ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ 21o ΑΙΩΝΑ.

Άρθρο του Marcelo Veneziani

Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης  

“…σε εκείνο το σημείο όπου τα ριζωμένα

 μετατρέπονται  σε  ριζοσπαστικά”

Για να χρησιμοποιήσουμε την παλιά αυτοκινητιστική ορολογία, οι συντηρητικοί είναι το φρένο, οι προοδευτικοί ο επιταχυντής και οι κεντρώοι  ο συμπλέκτης. Αν και ο αυτοματισμός έκανε αργότερα τα πετάλια περιττά, η παραβολή συνεχίζει να καταδεικνύει ότι στην πολιτική όπως και στη ζωή χρειάζονται τόσο οι συντηρητικοί όσο και οι καινοτόμοι.

Ωστόσο, η δική μας χώρα είναι στάσιμη ή γυρίζει στο κενό, γκαζωμένη ακόμα και με  χειρόφρενο. Είναι δυναμική στα λόγια αλλά  στην πραγματικότητα  σε κατάσταση ηρεμίας. Δηλαδή είναι μια χώρα ιδεολογικά προοδευτική αλλά πρακτικά στάσιμη. Το επίθετο του ‘συντηρητικού’ παραμένει μεταξύ των χειρότερων προσβολών που μπορούν να απευθυνουν σε κάποιον. Ακόμη και οι ίδιοι οι συντηρητικοί προσβάλλονται. Αυτό καθιστά ιδιαίτερα αξιέπαινο το έργο του Gennaro Malgieri με τίτλο Συντηρητικοί Ευρωπαίοι του 20ου αιώνα, μία ανθολογία που δημοσιεύτηκε για τα Βιβλία του Borghese και συγκεντρώνει είκοσι ένα μεγάλους συντηρητικούς. Στο όμορφο εισαγωγικό του δοκίμιο, ο Malgieri προσφέρει στον αναγνώστη μία συνολική εικόνα, παρουσιάζει την ιστορία και τη φαινομενολογία της και σωστά ορίζει τη συντηρητική θέση όχι ως μία ιδεολογία αλλά ως ένα όραμα του κόσμου. Η ημερομηνία γέννησής της είναι δύσκολη και αμφιλεγόμενη. Με μία ευρεία έννοια συντηρητικοί ήταν επίσης σπουδαίοι συγγραφείς της αρχαιότητας.

ΤΟ ΣΦΥΡΟΚΟΠΗΜΑ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

Το παρόν είναι άρθρο είναι φίλου του μπλογκ και θα θέλαμε να ενθαρρύνουμε τους αναγνώστες μας να του δώσουν την πρέπουσα προσοχή.
   

Γράφει ο Emil Sinclair

 «Ἡ ἐποχή ὅπου ὁ ἄνθρωπος εἶχε σταθερούς καί εὔληπτους “Κώδικες Ἀναγνωρίσεως Ἐννοιῶν” καί ἀνάλογες Εἰκόνες – Ὑποδείγματα, τά ὁποῖα ἀφομοίωνε, ἐνεπλούτιζε καί μέ τά ὁποῖα βρισκόταν σέ διαρκῆ ἀναφορά καί ἀλληλοζύμωσι, προχωρῶντας σταθερά στόν δρόμο τῆς ἐξελίξεως, εἶναι πλέον μακρυά... (1)

... οἱ εἰκόνες – εἴδωλα πού παρουσιάζονται στόν ἀνθρώπινο νοῦ, ἀλλάζουν συνεχῶς μορφή καί νόημα (ἀκόμη καί οὐσία συχνά) καί ἐπιστρώνονται, σέ ἀλλεπάλληλα στρώματα μέσα στόν νοῦ, σέ συνύπαρξι καί ἀλληλοεπίδραση, πού δημιουργοῦν μιά συνεχῆ κατάστασι συγχήσεως καί ἀνισορροπίας. (2)»

Απ΄ όταν συνέγραψε ο Ανδρέας Δενδρινός “Το μεταίχμιο”, κατά το 32ο έτος παρακμής (1977, όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά έγραψε στον πρόλογο) μέχρι σήμερα, ο Δυτικός Πολιτισμός βρίσκεται εις το ίδιο τέλμα. Έχει βαλτώσει στο Μεταίχμιο μιας εποχής (η οποία, για τον Δενδρινό, νομοτελειακά θα επέλθει μετά την παρακμή) που δεν λέει να έρθει.

Ο Ν. ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΔΕΞΙΑ ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κομνηνός

Μία προσωπικότητα, από τις πλέον παρεξηγημένες στην χώρα μας, είναι αυτή του Μακιαβέλλι. Πριν προχωρήσω στην παρουσίαση των πεποιθήσεων του, θεωρώ ότι καθίσταται αναγκαίο να σκιαγραφηθεί η εποχή του. Σύμφωνα με τον Oswald Spengler, ο Ν. Μακιαβέλλι έζησε την εποχή του Μπαρόκ (1500-1800) κατά την οποία σχηματίζονταν ένας κόσμος σε αυστηρή μορφή με την πραγματοποίηση της ιδέας του Κράτους, τη σύγκρουση πόλης και υπαίθρου, τη δημιουργία της τρίτης τάξης (των αστών) και τη νίκη του χρήματος επί των αγαθών1. Από τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς ότι ο Μακιαβέλλι μπορεί να θεωρηθεί ένας στοχαστής που εκπροσωπεί την σύγχρονη εποχή (διάσπαση του αρμονικού «όλου»). Ωστόσο, ο δυναμικός τρόπος σκέψης του, οι επιρροές του από την αρχαιότητα και η επίδραση που άσκησε στη Δεξιά κοσμοαντίληψη τον κατατάσσουν στους στοχαστές που αξίζουν προσεκτικής μελέτης.

Καταρχήν, ο Ν. Μακιαβέλλι ανήκει στην κατηγορία εκείνων των πολιτικών φιλοσόφων, που πιστεύουν ότι «ο άνθρωπος είναι κακός και γίνεται καλός μόνο αν τον εξαναγκάσεις προς τούτο»2. Σε αυτό στηρίχθηκε αργότερα η Δεξιά, έτσι ώστε να υποστηρίξει την αυστηρότατη εφαρμογή των νόμων και την ανάγκη να τονισθεί όχι μόνο ο σωφρονιστικός αλλά και ο παραδειγματικός χαρακτήρας τους. Επίσης, ο ίδιος αναφέρει πως «ένας Ηγεμών δεν πρέπει να αποφεύγει τη μομφή της σκληρότητας προκειμένου να κρατήσει τους υπηκόους του ενωμένους και πιστούς. Διότι με λίγο παραδειγματισμό θα είναι ευμενέστερος από αυτούς, που με πολύ επιείκεια, αφήνουν να δημιουργούνται ταραχές με επακόλουθο δολοφονίες και ληστείες»3.

ΠΟΣΟ “ΛΙΓΗ” ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ “ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ” Ή ΑΛΛΙΩΣ ΟΤΑΝ Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ “ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ”.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

 

Θα έχετε παρατηρήσει ασφαλώς  ότι όταν οι διάφοροι δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί και κάποιοι παρλαπίπες καθηγητές πανεπιστημίων, αναφέρονται σε πολιτικούς όπως η Μαρίν Λε Πεν  ή  ο Νόρμπερτ Χόφερ, τους αποκαλούν ακροδεξιούς. Δεν βρέθηκε λοιπόν ούτε ένα από αυτά τα “φωτισμένα” μυαλά που κάθε ημέρα φλυαρούν στις τηλεοράσεις, να κάνει μία απλή ερώτηση στην ομήγυρη του: «Μπορείτε, παρακαλώ, να μου πείτε, με ακρίβεια, τους λόγους για τους οποίους αποκαλείτε ακροδεξιούς αυτούς τους πολιτικούς;»

Ουδέποτε τα αυτιά μου άκουσαν αυτή την ερώτηση. Ας δούμε λοιπόν, σε γενικές γραμμές, τι δεν πρεσβεύουν αυτοί και άλλοι παρόμοιοι πολιτικοί, που το σύστημα βαφτίζει ακροδεξιούς.

Α) Τοποθετούνται ενάντια στον κοινοβουλευτισμό και την αστική δημοκρατία; Όχι
Β) Εναντιώνονται στην καπιταλιστική οικονομία; Όχι.
Γ) Μήπως θέλουν να θεσπίσουν νόμους φυλετικής καθαρότητας; Όχι.

Τότε γιατί τους αποκαλούν ακροδεξιούς; Μπορείτε να μου λύσετε αυτό το αίνιγμα; 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Άρθρο του Luca Valentini
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

Τα νέα πολιτικά σενάρια, τους τελευταίους μήνες, φαίνεται να διαμορφώνουν μία ενοποιητική διαδικασία σε αυτό που κοινώς αποκαλείται 'Εθνικολαϊκό Kίνημα' (Σ.τ.Μ. αναφέρεται στο εξωτερικό). Αναφερόμαστε σε εκείνο το σύνολο των μικροκομμάτων, των στρατευμένων κοινοτήτων και των μεμονωμένων ατόμων, που με διαφοροποιημένο τρόπο σχετίζουν την πολιτική και υπαρξιακή τους δράση με τα κινήματα της αντίδρασης στο ψεύτικο δίπολο καπιταλισμός-κομμουνισμός, που κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων είχαν την άμεση πραγμάτωση τους σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και του κόσμου. Η αναφορά μόνο στην Ιταλία ή στη Γερμανία θα ήταν πολύ περιοριστική και θα πρέπει να συμπεριλάβουμε, για παράδειγμα και κινήματα όπως το Βελγικό Ρεξισμό του Leon Degrelle ή τη Ρουμανική 'Σιδηρά Φρουρά' του Corneliu Codreanu. Υπό αυτές τις εξελίξεις λοιπόν, επιβάλλονται μερικές γενικές θεωρήσεις πάνω σε αυτό που παραδοσιακά πρέπει να νοείται με τον όρο Πολιτική και με τον όρο Δεξιά.

Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΠΟΛΙΣΜΟΥ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΕ ΙΤΑΛΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Γράφει ο Γιώργος Παξινός

Μετά τις αμερικάνικες εκλογές, ο καθένας πλέον μπορεί να παρατηρήσει ότι η πολιτική και κοινωνική κατάσταση δεν έχει αλλάξει μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά. Τι ήταν αυτό που όμως άλλαξε;

Αυτό που βλέπουμε να έχει αλλάξει είναι η πόλωση που υπάρχει πλέον στην αμερικανική κοινωνία, η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί καθαρά σε δύο αντίθετες ομάδες: αυτούς που είναι υπέρ του σημερινού status quo της σύγχρονης εποχής (δηλ. πολυφυλετισμός, υπεράσπιση των συμφερόντων των εγχρώμων και των Σημιτών, υποβάθμιση των δυτικών αξιών, υποβάθμιση της φυλετικής και πολιτικής ιεραρχίας, της “αντικατάστασης” των λευκών δια της μετακίνησης έγχρωμων πληθυσμών και άνοδος του μητριαρχικού συμπλεγματικού αυτισμού) και αυτούς που ασυνείδητα ή και συνειδητά προσπαθούν να το διαλύσουν (δηλ. τους συνειδητούς ιδεολογικούς εχθρούς του συστήματος και τις όλο και πιο μεγάλες αλλά παθητικές μάζες των λευκών που επιδιώκουν και θέλουν ασυνείδητα μια άλλη διέξοδο προς μια πιο εθνοφυλετική πολιτική κατεύθυνση ενός έθνους-κράτους).

Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

Άρθρο του Eugenio Orso
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

 

Η λέξη 'λαϊκισμός', στις ημέρες μας, είναι μία πολιτικά ορθή έκφραση που αντιστοιχεί σε μία απαγόρευση, ένα πραγματικό ταμπού αποκλειόμενο από την πολιτική συζήτηση, που μαζί με τα άλλα πολιτικά ορθά ταμπού, εμποδίζει την κριτική σκέψη και καταπνιγεί εν τη γενέσει οποιαδήποτε αντίθεση στην υφιστάμενη εξουσία.

Οι διανοούμενοι, όλοι ΄φιλελεύθεροι-ελευθεριακοί΄, σημαιοφόροι της κυρίαρχης σκέψης, που κατηγορούν συχνά για λαϊκισμό όποιον αντιτίθεται στην χρηματιστική–κεφαλαιοκρατική κυριαρχία, ανακαλούν με αυτή την έκφραση τα φαντάσματα της ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Στην πραγματικότητα, εάν τοποθετήσουμε ορθά τον λαϊκισμό σε μία ακριβή ιστορική διάσταση, αυτός ήταν μόνον έναν κίνημα για την χειραφέτηση πολλών εκατομμυρίων φτωχών αγροτών που κατοικούσαν στη Ρωσική ύπαιθρο τον 19ο αιώνα. Άλλο πράγμα λοιπόν η δημαγωγία, άλλο ο ουτοπισμός και εντελώς άλλο ο λαϊκισμός. Δεν πρέπει να συγχέουμε αυτές τις τρεις έννοιες. Ο λαϊκισμός οριζόταν ως: «Η αφοσίωση στο λαό που η διανόηση αισθάνεται ότι πρέπει να εκδηλώσει με τις δραστηριότητές της [...] από την αίσθηση ότι έχει ένα χρέος να εκπληρώσει σε  αυτούς που κερδίζουν το ψωμί τους με τα χέρια τους, βάζοντας την κουλτούρα της και τη γνώση της [...] στην υπηρεσία της χειραφέτησης και της ευημερίας του λαού».

C. Z. CODREANU: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΙΤ

''Δεν λαμβάνω  υπ’ όψιν  μου κανένα είδος κανόνων από αυτούς που τηρούν οι συγγραφείς. Δεν έχω χρόνο. Γράφω βιαστικά από το πεδίο των μαχών, εις το μέσον των επιθέσεων του εχθρού.''

Corneliu Zelea Codreanu

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου                   

                                                                                 

Μπορεί ένας λαός να εκλέξει την ελίτ του; Τότε λοιπόν, γιατί οι στρατιώτες δεν εκλέγουν αυτοί τον καλύτερο στρατηγό; Για να μπορεί να εκλέξει, αυτή η συλλογική επιτροπή, θα έπρεπε να γνωρίζει καλά:

α) Τους νόμους της στρατηγικής, της τακτικής, της οργάνωσης κλπ.

β) Σε ποιο βαθμό το Χ πρόσωπο συμμορφώνεται, ως προς τις ικανότητες και την επιστήμη, σε αυτούς τους νομούς. 

Χωρίς αυτές τις γνώσεις, κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει στην εκλογή. Η μάζα, εάν θέλει να εκλέξει την δική της ελίτ, πρέπει αναμφίβολα και αναγκαστικά να γνωρίζει τους νόμους που καθοδηγούν τον εθνικό οργανισμό και να ξέρει σε πιο βαθμό οι υποψήφιοι συμμορφώνονται, ως προς τις ικανότητες τους και την επιστήμη, σε αυτούς τους νόμους.

O TRUMP, Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Εν αναμονή των αυριανών εκλογών στις ΗΠΑ, δημοσιεύουμε ένα πολυ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό άρθρο αναγνώστη μας, αναφορικά με το μέλλον της Δεξιάς, των ΗΠΑ και του Δυτικού Πολιτισμου γενικότερα.

Γράφει ο Γιώργος Παξινός

Donald J. Trump

Πάνω  στην καμπή μιας κρίσιμης εποχής για τον Δυτικό Πολιτισμό, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το γεγονός ότι οτιδήποτε συμβαίνει ή πρόκειται να συμβεί σε μια οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή ή γενικότερα Λευκή χώρα επηρεάζει το σύνολο των Δυτικών Κρατών.

Έτσι ακολουθώντας την πορεία των γεγονότων φτάνουμε από το Brexit και το Ουγγρικό Δημοψήφισμα στις Αμερικάνικες Εκλογές. Γιατί είναι όμως σημαντικές; Αυτό θα απαντηθεί παρακάτω κάνοντας ταυτόχρονα μια μικρή Ιστορικο-Πολιτική Διαδρομή στην Αμερικάνικη Ιστορία και επικαιρότητα καθώς και στην σύνδεσή της με τα Ευρωπαϊκά Δρώμενα.

Η ΤΑΞΗ ΕΙΝΑI ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ Ή ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ;

Συμπαντική τάξη, κοσμική τάξη, κοινωνική τάξη: ποιά είναι η πολιτική απόχρωση της Τάξεως;

γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Η έννοια της Τάξεως είναι τόσο σημαντική, ώστε οι Πυθαγόρειοι να ταυτίσουν τον ίδιο τον κόσμο με αυτή: Κόσμος=Τάξη. Αλλά και το φαινόμενο της ζωής είναι απόλυτα συνδεδεμένο με αυτή. Όταν ένας οργανισμός πεθαίνει, αυξάνεται ο βαθμός της εντροπίας του, δηλαδή της αταξίας που επικρατεί σε αυτόν, ενώ αντίθετα, όταν είναι υγιής μειώνει τον βαθμό εντροπίας του, δηλαδή  διατηρεί αυξημένη τάξη.

Ως γνωστόν,  η πολιτική είναι η αντανάκλαση των πνευματικών, νοητικών, συγκινησιακών και βιολογικών τάσεων, επιθυμιών και αναγκών των ανθρώπων που απαρτίζουν μία κοινωνική ομάδα. Ο άνθρωπος , οι κοινωνικές ομάδες, είναι μέρος του κόσμου, μέρος του μικρόκοσμου. Ως εκ τούτου, οι δραστηριότητες τους  πρέπει να εναρμονίζονται με το «κοσμικό όλον» ώστε να μην προκαλούν διαταραχή στην κοσμική τάξη, κάτι που θα επέφερε την αύξηση της εντροπίας, και άρα μία διαδικασία που θα οδηγούσε στον κοσμικό θάνατο.

ΠΡΩΚΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ…ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ο αποτελεσματικός...

Μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, η ΝΔ έπαυσε και επισήμως να είναι η παράταξη της ''Δεξιάς'' (ουσιαστικά ποτέ δεν ήταν) και έγινε το μεγάλο κόμμα των φιλελεύθερων. Πριν την εκλογή του, ο  Κ. Μητσοτάκης έκανε μία εμβληματική πράξη: ψήφησε υπέρ του συμφώνου συμβίωσης για τους γκέι. Το έπραξε διότι έχει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτή την κατηγορία  ατόμων; Μάλλον όχι. Η πράξη του αυτή είχε ως σκοπό να φανερώσει και να σηματοδοτήσει την ιδεολογία του: δηλαδή, ότι είναι ένας πολιτικός αυθεντικά φιλελεύθερος. Πρέπει να επισημάνουμε, ότι τα τελευταία χρόνια δημιουργείται στην Ελλάδα ένας πόλος, αποτελούμενος από κόμματα και πολιτικούς (ΝΔ, Ποτάμι, Μάνος κλπ) μαζί με κάποιους ''περισπούδαστους'' δημοσιογράφους, ο οποίος (πόλος) πρεσβεύει τον οικονομικό και φιλοσοφικό φιλελευθερισμό: ένα μίγμα αποτελούμενο από την προάσπιση της ελεύθερης αγοράς και των ελεύθερων χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων και ταυτόχρονα την υπεράσπιση των ''ατομικών δικαιωμάτων'', δηλαδή την εξύψωση της βούλησης του κάθε ατόμου πέραν από κάθε κοινωνικό, θρησκευτικό και ηθικό δεσμό.

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΨΕΥΤΟΔΕΞΙΑ & ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΟΙΗΣΗ

ΨΕΥΤΟΔΕΞΙΑ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Τι είναι δεξιά; Είναι ένας πολιτικός χώρος, ή μάλλον ορθότερα ένα γενικό πνεύμα με τη πλατωνική έννοια; Η Δεξιά  ως έννοια είναι μέρος της Τετρακτύος του Πυθαγόρα για όλα τα καλά και θετικά. Η Αριστερά είναι για τα αντίθετα αυτών. Ο όρος δεξιά χρησιμοποιείται από αυτό το συγγραφέα για να περιγράψει κατανοητά μία μεταφυσική έννοια, ένα πνεύμα που βρίσκει επαφή στη ζωή, σε συμπεριφορές  αλλά ακόμη και σε πολιτικά μορφώματα. Ως γνωστόν, η αριστερά ελέγχει τα πάντα σχεδόν στο δυτικό κόσμο, το πρόβλημα όμως γίνεται ακόμη πιο σοβαρό όταν αυτή παίρνει δεξιό προσωπείο. Για να γίνει η διαφορά αυτή κατανοητή θα παρουσιαστεί συνοπτικά η δεξιά θέση καθαρή και συνοπτικά η διαφορά της καθαρής από της φαύλης. Στο αριστερό μέρος είναι η ψευτοδεξιά στο δεξί η δεξιά

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ & Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΔΑΝΤΗΣ, ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν:

Ο συγγραφέας δε χρειάζεται συστάσεις, μόνο το γεγονός ότι υπάρχουν πανεπιστημιακοί που  μελετούν αποκλειστικά τα έργα του ποιητή της Ιταλίας είναι αρκετό για να δείξει την σπουδαιότητα τους. Η Θεία Κωμωδία του είναι το τρίτο πιο πετυχημένο βιβλίο στην ανθρώπινη ιστορία, καθώς και ένα έργο στο οποίο οι εικόνες, η ευγλωττία, η σκέψη και ομορφιά της ομιλούμενης γλώσσας, περιπλέκονται έτσι ώστε οι εικόνες που δημιουργούνται να μένουν για μία ζωή, πλήρεις νοήματος και ποιητικής ακεραιότητας. Η Θεία κωμωδία είναι ένα κείμενο που κάνει τον αναγνώστη περήφανο που το έχει διαβάσει• η κόλαση, το καθαρτήριο και ο παράδεισος χαράσσονται ως πράγματα υπαρκτά στον αναγνώστη.

ΤΡΑΝΤΙΣΙΟΝΑΛΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν:

Η στέψη του ιππότη

Είναι σαφές ότι η αριστερά κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό, ελπίζω αυτό να είναι κατανοητό πλέον σε αυτή τη χώρα και πέραν των αναγνωστών του Θεοδότου. Αυτό το κατάφερε επιβάλλοντας δύο πολιτικά ρεύματα, με διαφορετικές βέβαια εκφράσεις κάθε φορά. Αυτά τα δύο είναι ο ριζοσπαστισμός και ο προοδευτισμός. Αντιστοίχως πρόκειται για την ιδεολογία των αριστερών «μπράβων» και «επαναστατών» και την ιδεολογία της «διανόησης», της «τέχνης» και της «πολιτικής».

Η πρώτη κάνει τη βίαιη και συχνά και ένοπλη μορφή αγώνα και «συμμορφώνει» αυτούς που δε παίρνουν από λόγια, αλλά νομικά τίποτα δε μπορεί να γίνει εναντίον της, καθώς χαίρει σε μεγάλο βαθμό ασυλίας και ασφαλώς της στήριξης των ΜΜΕ. Θυμηθείτε απλά ότι επί 24 χρόνια η 17Ν σκότωνε και η αστυνομία και οι «μυστικές» υπηρεσίες της χώρας διαρκώς…την «ακουμπούσαν»… αλλά ποτέ δεν την έπιαναν, ταυτόχρονα οι εφημερίδες δημοσίευαν τις ανακοινώσεις τις οργάνωσεις, δημοσιογράφοι βρίσκονταν σε διάλογο με την 17Ν για θέματα ιδεολογίας και μεθόδου χρήσης της βίας κλπ. Ή σκεφτείτε την ασυλία που απολαμβάνει η αριστερά εδώ και δεκαετίες στο να καίει την Αθήνα, να καταλαμβάνει κτίρια, να επιτίθεται βίαια και με δολοφονικές διαθέσεις σε οποιονδήποτε διαφωνεί με τις ιδεοληψίες της (και όταν αποτυγχάνει να το πράξει αυτό οι αριστεροί να παρουσιάζονται από τα κανάλια ως «τα αθώα θύματα επίθεσης φασιστών»).

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Επειδή ο όρος «αριστερά» έχει ταυτιστεί με τις ιδεολογίες κομμουνιστικής-σοσιαλιστικής προέλευσης, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο που έχει ως στόχο να ξεκαθαρίσει, μια για πάντα, την πραγματική σημασία αυτού του όρου.

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Hieronymus Bosch, o Ταχυδακτυλουργός

Ίσως, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, είναι η ''διαδεδομένη κατάσταση Σύγχυσης'': σύγχυση στις ιδέες, στους όρους, στους σκοπούς, στις έννοιες  κλπ. Έτσι λοιπόν,  το γεγονός ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία εντάχθηκε στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία, είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της σύγχυσης.

Είναι γνωστό ότι, κατά την διάρκεια της σύγκλησης της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 1789, οι φιλελεύθεροι αστοί δεν κάθισαν στα Δεξιά του Προέδρου, αλλά στα Αριστερά. Η γενικότερη στάση τους, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτική, οικονομική, ήταν εντελώς εχθρική έναντι της Παραδόσεως. Πως λοιπόν φθάσαμε να αποκαλούμε Δεξιούς τους φιλελεύθερους, και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αντιμετωπίζουν εχθρικά την αριστερά, στην  οποία  φιλοσοφικά ανήκουν; Ωραίο μπέρδεμα, θα αναφωνήσετε! Ας το ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

O ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΗΓΕΤΗ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

ο σατανικός βασιλίας: αντι-ηγετική καρικατούρα

Στις Δημοκρατίες ο ηγέτης αποτελεί βλασφημία! Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα σε όποιον θέλει να προσέξει ό,τι γίνεται γύρω του. Δεν είναι ανάγκη κανείς να είναι καλός πολιτικός ή επαρκής, ώστε να μπει στο κοινοβούλιο, το χαρακτηριστικό του λαϊκιστή είναι υπέρ αρκετό. Όποιος πείσει ότι είναι ένα με το μέσο, κοινό άνθρωπο αυτός είναι που και θα εκλεγεί. Η εκλογές αναδεικνύουν αυτόν που ξέρει να κάνει τις σωστές υποσχέσεις και να τις συνδυάσει με τη κατάλληλη κινδυνολογία τη σωστή στιγμή. Για να δώσουμε και ένα πρόσφατο παράδειγμα, αυτός που θα υποσχεθεί την ‘ελπίδα’ σχεδόν πάντα κερδίζει. Ο λόγος αυτός έχει να κάνει με το είδος της πολιτικής. Υπάρχουν δύο είδη: η κλασσική και η νεωτεριστική:

1.     Την κλασσική την παρήγαγε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, η οποία και πρώτη φορά εφαρμόστηκε, εν μέρει, από το Φίλιππο το Μακεδών και τον Μέγα Αλέξανδρο.  Πλήρη εφαρμογή είχε στο φεουδαλισμό του μεσαίωνα.
2.      Τη νεωτεριστική πολιτική, άρχιζε να εφαρμόζει ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος το 15^ος και οι πρώτες κυβερνήσεις των Η.Π.Α., πλήρη εφαρμογή είχε από τη κυβέρνηση του Λίνκολν και πλέον κυριαρχεί.

ΕΙΣΑΙ ΜΙΖΕΡΟΣ ΔΙΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ !

Το παρόν άρθρο έχει εμπνευσθεί από το άρθρο THE SUPERHERO AS A REACTIONARY ARCHETYPE του alternative right.

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Είναι το αγαπημένο σλόγκαν των αντιδραστικών, πρώτη τους παρουσία στην λογοτεχνία ήταν στο πρόσωπο του Σκάρλετ Πιμπερνέλ o οποίος ήταν επίσης και ο πρώτος υπερήρωας. Έκρυβε για ανάγκη προστασίας την ταυτότητα του και κυρίως έκρυβε για τον ίδιο λόγο την ανωτερότητά του, σε αυτήν τη περίπτωση πνευματική, φορώντας μάσκα και ήταν ανίκητος στη μάχη με ξίφος. Εχθρός του ήταν η διεφθαρμένη γαλλική κυβέρνηση των δημοκρατικών, εξισωτιστών (egaliterians) που κυνηγούσαν και φτωχούς και ευγενείς. Είναι ουσιαστικά η εικόνα του αριστοκράτη που επιβιώνει σε ένα δημοκρατικό καθεστώς και ως σωστός αριστοκράτης πολεμάει για το καλό όλων. Η εικόνα αυτή με δυσκολία μπόρεσε να γίνει εκμεταλλεύσιμη από τους δημοκράτες. Ο λόγος  που ο Σούπερμαν (υπεράνθρωπος) αναγκάζεται να δουλεύει και να μειώνει τον εαυτό διαδίδοντας τον αμερικανισμό και κυνηγώντας όσους είναι ενάντια της «πατρίδας» του δε μπορεί απλά να εξηγηθεί, για αυτό και δεν εξηγείται.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Γράφει ο Alex Synodinos

πιστέψτε το ή όχι έχουν και ιστοσελίδα

Έχετε παρατηρήσει ποτέ την τεράστια διαφορά μεταξύ των θέσεων των ψηφοφόρων και των εκάστοτε ηγεσιών που ψηφίζονται από αυτους; Τώρα θα πειτε: σώπα ρε Alex, σπουδαία ανακάλυψη έκανες, λες και δεν ξέρουμε πως οι πολιτικοί άλλα λένε και άλλα κάνουν. Όχι δεν εννοώ αυτό, εννοώ κάτι πολύ πιο νοσηρό και σύνθετο.

Ας ξεκινήσω με ένα παράδειγμα, πριν κάτι μήνες, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας και επικεφαλής του συντηρητικού κόμματος της χώρας νομιμοποίησε το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Ασφαλώς το κόμμα του αντέδρασε έντονα και αντέδρασαν και οι ψηφοφόροι του. Οι αντιδράσεις είναι τέτοιες που τα μεσαία στελέχη και οι ψηφοφόροι του κόμματος μεταφέρθηκαν μαζικά στο UKIP. Kαι πείτε ότι θέλετε για τους Άγγλους και τις υποτιθέμενες σεξουαλικές τους προτιμήσεις, αλλά ως φαίνεται δεν είναι διατεθειμένοι να καταπιούν τέτοιες καταστάσεις.

Ο Cameron παραξενεύτηκε από αυτή την αντίδραση, δήλωσε πως δεν κατανοεί γιατί υπήρξε τέτοια αρνητικότητα από στελέχη και ψηφοφόρους του κόμματος είπε επίσης πως θέλει να εξάγει τον γάμο των gay και σε άλλες χώρες  και τόνισε πως είναι υπερ των gay γάμων ακριβώς επειδή είναι συντηρητικός  ( σοβαρά το είπε αυτό…) 

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΔΕΞΙΑ: ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Γράφει ο  Ελευθέριος Αναστασιάδης

Σε μια εποχή που η γενικολογία και η σύγχυση βασιλεύει σε όλα τα επίπεδα, θεωρούμε ότι είναι χρήσιμο να διασαφηνιστούν οι συγγένειες και οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των  πολιτικό-ιδεολογικών ρευμάτων του Εθνικισμού και της Παραδοσιακής  Δεξιάς.

Η υπέρτατη αξία, το ύψιστο ιδανικό, για τον εθνικισμό είναι η εθνική ταυτότητα νοούμενη ως η βιολογική, ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά ενός λαού. Με άλλα λόγια, ο Εθνικισμός ''καθαγιάζει'' την ύπαρξη ενός έθνους, το οποίο θεωρεί στο σύνολο του ως φορέα ύψιστων ιδανικών, που όμως είναι υποκειμενικά διότι κάθε διαφορετικό έθνος έχει και διαφορετική βιολογική και πολιτιστική κληρονομιά. Ο εθνικισμός λοιπόν δεν αναζητά την αντικειμενική αλήθεια αλλά την ''εθνική αλήθεια'', δηλαδή το ''αγιοποιημένο'' ιστορικό γίγνεσθαι του έθνους. Θα μπορούσε  λοιπόν να ορισθεί, από ορισμένα τουλάχιστον στοιχεία του, ως   μία μορφή πολιτιστικού και  βιολογικού ναρκισσισμού. (Εθνικιστής μπορεί να είναι ένας Τούρκος, ένας Γερμανός, ένας Εβραίος, ένας Γάλλος κλπ).

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Ο Θεόδοτος καλεί τους αναγνώστες του να διαβάσουν, ή καλύτερα, να απολαύσουν  αυτό  το  ξεχωριστό  άρθρο  το  οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται στα λύκεια και τα πανεπιστήμια της  χώρας  μας. Ποιοι όμως να το διδάξουν;

Άρθρο του Maurizio Blondet 

Μετάφραση -επιμέλεια Αναστάσιος  Γιαννάς

Στις ρίζες του Δυτικού πολιτισμού η Σπάρτη και η Αθήνα αντιπαρατίθενται σαν δύο διαφορετικά αρχέτυπα. Η Αθήνα είναι η συζήτηση, η Σπάρτη η σιωπή. Η Αθήνα μας άφησε τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τα ανάγλυφα του Φειδία• η Σπάρτη μερικές βουβές πέτρες (δεν είχε άλλα τείχη, όπως λεγόταν, από τα στήθη των πολιτών της).

Η Αθήνα είναι η αγορά της πολιτικής διαμάχης, η Σπάρτη ένα αυταρχικό σύστημα, όπου ο καθένας ανήκει στο κράτος. Η Αθήνα είναι η ελευθερία, η Σπάρτη η στρατιωτική πειθαρχία. Η Αθήνα δίνει, κατά μία έννοια, αρχή στην νεωτερικότητα και στην κοσμική θέαση του ανθρώπου, εικάζει πάνω στους θεούς και αμφιβάλει-ενώ η Σπάρτη μένει ακίνητη σε μία ιεροτελεστική και πολεμική αντίληψη της πόλεως. Η Αθήνα κατοικείται από άτομα, η Σπάρτη από μία αρχαϊκή και συμπνέουσα φάλαγγα.   

        

Προπάντων: Η Αθήνα παρήγαγε μία τεράστια ποσότητα και ποιότητα λέξεων-λόγος• διάλογοι, φιλοσοφία, σοφίσματα, γενικά αυτό που εμείς ονομάζουμε «κουλτούρα», «ιστορία», «έκφραση», «κριτική»• η Σπάρτη μία αινιγματική και μονολιθική σιωπή: μόνον κάποιο ρυθμικό πολεμικό άσμα του Τυρταίου.