότι εκείνο που μπορούσαν να ζητήσουν από τους Σιχ, δεν μπορούσαν να το απαιτήσουν από τους μουσουλμάνους. Εκατοντάδες εξερευνητές, διαχειριστές σε αποστολές, υπάλληλοι, Αγγλικανοί ιεραπόστολοι και οι ανύπαντρες κόρες τους, στην Αφρική, συνέτασσαν αναφορές πάνω στα έθιμα των διαφόρων φυλών, τις εχθρότητες που προκαλούσαν τις συγκρούσεις μεταξύ τους και τις έστελναν στη Royal  Society, που τις συγκέντρωνε, τις συστηματοποιούσε και τις καταλογοποιούσε. Από μία αποικιακή αναγκαιότητα  εμφανίστηκαν πονήματα όπως ο Χρυσός Κλώνος του James Frazer ή τα διαφωτιστικά έργα του Mircea Eliade. Χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τον δικό μας μεγάλο Giuseppe Tucci. 

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΟΥ ΝΟΜΑΔΙΣΜΟΥ



Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Από πολλούς ερευνητές έχει επισημανθεί η ανθρωπολογική και πνευματική  σημασία που προσλαμβάνει ο καθιστικός ή ο νομαδικός πολιτισμός. Υπάρχουν λαοί, όπως οι Eβραίοι και οι Τσιγγάνοι, που έχουν μία πνευματική μορφή αδιαχώριστη από το νομαδισμό. Όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί δημιουργηθήκαν από λαούς καθιστικούς και όλες οι μεγάλες πνευματικές κατακτήσεις συνέβησαν εντός λαών με έντονη την τάση να δημιουργούν καθιστικές μορφές κοινωνιών. 

Ανέκαθεν, υπήρχε μία πνευματική μορφή νομαδισμού που λέγεται προσκύνημα, είτε για να μεταβεί κάποιος σε έναν ιερό τόπο είτε για συναντήσει έναν άγιο ή ένα σοφό. Στην αρχαιότητα μόνον αυτές οι μορφές νομαδισμού ήταν αποδεκτές, διότι διαπνέονταν από μία ευεργετική πνευματική επίδραση. Πέραν αυτού  και  μέχρι τις ημέρες μας, στην ύπαιθρο, ο ξένος, ο ταξιδιώτης, θεωρείται πάντα αρχικά ως ύποπτος, διότι μπορεί να μεταφέρει αρνητικές επιδράσεις.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ


Άρθρο του Martino Mora
Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου


«Οι εποχές όπου την πρωτοκαθεδρία την έχει το χρήμα, είναι επίσης εκείνες στις οποίες μαίνεται ο χειρότερος πυρετός για ισότητα». Αυτή η φράση του Marcel De Corte, είναι η καλύτερη εξήγηση για την ιδεολογική κυριαρχία του αφηρημένου εξισωτισμού που σήμερα εμποτίζει την κυρίαρχη πολιτικά ορθή ιδεολογία. Σήμερα, που το χρήμα και το εμπόριο βασιλεύουν, ο αφηρημένος εξισωτισμός μεταξύ των ανθρώπων συνεχώς επιβεβαιώνεται (κοσμοπολιτισμός, πολλαπλασιασμός των δικαιωμάτων για όλους και όλα, μετανάστευση, φεμινισμός, ομοφυλοφιλία, θεωρίες του φύλου κλπ). Όπως έγραψε ο Chantal Delsol: «Οι τρείς παράγοντες της ισότητας, του υλισμού και του ατομικισμού, σχηματίζουν ένα ενιαίο σύνολο, όπου ο κάθε παράγοντας προέρχεται από τον άλλο και τον ενισχύει.»

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΕ ‘ΜΑΓΕΜΕΝΕΣ’ ΕΠΟΧΕΣ



Ένα σύντομο μουσικό διάλειμμα 


Γράφει ο  Ιωάννης Αυξεντίου


Τι συμβαίνει σε μια ‘μαγεμένη’ εποχή; Υλοποιείται το θαυμάσιο. Το πνεύμα (δηλαδή η ‘πνοή’) εισέρχεται στην ύλη κάνοντάς την να σπινθηρίζει. Ο άνθρωπος ανα-πνέει ιδανικά, ουράνιες οράσεις, υπερβάσεις, υψηλές συγκινήσεις, αναζητήσεις της καρδιάς, αφουγκράσεις μυστηρίων, ηρωικές  θυσίες, μάχες μέχρις εσχάτων. Αυτές οι πνοές δημιουργούν σύμβολα, θρύλους, εικόνες, μουσικές, γραφές. Η γη κάποτε ανέπνεε, σήμερα εφαρμόζει   την τεχνητή αναπνοή.


                         
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΙΠΠΟΣΥΝΗΣ

Ο Walther von der Vogelweide (1170 -1230) θεωρείται ο πιο διάσημος ποιητής του γερμανικού μεσαίωνα. Όταν άρχισε η μοιραία μάχη μεταξύ της Αυτοκρατορίας και του Παπάτου, ο Walther έγινε ένθερμος υποστηρικτής του αγώνα για τη γερμανική ανεξαρτησία και ενοποίηση. Αν και τα θρησκευτικά ποιήματα του αποδεικνύουν την ειλικρίνεια της χριστιανικής πίστης του, εναντιώθηκε έως το τέλος της ζωής του στις ακραίες διεκδικήσεις των Παπών, που τις έπληξε με μία σκληρότητα, η οποία μπορεί να δικαιολογηθεί μόνον από τη δύναμη των πατριωτικών συναισθημάτων του.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ


Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

                                                           Bedtime Stories (ελλ. παραμύθια…)
                               
                                                                ΑΦΗΓΗΣΗ 1η

Η αφήγηση των δημοκρατών, όσον αφορά την ιστορία των ολοκληρωτισμών είναι η ακόλουθη: Οι μεγάλες και ειλικρινείς δημοκρατίες της Δύσης, την περίοδο 1917-1939, αναπαύονταν μέσα στην παραδείσια αγνότητά τους και ξαφνικά, ω! του θαύματος, βλέπουν να εμφανίζονται οι ολοκληρωτισμοί των εθνικιστών δικτατόρων και να ξεσπούν κόκκινες επαναστάσεις. Τι θλίψη για τις καλές αυτές δημοκρατίες.

Είναι άραγε αυτή η πραγματική ιστορία; Συνήθως, η δημόσια συζήτηση, όταν  αναφέρεται στους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα, εννοεί το ναζισμό, το φασισμό και ενίοτε τον κομμουνισμό, όπως αυτοί εξελίχθησαν αντιστοίχως στη Γερμανία, στην Ιταλία και στη Ρωσία. Όμως στη δημόσια αυτή συζήτηση δεν γίνεται ποτέ νύξη για εκείνους που επώασαν, εξέθρεψαν και φρόντισαν με κάθε μέσον την ανάπτυξη και την ενηλικίωση αυτών των ολοκληρωτισμών. Γι’ αυτό το θέμα ουδείς μιλά, ‘Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει!’…

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

H ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ: Ο ΛΑΟΣ ΤΩΝ ΑΜΑΛΗΚΙΤΩΝ


Άρθρο του M. Blondet                                           
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης


Η Οθωμανική Aυτοκρατορία δεν μπορούσε να διατάξει καμία γενοκτονία κατά την διάρκεια των ετών 1913-1918, διότι πολύ απλά ήταν θύμα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Τη διακυβέρνηση είχε αναλάβει μία ομάδα που είχε τη μασονική ονομασία ‘Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου’. Την ομάδα αυτή την αποτελούσαν αξιωματικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δικηγόροι και πλούσιοι αστοί, συχνά με δεσμούς συγγένειας μεταξύ τους. Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ντονμέδες, δηλαδή κρυπτοιουδαίοι οπαδοί του ψευδομεσσία Sabbatai Zevi (1626-1676), που ασπάστηκε εξωτερικά το Ισλάμ ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο δημιουργός ενός εξτρεμιστικού γνωστικού αντινομιστικού κινήματος. Πράγματι τα μέλη της σέκτας τελούσαν οργιαστικές πρακτικές, αιμομιξία και ανταλλαγή των γυναικών τους. Όμως δύο αιώνες μετά τον θάνατο του μεσσία τους, αυτοί οι κρυπτοιουδαίοι αποτελούσαν πλέον τη ραχοκοκαλιά μιας εκκοσμικευμένης, αντι-μουσουλμανικής και αντι-χριστιανικής μποργκεζίας της Τουρκίας. Είχαν δημιουργήσει την πολιτική σέκτα των Νεότουρκων, πάνω στο μοντέλο της “Νέας Ιταλίας” του G. Mazzini.Αυτοί είναι που προκάλεσαν τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

ΕΜΠΡΟΣ, ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ!

          
Το κάτωθεν έργο είναι ο πίνακας με τίτλο ‘Il quarto stato’ του ιταλού ζωγράφου Giuseppe Pellizza, ένα έργο, που για πολλά χρόνια, υπήρξε σύμβολο της αριστεράς. Όχι όμως πια, αυτό το έργο δεν μπορεί πλέον να το διεκδικεί η αριστερά. Οι άνθρωποι, που εικονίζονται στον πίνακα, δεν εντάσσονται πλέον στην αριστερά, δεν την αναγνωρίζουν αλλά και η αριστερά δεν αναγνωρίζει εκείνους. Γιατί; Διότι είναι οι παλαιοί άνθρωποι, οι ωραίοι άνθρωποι, αυτοί που είχαν οικογένειες, οικογένειες που αποτελούνταν από πατέρα και μητέρα, οικογένειες που πριν να κόψουν το ψωμί τους έκαναν το σταυρό τους. Ήταν άνδρες, γυναίκες, νέοι και παιδιά που αγαπούσαν την πατρίδα τους, την πόλη τους, το χωριό τους, τη γειτονιά τους· που ως άνθρωποι της εμπειρίας και του μόχθου, γνώριζαν ότι τον ξένο πρέπει να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία· δεν άνοιγαν την πόρτα τους στον οποιοδήποτε που δεν ήξεραν “από πού κρατάει η σκούφια του”. Ήταν οι παλαιοί άνθρωποι και ως εκ τούτου είχαν επίγνωση του πραγματικού. Δεν αλλοίωναν την πραγματικότητα για να την προσαρμόσουν στο μυαλό τους. Δεν ήταν δηλαδή αριστεροί. Φτωχοί άνθρωποι ήταν. 

Τούτος ο πίνακας,  είναι τώρα  δικός  μας!