JERΕMY BENTHAM: Ο ''ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΣ'' ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο συνεισφέρει στην διάγνωση της πνευματικής ασθένειας που ονομάστηκε ''φιλελευθερισμός''.

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Jeremy Bentham

Ο ''ωφελιμισμός'' (μία φιλελεύθερη σέκτα) είναι, πιθανόν, η φιλοσοφία που περισσότερο από όλες πλησιάζει στην άρνηση του εαυτού της και στην πλήρη, συνεπή και αυτάρεσκη ανατροπή εκείνης της Αιώνιας Σοφίας που, από την αυγή της ανθρώπινης σκέψης, επιδίωξε την αναζήτηση της Αλήθειας νοούμενης ως  ολότητα, και την σύνδεσή της με το  Καλό και το Ωραίο. Υπό αυτή την έννοια, ο ωφελισμός μπορεί να θεωρηθεί ως ο θρίαμβος του μοντέρνου πνεύματος έναντι αυτών των τελευταίων. Οι μεγαλύτεροι εκπρόσωποι του ωφελισμού: Ο Adam Smith (1723-90), ο Jeremy Bentham (1748-1832) και ο  John Stuart Mill (1806-1873).

Γι’ αυτούς, ένα πράγμα είναι ''καλό'' ή και σωστό, εάν μπορεί να αυξήσει την ευτυχία των όντων-και όχι μόνον των ανθρώπων• ''κακό'', εάν την μειώνει.Όσον αφορά την δυσκολία να καθοριστεί τι είναι η ευτυχία, κανένα πρόβλημα: αυτοί θεωρούν ότι είναι σε θέση όχι μόνον να την ορίσουν, αλλά και να την ποσοτικοποιήσουν, και ρυθμίζονται με αυτό τον τρόπο: κρίνουν ότι το όφελος είναι το μέτρο της ευτυχίας  ενός  όντος. 

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Γράφει ο Βαρόνος Μυνχάουζεν:

Παρεξηγήσεις γίνονται συχνά, ιδιαίτερα όταν κυριαρχούν απόψεις που δε βασίζονται σε μελέτη και γνώση παρά μόνο στο συναίσθημα. Όσον αφορά τον Πλάτωνα αυτό πλέον έχει αρχίσει να γίνεται επιδημία. Αυτή η επιδημία βασίζεται σε κακή κατανόηση του έργου του «Πολιτεία» για το οποίο θα γίνει εδώ μια απλή παρουσίαση.

Δικαιοσύνη:

Το θέμα του βιβλίου είναι η δικαιοσύνη, συγκεκριμένα η ουσία της, δηλαδή το τι είναι πραγματικά. Η βάση στο οικοδόμημα δίνεται από την αντιπαράθεση του Σωκράτη στο σόφισμα ότι η δικαιοσύνη είναι μόνο ότι θέλει ο ισχυρός. Η ανάλυση οδηγεί στη μελέτη του τέλεια δίκαιου ανθρώπου, ο οποίος θα κάνει πάντα το σωστό και το δίκαιο ενώ θα γεύεται μόνο αδικίες και συμφορές. Η ανάλυση αυτή καθώς η ανάλυση για το άλλο άκρο, δηλαδή του ανθρώπου που μόνο αδικεί, δεν αδικείται ποτέ και ποτέ δεν τιμωρείται για τις πράξεις του, δεν οδηγουν πουθενά, οπότε αποφασίζει να αναλύσει τη δικαιοσύνη μέσω της κοινωνίας.

Η ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ

«Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η κατάκτηση της εξουσίας  με οποιοδήποτε  τίμημα, αλλά πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, ένας νέος άνθρωπος, ένας άνθρωπος για τον οποίο ο χριστιανισμός βιώνεται υπεύθυνα, δηλαδή με τραγικό και ασκητικό τρόπο. Εάν, όπως λέγεται, ο εθνικοσοσιαλισμός βασίζεται πάνω στο έθνος και ο φασισμός πάνω στο κράτος, τότε το κίνημα των Λεγεωνάριων έχει το δικαίωμα να αξιώνει να είναι ο μοναδικός χριστιανικός μυστικισμός  που μπορεί να καθοδηγήσει τις ανθρώπινες κοινωνίες. Μία χριστιανική επανάσταση, μία πνευματική επανάσταση, ασκητική και ΑΝΔΡΕΙΑ  που δεν έχει ειδωθεί ποτέ πριν στην ευρωπαϊκή ιστορία.». Με αυτές τις φράσεις, ο μεγάλος  θρησκειολόγος και Λεγεωνάριος Mircea Eliade, περιέγραψε τους στόχους του κινήματος των Ρουμάνων Λεγεωνάριων της Σιδηράς Φρουράς και κατόπιν της Λεγεώνας του Αρχάγγελου Μιχαήλ, που ιδρύθηκε από τον Corneliu Zelea Codreanu το 1927. Η βαθιά πολιτική σκέψη αυτού του Ρουμάνου ηγέτη αξίζει να μελετηθεί από τους Έλληνες Δεξιούς, διότι είναι αυθεντικά παραδοσιακή και απαλλαγμένη από τις επιδράσεις της νεωτερικότητας.
                                                                                                                                              Θεόδοτος 

Μετάφραση-επιμέλεια  Ελευθέριος Αναστασιάδης

ΜΕΡΙΚΕΣ  ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ  ΠΑΝΩ  ΣΤΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Corneliu  Zelea Codreanu

«Θέλω, στις σελίδες που ακολουθούν, να αναπτύξω μερικές παρατηρήσεις βγαλμένες από την καθημερινή εμπειρία, με τρόπο που αυτές μπορούν να γίνουν κατανοητές από οποιοδήποτε νέο και εργάτη Λεγεωνάριο.

1. Η δημοκρατία σπάει την ενότητα του Ρουμανικού έθνους, χωρίζοντας το σε κόμματα, απειλώντας το και εκθέτοντας το γεμάτο από διχόνοιες, εμπρός από το ενωμένο μπλοκ της εβραϊκής δύναμης , σε μία δύσκολη στιγμή της ιστορίας.Ακόμη και μόνον αυτό το ζήτημα είναι τόσο σοβαρό για την ύπαρξη μας, που αξίζει να  αποτελέσει έναν επαρκή λόγο για να αλλάξει αυτή η δημοκρατία με οποιοδήποτε καθεστώς που θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει την ενότητα, και κατά συνέπεια την Ζωή. Επειδή ο διαχωρισμός μας σημαίνει τον θάνατο.

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς   
           

Αναπαράσταση του Πλατωνικού Σπηλαίου

Οι διάφοροι αναλυτές και ερμηνευτές του Πλάτωνα, έχουν ασχοληθεί διεξοδικά με όλες σχεδόν τις φιλοσοφικές εμβαθύνσεις αυτού του μεγάλου φιλοσόφου και μας έχουν παρουσιάσει αναλυτικά  τις μεγάλες αλήθειες του για την φύση του ανθρώπου και του κόσμου. Υπάρχει όμως μία αναφορά του Πλάτωνα που νομίζω ότι δεν έχει επισημανθεί όσο θα έπρεπε, ενώ είναι ζωτικής σημασίας τόσο για τις ανθρώπινες κοινωνίες όσο και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. 

Στο έβδομο βιβλίο της Πολιτείας λοιπόν,  παρατίθεται ο μύθος του Σπηλαίου, μέσα στο οποίο οι άνθρωποι που κατοικούν εκεί δεν μπορούν να δουν την πραγματική φύση των πραγμάτων, αλλά μόνον τις σκιές τους, δηλαδή αντιλαμβάνονται έναν κόσμο ψεύτικο και ουσιαστικά ανύπαρκτο. Τελειώνοντας λοιπόν ο Πλάτωνας την διήγηση του,  λέει το εξής συγκλονιστικό: Αν αυτός που απελευθερώθηκε από τα δεσμά του μέσα στο σπήλαιο και ανέβηκε στην επιφάνεια, αντικρίζοντας έτσι την αληθινή φύση των πραγμάτων, επιστρέψει μέσα σε αυτό και θελήσει να πει την αλήθεια στους  φυλακισμένους του σπηλαίου, αυτοί θα μπορούσαν ακόμη και να τον σκοτώσουν.  Δηλαδή, ο Πλάτωνας με αυτές τις φράσεις μας εξηγεί ότι οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να γνωρίσουν την αλήθεια, η αλήθεια τους τρομάζει και προτιμούν έτσι να ζουν μέσα στις ψευδαισθήσεις τους. Μα θα μου πείτε, οι διάφοροι ερμηνευτές του Πλάτωνα έχουν ασχοληθεί με τον μύθο του σπηλαίου, δεν μας λες κάτι νέο. Ναι, το γνωρίζω αυτό, εγώ όμως επικεντρώνομαι ιδιαιτέρα σε εκείνο το απόσπασμα που περιγράφει την εξαιρετικά βίαιη αντίδραση των ανθρώπων, ενάντια σε αυτόν που θέλει να τους ανοίξει τα μάτια: Επιθυμούν να τον σκοτώσουν. Λοιπόν αυτή την μανία και την επιθετικότητα των ανθρώπων που δεν θέλουν να δουν την αλήθεια, μπορεί κάποιος να την καταλάβει, να την νοιώσει, μόνον αν την έχει βιώσει στην ζωή του, δηλαδή να έχει πέσει θύμα ο ίδιος αυτής της επιθετικής μανίας. Εκτός του ότι είναι μία βίαιη αντίδραση, είναι συνάμα απρόσμενη και ξαφνική. Δεν είναι πράγματι συγκλονιστικό; Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Γιατί να μην δείξουν προθυμία, λέγοντας, ναι, πες μας αυτό που είδες, πες μας αυτό που μπορεί να υπάρχει και εμείς δεν το βλέπουμε. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε αυτό το φαινόμενο γιατί εκτός της σημασίας που έχει για την προσωπική μας ζωή και εξέλιξη, παίζει καθοριστικό ρόλο και στην διαμόρφωση των κοινωνιών. Η ανάλυσή μας θα αναπτυχθεί σε τρία επίπεδα: 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΩΤΙΝΟ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΥΣΙKH

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς  

           

Michaela Sagatova, θεωρία των χορδών

     Ο τίτλος του άρθρου που ακολουθεί, σίγουρα φαίνεται παράξενος για ένα μπλογκ που ασχολείται με θέματα πολιτικής και, ειδικότερα, πολιτικής φιλοσοφίας και ιστορίας. Εντούτοις, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην  δημοσίευσή του, μιας που πρόκειται για ένα εντυπωσιακό εύρημα. Εδώ και αρκετές δεκαετίες, οι φυσικοί επιστήμονες προσπαθούν να δημιουργήσουν μία θεωρία  ενοποίησης των τεσσάρων θεμελιωδών δυνάμεων του σύμπαντος: τη βαρυτική, την ηλεκτρομαγνητική, την ισχυρή δύναμη και την ασθενή δύναμη.  Αυτή η προσπάθεια ενοποίησης περιλαμβάνει και τα διάφορα σωματίδια και υποσωματίδια που συνεχώς ανακαλύπτονται. Με τον όρο ενοποίηση εννοούμε την εύρεση μιας πρωταρχικής  φυσικής οντότητας, η οποία μετασχηματίζεται και παράγει όλα τα σωματίδια και τις δυνάμεις που αυτά δημιουργούν. Μέχρι σήμερα έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες ενοποίησης, αλλά η πιο γοητευτική από όλες είναι η « θεωρία των Πάντων ή θεωρία των Υπερχορδών».

       Οι  ρίζες αυτής της θεωρίας βρίσκονται στις εργασίες του Ιταλού φυσικού Gabrielle Veneziano, που τις διατύπωσε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Στη συνέχεια τελειοποιήθηκε από τον Άγγλο φυσικό  Michael Boris Green και τον Αμερικανό John Henry Schwarz.  Η θεωρία των Υπερχορδών υποθέτει  την ύπαρξη  εξαιρετικά μικρών  σε μέγεθος φυσικών οντοτήτων οι οποίες ομοιάζουν με χορδές. Αυτές, ανάλογα με την συχνότητα ταλάντωσής τους, παράγουν και τα αντίστοιχα σωματίδια.