Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Λόγω των ημερών, αναδημοσιεύουμε το παρόν κείμενο που αποτελεί βραχεία αλλά πλήρη   επιστημονική προσέγγιση του Θείου Δράματος της Σταύρωσης  και καλούμε τους φίλους και αναγνώστες του Θεόδοτου να το μελετήσουν με προσοχή ιδιαίτερη. Το επιτελείο του μπλογκ, παράλληλα, εύχεται σε όλους τους Ἐλληνες αλλά και τους Χριστιανούς επήλυδες Καλή Ανάσταση και τέλος των δεινών τα οποία, ιδίως κατά την τελευταία δεκαετία, πλήττουν το σύνολο των Λαών της ευρωπαϊκής μας ηπείρου.
                                                                                                                                                      Θεόδοτος

 

Aπεικόνιση της δίκης του Χριστού

 Γράφει ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος

Τον τελευταίο καιρό γίνεται μεγάλος λόγος σχετικώς με τον «Ιουδαιοχριστιανισμό». Οπαδοί αυτού του τερατώδους κατασκευάσματος εμφανίζονται πια να είναι όχι μόνο η Ελληνοορθόδοξη Εκκλησία (κάτι που, δεδομένης της ιστορίας της,  δεν προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση) αλλά και η Ρωμαιοκαθολική. Το όλο «σύστημα» βασίζεται σε δύο «επιχειρήματα»: α) Ο Χριστός ήταν Εβραίος· και β) οι Ιουδαίοι δεν ήταν υπεύθυνοι για τη Σταύρωσή Του. Ας δούμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα.

                                                                                                    Α΄
Κατά πρώτο και κύριο λόγο –και παρά το όσα έχει γράψει η Πηνελόπη Δέλτα στον Τρελαντώνη (σελ. 92-93)- ο Χριστός δεν ήταν Εβραίος, γιατί στην εποχή Του δεν υπήρχανε πια Εβραίοι. Μετά, πράγματι, τον θάνατο του Σολομώντος, γυιου του Δαυίδ, κατά το έτος 933 π.Χ., το βασίλειό του διχάστηκε: το νότιο τμήμα, με τη φυλή του Ιούδα και ένα μέρος εκείνης του Βενιαμίν, αποτέλεσε το βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα τα Ιεροσόλυμα· και το υπόλοιπο, με τις υπόλοιπες δέκα φυλές (το άλλο μισό τής του Βενιαμίν είχε χαθεί) και πρωτεύουσα τη Σαμάρεια, συνέχισε να λέγεται βασίλειο του Ισραήλ. (Γ΄ Βασιλειών, κ΄ 18, κβ΄1-2.) Αυτές οι δέκα φυλές όμως αποτέλεσαν –και αποτελούν- μέγα πρόβλημα, γιατί κάποια στιγμή εξαφανίστηκαν! Το 722 π.Χ.,  ως γνωστόν, οι Ασσύριοι κατέλαβαν τη Σαμάρεια, αιχμαλώτισαν το σύνολο του εκεί εβραϊκού πληθυσμού και, στη συνέχεια, διασκόρπισαν αυτούς τους ανθρώπους στα «όρη της Μηδίας» και σε άλλες περιοχές της επικράτειάς τους. (Δ΄ Βασιλειών, ιζ΄ 6.) Από τότε δεν υπάρχουνε πια Εβραίοι αλλά μόνον Ιουδαίοι, οι οποίοι παρέμειναν στο βασίλειο του Ιούδα και συνέχισαν να είναι υπήκοοι των διαδόχων του Δαυίδ και του Σολομώντος. Όσον αφορά, τώρα, τις δέκα χαμένες φυλές, έχουν διατυπωθεί υποθέσεις πολλές και διάφορες· το πιθανότερο, πάντως, είναι ότι αφομοιώθηκαν από τους πληθυσμούς εν μέσω των οποίων εγκαταστάθηκαν και… χάθηκαν δια παντός. Από τότε, από το 722 π.Χ. δηλαδή, δεν υπάρχουνε πια Εβραίοι αλλά μόνο Ιουδαίοι. Να γιατί, λοιπόν, μεταξύ των σημερινών Ιουδαίων υπάρχουνε σοβαρές αντιρρήσεις ως προς την ονομασία «Ισραήλ» του σύγχρονου ιουδαϊκού Κράτους. Πώς, πράγματι, είναι δυνατόν να λέγεται το Κράτος αυτό «Κράτος του Ισραήλ», εφόσον ο πληθυσμός του αποτελείται μόνο από Ιουδαίους και αλλόφυλους προσήλυτους; 

Φίλιππος & Ναθαναήλ

    Το θέμα μας, όμως, τώρα είναι: Μήπως ο Χριστός ήταν Ιουδαίος; Μία και μόνη απάντηση χωρεί σε αυτό: Όχι! Ο Χριστός, πράγματι, γεννήθηκε στη Βηθλεέμ. Έστω και αν υποτεθεί, όμως, πως η εν λόγω Βηθλεέμ ήταν εκείνη της Ιουδαίας και όχι η άλλη, της Γαλιλαίας, η καταγωγή Του ήταν από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, όπου και πέρασε τα παιδικά Του χρόνια. (Κατά Λουκάν, β΄ 39-40). Να γιατί, όταν ο Φίλιππος, ένας από τους πρώτους μαθητές Του,  συνάντησε τον Ναθαναήλ και του εξήγησε ότι είχε επιτέλους βρεθεί Εκείνος που επί αιώνες αναμενόταν, δηλαδή ο Ιησούς ο από Ναζαρέτ, ο Ναθαναήλ έκανε την –εκπληκτική- ερώτηση: «Τι το καλό μπορεί να προκύψει από τη Ναζαρέτ;» (Κατά Ιωάννην, α΄ 47.)  Το κομβικό σημείο, κατά συνέπεια, είναι γιατί ο Ναθαναήλ τόσο πολύ αμφέβαλλε πως «κάτι καλό» μπορούσε να βγει από τη Ναζαρέτ.

    Για τους εξοικειωμένους με την Ιστορία της Παλαιστίνης, η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πολύ εύκολη. Ο ίδιος ο Ναθαναήλ πρώτα-πρώτα είχε δύο ονόματα: λεγότανε και Βαρθολομαίος. Την εποχή του Χριστού όμως δύο ονόματα παίρνανε στη Γαλιλαία μόνο όσοι ήταν Ιουδαίοι «καθαρόαιμοι». Ἔτσι αβιάστως προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: Οι Γαλιλαίοι που δεν ήταν Ιουδαίοι «καθαρόαιμοι» τι ήτανε; 

ΩΣ ΠΟΤΕ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ...

Το μπλογκ ευχαρίστως αναδημοσιεύει (από τοπικό φύλλο των Αγράφων) το παρόν άρθρο επίλεκτου συνεργάτη του. Η διαφωνία μας όμως (δηλαδή η δική μας, του Θεόδοτου) είναι ότι αυτά που περιγράφει ο συντάκτης της επιστολής δεν είναι τυχαία. Εδώ και δεκαετίες, από το 1974 ουσιαστικά και, με ραγδαίους ρυθμούς, από το 1981 και μετά η Ελλάδα βάσει σχεδίου μετατρέπεται οικονομικώς σε Κρανίου Τόπο. Το πού πάει το πράγμα οι συνεργάτες του Θεόδοτου το έχουν πει εδώ και καιρό. Μέρος του προβλήματος, κατά συνέπεια, είναι και ακριβώς όσοι εξακολουθούν να πιστεύουνε πως αυτό το Κράτος είναι «ελληνικό», δηλαδή «δικό τους» και συνεχίζουν να βλέπουν τηλεόραση «για να ενημερωθούν», να διαβάζουν την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (τεύχος Α΄:Καθημερινή, τεύχος Β΄:Τα Νέα, τεύχος Γ΄: Το Βήμα, τεύχος Δ΄: Ελευθεροτυπία) και δεν θέλουν να καταλάβουν ότι η τηλεόραση και ο τύπος είναι βασικοί συντελεστές της αθλιότητας όπου έχουν περιέλθει.

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

Γράφει ο Θωμάς Θεολόγης

απεικόνιση του Ρήγα Φεραίου

Δεν χρειάζεται να σας θυμίσω τίνος είναι τα λόγια του τίτλου! Σε χειρόγραφό του ο Κύριλλος Λαυριώτης, καλόγερος, τον αποκαλεί «ο διεφθαρμένος την φρένα Ρήγας», για να ‘ναι αρεστός (o καλόγερος) στον Γρηγόριο Ε΄ που είχε αφορίσει την Επανάσταση!...

Μετά τη μικρή αυτή εισαγωγή, εξηγούμαι γιατί ξεκίνησα με το Ρήγα. Τό ‘κανα επειδή βρίσκομαι σε παρόμοια μ’ αυτόν θέση! Γιατί και σήμερα υπάρχουν κατακτητές, παρ’ όλο  που εμείς τους ψηφίσαμε (κάτι ξέρουν αυτοί που βάφτισαν «κάλπικο»  ό,τι  βγαίνει από την κάλπη)• βρίσκομαι, επομένως, στην ανάγκη να σας πω γιατί βρίσκομαι σε παρόμοια θέση μ’ αυτή του Ρήγα!

Παρά τις ελκυστικές ευκαιρίες  για επιτυχημένη σταδιοδρομία στην Ευρώπη, όπου εσπούδασα, ο πόνος για την πατρίδα -η νοσταλγία αν προτιμάτε- μ’ έκανε να επιστρέψω. Με τον ιδρώτα της ξενιτειάς μεταφρασμένο σε ελβετικά φράγκα έκτισα μια τουριστική μονάδα τόσο καλή, που ακόμα και οι Ισπανοί ανταγωνιστές μας τής έδωσαν την πρώτη θέση στην Ευρώπη με το Grand Prix Τουρισμού με το οποίο την εβράβευσαν!

Πάνε δέκα χρόνια που αυτή η μονάδα παραμένει κλειστή! Θα σας πω τα δύο βασικά αίτια:

1. Η ΔΕΚΕ Πατρών, θέλοντας να βελτιώσει τον κόμβο του Αγίου Νικολάου (Ε.Ο. Ιτέας-Ναυπάκτου), αντί για επτά μήνες που ήταν το χρονοδιάγραμμα, έκανε τριάντα δύο!!! Επειδή η αφετηρία της πρόσβασης στην τουριστική μονάδα που είχα δημιουργήσει ήταν σ’ αυτόν τον κόμβο, αντιλαμβάνεστε τη ζημιά!...


2. Δίπλα στην πλαζ της μονάδος λειτούργησε ιχθυοτροφείο, με τις ευλογίες  του Ε.Ο.Τ.!!! Στις ενέργειές μου να προληφθεί το κακό, ο αρμόδιος διευθυντής απάντησε: «ψάρια και κολυμβητές μπορούν να συνυπάρξουν»! Οι πελάτες μου, όμως, είχαν διαφορετική άποψη!...
 
Εάν ακόμα δεν καταλάβατε, θα σας εξηγήσω ακόμα μερικούς λόγους που πια με οδηγούν σε απόγνωση:
Δεν θα σας αποκαλύψω σε ποιό δυσθεώρητο ύψος ανέρχεται η κατώτατη σύνταξη που εισπράττω από το ΙΚΑ. Πώς να ξοδευτούν τόσα χρήματα; Οι κατακτητές μου έσπευσαν να με διευκολύνουν. Προσέξτε τι σοφίστηκαν!

Ο ΚΑΙΡΙΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 Aναδημοσιεύουμε το παρόν άρθρο, από τον Ελεύθερο Κόσμο της 7ης Απριλίου, και παραθέτουμε φωτοαντίγραφα των πατριαρχικών γραμμάτων που αναφέρονται σε αυτό το ζήτημα καθώς το θεωρούμε καίριας σημασίας. (Και μάλιστα τόσο καίριας, ώστε εκ βάθους καρδίας αναρωτιώμαστε: Μα ποιος, επιτέλους, κυβερνάει αυτόν τον τόπο;) Εξυπακούεται ότι τα πατριαρχικά γράμματα έχουν, για εμάς, ιστορική και μόνο σημασία, διότι η τότε παρέμβαση του κκ. Βαρθολομαίου δεν αρκεί, ώστε να ανατραπεί η αρνητική γνώμη που έχουν γενικώς για το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το σύνολο των συνεργατών του ιστοχώρου.

                                                                                                                                                   

                                                                                                                                                   Θεόδοτος

 

γράφει ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος

Δημήτριος Γαλανός

Το 1786 έφτασε στην Καλκούτα ο Δημήτριος Γαλανός. Γεννημένος στην Αθήνα και έχοντας πάρει εξαιρετική μόρφωση στο Μεσολόγγι και την Πάτμο, πήγε στις Ινδίες  προκειμένου να καταπιαστεί με το εμπόριο. Το 1793 όμως έκρινε πως είχε μαζέψει αρκετά χρήματα, ώστε να ασχοληθεί εφεξής αποκλειστικώς με ό,τι τον ενδιέφερε. Αποσύρθηκε λοιπόν στο Μπεναρές, ιερή πόλη των Ινδουιστών, έγινε βραχμάνος και  μετέφρασε στα ελληνικά το «Θεσπέσιον Μέλος» (Μπαγκαβάτ Γκιτά) της  Μαχαμπαράτα, του μεγάλου έπους όπου βασίζεται ο Ινδουισμός. (Η μετάφραση αυτή δημοσιεύθηκε στην Αθήνα το 1848.)

    Τι σημασία έχουνε όλα αυτά; Τούτη: πεθαίνοντας ο Δ. Γαλανός άφησε τη μισή του περιουσία, δηλαδή 36.000 δραχμές της εποχής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Και βέβαια, αυτό έγινε, διότι ο Γαλανός είχε πλήρως κατανοήσει ότι βάση της συνοχής και ανέλιξης του  Ελληνικού Γένους έμελλε να είναι η Παιδεία.

Κ. Παπαρρηγόπουλος

    Το επόμενο βήμα έγινε από τον ιδιοφυή Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο. Ο Παπαρρηγόπουλος είχε καταγωγή από την Πελοπόννησο, αλλά γεννήθηκε το 1815 στην Κωνσταντινούπολη και προσέλαβε τις βάσεις μιας εξαιρετικής παιδείας στην Οδησσό. Μετά το τέλος της Επανάστασης του 1821 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και σταδιοδρόμησε ως κρατικός λειτουργός. Τελικώς, χάρη στην υποστήριξη τόσο του βασιλιά Όθωνα όσο και του Ιωάννη Κωλέττη, μπήκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κυριολεκτικώς το αγλάισε με τη διδασκαλία του.

    Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος υπήρξε ιστορικός αξεπέραστος. Ήταν από εκείνους τους επιστήμονες που  έχουνε την ικανότητα να μελετούν το παρελθόν ψυχικώς και όχι απλώς νοητικώς. Το έργο του, πράγματι, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» περιέχει διαπιστώσεις οι οποίες, παρά τις δεκαετίες  που περάσανε, αποδεικνύονται ιδίως στον καιρό μας πιο ισχυρές από ποτέ. Έτσι, η σύγχρονη έκφανση του Ελληνικού Γένους απέκτησε το επιστημονικό της έρεισμα...

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

σχολιασμός και μετάφραση του Αναστασίου  Γιαννά

René Guénon

     Σε αυτό το άρθρο θα παρουσιάσουμε ένα κείμενο του Γάλλου διανοούμενου René Guénon (1886–1951), το οποίο κατά την γνώμη μας έχει εξαιρετική σημασία, γιατί παρουσιάζει τεράστιο βάθος ανάλυσης. Κάθε πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι η εξωτερική έκφραση ενός πνεύματος, μιας μεταφυσικής. Έτσι , η εκτροπή πρώτα παρουσιάζεται σε αυτόν τον βαθύτερο πυρήνα και μετά  κάνει αισθητή την παρουσία της  στους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς.  Το εν λόγω κείμενο  αποκτά  ιδιαίτερη βαρύτητα, επίσης εάν λάβουμε υπόψιν μας, ότι ο συγγραφέας δεν υπήρξε απλώς ένας θεωρητικός ερευνητής, αλλά κατά την διάρκεια της ζωής του πέρασε μέσα από όλες τις  μασονικές  και αποκρυφιστικές οργανώσεις της Ευρώπης.
     Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτό το κείμενο εκμηδενίζει όλους τους επαγγελματίες ιστορικούς της κατεστημένης νεωτερικής και  μετανεωτερικής νοοτροπίας  και αποδεικνύει  την ρηχότητα  των ερμηνειών  τους.

                         

                      -------------------------------------------------

Απόσπασμα από το έργο : Le Règne de la Quantité et les Signes des Temps  (Η βασιλεία της ποσότητας και τα σημεία των καιρών.)

το εξώφυλλο του βιβλίου

       «Η αντιπαραδοσιακή δράση έπρεπε ταυτοχρόνως να στοχεύσει αφ' ενός  στο να αλλάξει την γενική νοοτροπία και αφ' ετέρου στο να καταστρέψει όλα τα παραδοσιακά καθεστώτα της  Δύσεως. Και τούτο, διότι σε αυτήν [τη Δύση] εξασκήθηκε αρχικά και άμεσα [η αντιπαραδοσιακή δράση], καραδοκώντας την περίσταση που θα της επέτρεπε να επεκταθεί πάνω σε όλον τον κόσμο με όργανά της τους Δυτικούς, τους οποίους θα είχε προηγουμένως  προπαρασκευάσει, ώστε να μεταβληθούν  σε εργαλεία επίτευξης των στόχων της. Άμα άλλαζε η νοοτροπία άλλωστε, όλα τα καθεστώτα που δεν θα ήσαν πια εναρμονισμένα με  αυτήν  φυσικό θα ήταν [πολύ] εύκολο να καταστραφούν. Η εργασία λοιπόν που έγινε για την εκτροπή της νοοτροπίας φαίνεται πως  πραγματικά έχει ουσιωδέστατο χαρακτήρα, διότι απ' αυτήν εξαρτώνται οπωσδήποτε όλα τα άλλα. Επομένως με αυτό το ζήτημα πρέπει να ασχοληθούμε ιδιαιτέρως.

BΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΤΟ ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Παρουσιάζουμε σήμερα το βιβλίο του Αναστασίου Γιαννά, "Το γνωστικό ρεύμα και η μεταφυσική του καπιταλισμού", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Patria. O κ. Α. Γιαννάς είναι βασικός συνεργάτης του μπλογκ μας και -το κυριότερο- ο μόνος στον ελληνικό χώρο που έχει συστηματικώς ασχοληθεί με τον Γνωστικισμό, τη δράση και τις επιπτώσεις του

                                                                                                                                                Θεόδοτος

Το εξώφυλλο του βιβλίου

  Το βιβλίο πρόκειται για μια «ενδοσκόπηση» μέσα στα άδυτα μιας αίρεσης, των Γνωστικών, που καθόρισαν εν πολλοίς το περιεχόμενο και την ουσία της κοινωνικοοικονομικής μας ζωής, όπως αυτή σήμερα εκτυλίσσεται και διαμορφώνει το περιβάλλον μας. Ο Γνωστικισμός, φορώντας κατά καιρούς πολλούς διαφορετικούς μανδύες, άλλοτε του διαφωτισμού και του θετικισμού, άλλοτε του προτεσταντισμού, του φιλελευθερισμού ή του αριστερισμού, πάντα όμως με ορθολογιστική διάθεση και με απώτερο στόχο την επιβολή του αστικού και καπιταλιστικού μοντέλου, οδήγησε σε αυτό που ο Ιούλιος Έβολα αποκάλεσε «Ύστερη Δύση» (και «σύγχρονο κόσμο»): τη σημερινή εποχή, την εποχή της παρακμής, την εποχή των δήθεν «ελίτ», των εμποτισμένων από την εβραϊκή εσχατολογία. Στην ιστορική αναδρομή, που επιτελείται στο βιβλίο, γίνεται η επισκόπηση της δράσης των διαφόρων γνωστικών κινημάτων που, ακολουθώντας τις θεωρίες του πρώιμου γνωστικισμού, υπονόμευσαν το παραδοσιακό Κράτος και την Εκκλησία, βάζοντας τις βάσεις για τη μετέπειτα διάδοση  των σοσιαλιστικών ιδεών.

  Γίνεται επίσης ιδιαίτερη μνεία στη δράση των Γνωστικών μέσα στην οθωμανική επικράτεια, με φορέα τους γνωστούς σε εμάς ως «ντονμέδες», ιουδαίους δηλαδή που φαινομενικά μόνο ασπάστηκαν το Ισλάμ και έθεσαν τη βάση για τη δημιουργία και τη συγκρότηση του κινήματος των Νεοτούρκων και του εκκοσμικευμένου κράτους της «Νέας Τουρκίας» υπό τον Μουσταφά Κεμάλ. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, τέλος, επιτελείται η προσέγγιση της φιλοσοφικής ουσίας: Πώς, με άλλα λόγια, ο βίος του ανθρώπου, από την εμπιστοσύνη στη ζωή και τη χαρά της ύπαρξης, υποβιβάζεται σε διάσταση κατώτερη και πώς ο άνθρωπος χάνει, λόγω της δράσης κοσμικού και γήινου πνεύματος, οτιδήποτε ιερό εμπεριέχει και πέφτει στο άθλιο πεδίο του εγωισμού και της «αυτοδιάθεσης». Ο συγγραφέας, τέλος, αναφέρεται εκτενώς στο νεογνωστικό ρεύμα της Σχολής της Φραγκφούρτης, η οποία, έχοντας καταρρίψει την έννοια της ιεραρχίας στις κοινωνικές δομές, φέρει την κύρια ευθύνη για την εξαθλίωση και τα αδιέξοδα του κόσμου μας.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Eπειδή πολλοί αναγνώστες μας αγνοούν –κυρίως λόγω ηλικίας- τι ακριβώς έχει γίνει με τον Α. Λιάκο και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Θεόδοτος αναδημοσιεύει το παρόν κείμενο, η πρώτη δημοσίευση του οποίου έχει γίνει στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, την Κυριακή, 25^η Μαρτίου 2012.

         Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη  θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση  κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή  έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής έκθεσης που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή  και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος.

Ο Δ. Μιχαλόπουλος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, όπως ήταν εύλογο. Η εκδίκαση της υπόθεσης και η έκδοση της σχετικής  απόφασης καθυστερούσε  αρκετά. Στο μεταξύ, λόγω της καθυστέρησης, αυτής ο Α. Λιάκος είχε ήδη προαχθεί  στη βαθμίδα του καθηγητή. Τελικά όμως ο Δ. Μιχαλόπουλος, έστω και αργά, δικαιώθηκε με την με αριθ. 3138/1996 απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας.  Η απόφαση αυτή, μεταξύ των άλλων, τόνιζε ότι «η εκλογή του [κ. Α. Λιάκου] σε θέση της βαθμίδας του καθηγητή είναι συνέπεια της κρίσεως και εξελίξεώς του στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή και συνεπώς έχει ως προϋπόθεση το νόμιμο διορισμό του στην τελευταία αυτή θέση». Αυτό άλλωστε πιστοποιείται και από την παρ. 5 του άρθρου 14 του Νόμου 1268/1982 και την παρ. 1 του άρθρου 7 του Νόμου 2083/1992. Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο της Επικρατείας ζητούσε την ακύρωση της εκλογής του Α.Λιάκου, λόγω του παρανόμου της διαδικασίας με την οποία είχε εκλεγεί αναπληρωτής καθηγητής. Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών λοιπόν όφειλε να εφαρμόσει αυτήν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Έχει, μάλιστα, σημασία το ότι ο τότε Πρόεδρος αυτού του Τμήματος, για να είναι τελείως κατοχυρωμένος, απηύθυνε (μετά την έκδοση της απόφασης) σχετικό ερώτημα στον Προϊστάμενο του Δικαστικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνο Ντούση. Ο Κ. Ντούσης  με το υπ’ αρ. 1150/11-3-1997 έγγραφό του υποδείκνυε την έκπτωση του Α. Λιάκου στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή και την επανάληψη της κρίσης των Α. Λιάκου και Δ. Μιχαλόπουλου, με σκοπό την πλήρωση θέσης αναπληρωτή καθηγητή.

MACHETE: ΤΟ ΑΝΤΙ-ΛΕΥΚΟ ΜΙΣΟΣ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ

 Ο Θεόδοτος ευχαρίστως δημοσιεύει το παρόν άρθρο και προσκαλεί όλους όσους ασχολούνται με τα θέματα αυτά να γράψουν και να μας στείλουν τα κείμενά τους για δημοσίευση. Επισημαίνουμε παράλληλα ότι η λέξη machete (στα ελληνικά: μασέτα) είναι ισπανική. Σημαίνει μεγάλο μαχαίρι (κάτι σαν χατζάρι) με το οποίο οι Λατινοαμερικανοί σκοτώνουν τα ζώα ή κόβουν τα ζαχαροκάλαμα. Είναι δηλαδή κάτι που ακόμη περισσότερο τονίζει τις ιδέες που εκφράζονται σε αυτο το άρθρο. Επιπλέον, η σταύρωση «καλών» από τους «κακούς» συνειρμικώς παραπέμπει στην Κου-Κλουξ-Κλαν, καθώς και στο υποτιθέμενο "αντιχριστιανικό" ήθος των "κακών" λευκών σε αντίθεση με τους "καλούς" καθολικούς Μεξικάνους.

 Γράφει ο Nikolai Romanov 

Poster της ταινίας

    Στην Ελλάδα όπου έχει επικρατήσει η αριστερά σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου, στις τέχνες και τον πολιτισμό ύπαρχει μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας που ακόμα πιστεύει  ότι οι λευκοί καταπιέζουν τις έγχρωμες μειονότητες, δηλαδή τους μαύρους, τους λατινοαμερικάνους και τους ασιάτες. Αυτοί οι ίδιοι  συμπολίτες μας αγνοούν ότι στις ΗΠΑ, ήδη απο την δεκαετία του 1930, η μαρξιστική σκέψη έχει πλήρως επικρατήσει στην ακαδημαϊκή κοινότητα ,αλλά και στα διάφορα think tanks του πολιτκού και οικονομικού κατεστημένου! Αγνοούν ότι η νεομαρξιστική σχολή της Φραγκφούρτης, με τη θεωρία της κοινωνικής μηχανικής (social engineering) έχει διατυπώσει το κυρίαρχο δόγμα στις  ΗΠΑ! Και αγνοούν επίσης ότι τα κινήματα όπως οι χίππυς, που εμφανίστηκαν κατά τη  δεκαετία του '60 και '70, ήσαν δημιούργηματα της CIA, που είχαν ως στόχο την ηθική και πολιτιστική αποσάθρωση και αποδόμηση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα μεσαία αυτά στρώματα κυριαρχούν εκείνοι που έχουν καταγωγή βρεταννική, δηλαδή αγγλική, σκωτική, ουαλική ή και ιρλανδική, και γερμανική• φυσικά είναι διαμαρτυρόμενοι ή καθολικοί. Οι άλλοι Ευρωπαίοι, που κατάγονται από Σλάβους, Ιταλούς και Έλληνες, απλώς αποτελούν μειονότητα μέσα στους κόλπους της λευκής πλειοψηφίας.
    

    Το «ειρηνιστικό» κίνημα ενάντια στον πόλεμο του  Βιετνάμ* αναπτύχθηκε στα πανεπιστήμια της Ανατολικής Ακτής, το Harvard π.χ., καθώς και στο Berkeley στην Καλιφόρνια (Δυτική Ακτή). Δεν είναι καθόλου  τυχαίο λοιπόν ότι οι  ηγετικές μορφές του εν λόγω κινήματος κατάφεραν μια χαρά να  ενταχθούν στην ακαδημαϊκή, οικονομική και κοινωνική ελίτ των ΗΠΑ και να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική κονίστρα της Αμερικής είτε ως φιλελεύθεροι δημοκρατικοί (liberals) είτε ως  νεοσυντηρητικοί ρεπουμπλικανοί. Και κάτι το οποίο δεν πρέπει να μας εκπλήσει ,η πλειοψηφία των ηγετών του αντιπολεμικού κινήματος ήταν Ιουδαίοι.

ΠΕΡΙ "ΑΝΩΝΥΜΩΝ", ΕΚΠΤΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ "ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ" ΤΗΣ..."ΠΡΟΟΔΟΥ"

Εκ της συντακτικής ομάδας του Θεόδοτου

Ο Σπύρος Μαρκέτος

Πρόσφατα, "ανώνυμος" αναγνώστης, έστειλε υβριστικών τόνων κριτική της πρώτης έκδοσης του βιβλίου του Δ.Μιχαλόπουλου "Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση", που είχε δημοσιευθεί  -όπως μάθαμε- στο περιοδικό "Μνήμων" και μετά από νέες πληροφορίες φίλου αναγνώστη είχε γραφτεί από κάποιον Σπύρο Μαρκέτο επίκουρο καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Όσον αφορά την αναδημοσίευση της υβριστικής κριτικής, ο Θεόδοτος έλαβε υπόψη όλες τις δυνατές παραμέτρους και επικοινώνησε ακόμη και με πρόσωπα που είχαν διαδραματίσει ρόλο στην α΄έκδοση. Έτσι είναι σε θέση να επισημάνει τα ακόλουθα:

1. Η κριτική είχε δημοσιευθεί το 1998 στον "Μνήμονα", ο οποίος ελέγχεται από το Ιστορικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, δηλαδή από τον Α. Λιάκο.

2. Όσον αφορά την κατοχή της καθηγητικής θέσης από τον Α. Λιάκο, ο Θεόδοτος πλήρως υιοθετεί τις απόψεις που έχουν εκφραστεί από τον βουλευτή του ΛΑΟΣ Ηλία Πολατίδη και τον δημοσιογράφο Σπύρο Χατζάρα. Μια σύντομη αναζήτηση στο δίκτυο αρκεί για τον οποιονδήποτε για να αντιληφθεί πως κατέλαβε τη συγκεκριμένη θέση ο Α.Λιάκος και τι ιδέες προάγει από τότε.

3. Σύμφωνα με ό,τι μπόρεσε να πληροφορηθεί ο Θεόδοτος, απάντηση στην κριτική αυτή είχε σταλεί, το 1999 κιόλας, από τον Δρα. Χαρίλαο Γκητάκο, διευθυντή τότε του υπουργείου Πολιτισμού. H απάντηση του Δρα. Γκητάκου μπορεί να αναγνωσθεί εδώ
 Μια ακόμα απάντηση του Δρα. Γκητάκου σε αντιστοίχη κριτική του βιβλίου, που έγινε από κάποιον Χ.Εξερτζόγλου μπορεί να αναγνωσθεί εδώ
Επιπρόσθετα, Ο πρέσβυς κ. Α. Ι. Κοραντής, (πατέρας του σημερινού βουλευτή επικρατείας του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Ι. Κοραντή), είχε παρουσιάσει την πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου του Δ.Μιχαλόπουλου στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών (Βούρου-Ευταξία), στις 12 Νοεμβρίου 1997. Η ομιλία του έχει σημασία, διότι ο πατέρας Κοραντής είναι ο μόνος στην Ελλάδα που έχει ασχοληθεί συστηματικώς με τη Διπλωματική Ιστορία. To κείμενο, που είναι γραμμένο στη καθαρεύουσα, σε πολυτονικό και με το χέρι, ενδέχεται να είναι κάπως δύσκολο στην ανάγνωση του. Ο ενδιαφερόμενος όμως μπορεί να το βρει εδώ 

4. Ο "Μνήμων" όμως είχε αρνηθεί τη δημοσίευση της απάντησης αυτής.

5. Ο Θεόδοτος, κατά συνέπεια, δεν είναι διατεθειμένος να παραχωρήσει στους εχθρούς της Ελευθερίας τα δικαιώματα που αυτοί αρνούνται στους αντιπάλους τους. Κατά συνέπεια, δεν αναδημοσιεύει την -ανώνυμη- κριτική.

6. Η συντακτική ομάδα του Θεόδοτου τέλος, πιστεύοντας ότι διερμηνεύει τα αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των αναγνωστών του, αμφιβάλλει κατά πόσον η κάθε λογής και χρώματος αριστερά, που έχει φέρει την Ελλάδα και τους Ἐλληνες στο τωρινό χάλι, είναι σε θέση να τρέφει ειλικρινώς πατριωτικά αισθήματα.

ΥΓ Εκ του διαχείριστη του μπλογκ: η δημοσίευση μηνυμάτων με συγκεκριμένο google ή άλλο account  και η εν συνεχεία δημοσίευση άλλων μηνυμάτων ως «ανώνυμος» σε μια προσπάθεια απόκρυψης της ταυτότητας, δεν εμποδίζει από τον διαχειριστή ενός μπλογκ με βασικές γνώσεις χρήσης της παρούσας τεχνολογίας,  να γνωρίζει για το αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο ή όχι.