ΟΤΑΝ Η CIA ΚΑΙ ΟΙ ΡΟΚΦΕΛΕΡ ΔΙΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΤΕΧΝΗ

Απόσπασμα από το βιβλίο των Ε. Perucchietti & G. Marletta, 'Το εργοστάσιο της χειραγώγησης' (La fabbrica della manipolazione, Ed. Arianna 2014). 

 

Πηγή: azionetradizionale.com

Μετάφραση-σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης

O Andy Warhol

Η τέχνη συχνά συνοδεύτηκε από τη μόδα. Ο Andy Warhol έκανε διάσημο το μοντέλο και μετά ηθοποιό του φετίχ Edie Sedwick, την ‘εικόνα’ της δεκαετίας του ’60, που έπασχε από νευρική ανορεξία και πέθανε στην ηλικία των 28 χρόνων από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.

Κυρίαρχη φιγούρα στον κόσμο της Pop Art, ο Warhol, μέσω της μουσικής, του σινεμά και της διαφήμισης, οδήγησε τον πειραματισμό μιας νέας μορφής ‘δημοκρατικής πρωτοπορίας’. Αποτέλεσε επίσης ‘φιγούρα αναφοράς’ για νέους καλλιτέχνες, όπως ο Jean-Michel Basquiat, τον οποίο βοήθησε να αναδειχθεί στον κόσμο της τέχνης, ως εκπρόσωπος του Γκράφιτι. Επίσης, βοήθησε και τον πιο γνωστό Keith Haring. Όμως και οι δύο τελευταίοι πέθαναν νεότατοι, ο πρώτος από υπερβολική δόση ηρωίνης και ο δεύτερος από AIDS.

OI ΕΝΤΡΟΠΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Άρθρο του Renzo Giorgetti                                                              
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Το φιλί του θανάτου

Με τη συνήθη διαύγεια που τον διέκρινε, ο Edmund Burke σημείωνε, ήδη πριν από δύο αιώνες, ότι: “σπάνια έχουν ιδωθεί δύο εποχές στις οποίες το κακό να παρουσιάστηκε με τους ίδιους τρόπους και με τις ίδιες δικαιολογίες”. Και συνεχίζει ο Burke επεξηγώντας πως το κακό είναι ένα στοιχείο αρκετά πιο εφευρετικό, διότι ενώ συζητάμε για τη μορφή του, αυτό ήδη έχει προσλαβει μία άλλη. Μας φοβίζουν μόνον οι τρομακτικές εκδηλώσεις του, χωρίς όμως να αντιλαμβανόμαστε ότι το ίδιο μας το σπίτι έγινε μία φωλιά ληστών. Έτσι συμβαίνει σε όλους εκείνους που προσέχοντας μόνο το κέλυφος και τη κρούστα του μαθήματος της ιστορίας πιστεύουν ότι διεξάγουν πόλεμο ενάντια στη μισαλλοδοξία, στην υπηρηφάνεια και στη σκληρότητα. Στην πραγματικότητα όμως, αντί να τα καταστρέψουν, εγκρίνουν και τροφοδοτούν στοργικά αυτά τα στοιχεία του κακού, τα οποία εκδηλώθηκαν σε αρχαίες φατρίες αλλά και  σε νεότερες, που ίσως είναι και χειρότερες.

Η ΙΕΡΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΚΕΦΑΛΙΑΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου                                                     

                    

                                                                                                 «Υπάρχει μια μέθοδος στην τρέλλα του»

Σαιξπηρ, Αμλετ. 

Εάν προσπαθήσουμε να δώσουμε μία ουσιαστική περιγραφή, το βασικό δηλαδή χαρακτήρα, των σύγχρονων ευρωπαϊκών κοινωνιών και των πολιτικών τους συστημάτων, ίσως αυτός ο χαρακτήρας να εκφράζεται περιεκτικά από τον όρο “Ακεφαλία”. Όχι με την έννοια της έλλειψης μιας κεφαλής που κατευθύνει και οδηγεί, αλλά με την έλλειψη μιας κεφαλής η οποία να βρίσκεται στο “πάνω μέρος του σώματος”, που, συμβολικά, υποδηλώνει το “Άνω σχώμεν τας καρδίας…”, δηλαδή το κράτημα του νου στα ανώτερα πεδία της ύπαρξης, στο Κάλλος και στο Αγαθό (Καλοκαγαθία). Αντίθετα, αυτό που παρατηρούμε είναι η κοπή-μετατόπιση της κεφαλής, ως άψυχο κρανίο πλέον, στο μέρος των σεξουαλικών οργάνων, συμβολικά δηλαδή, ο θάνατος (το κρανίο) ταυτίζεται με το σεξ, το οποίο, σύμφωνα με τον Bataille, μπορεί να οδηγήσει στο πέρασμα σε έναν άλλο κόσμο, όπως ακριβώς και ο θάνατος. Γι’αυτό το όραμα Ακεφαλίας θα μιλήσουμε καθώς και για τον οραματιστή του.

Ο ΜΑΡΞ ΝΙΚΗΣΕ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Άρθρο του Marcello Veneziani

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο Μαρξ είναι ο φιλόσοφος που περισσότερο επηρέασε την ιστορία του 20ου αιώνα, κατέκτησε όχι μόνο την Ευρώπη αλλά και τη Λατινική Αμερική, την Ασία καθώς και μέρος της Αφρικής. Για δεκαετίες θεωρήθηκε σχεδόν σαν το Χριστό, συμπύκνωσε τις ελπίδες των μαζών και τον τρόμο των καθεστώτων, στο όνομα του έγιναν πόλεμοι, επαναστάσεις, εξολοθρεύσεις, γκούλαγκ και σχολές διανοουμένων. Μετά γκρεμίστηκε στην αποτυχία του κομμουνισμού, έδυσε με τη σοβιετικη αυτοκρατορία, επιβίωσε υβριδικός στη Μάο-καπιταλιστική Κίνα και εμφανίστηκε στα μάτια του κόσμου ως ο μεγάλος ηττημένος του Ψυχρού Πολέμου.

Είναι όμως άραγε αυτή η αλήθεια; Από χρόνια υποστηρίζω μία άλλη άποψη, αντίθετη στην κυριαρχούσα, που την παρουσίασα στο πορτραίτο που του αφιέρωσα στο βιβλίο μου ‘Ασυγχώρητοι’. Κατά τη γνώμη μου, ο Μαρξ νίκησε και κατοικεί ανάμεσά μας και αυτό δεν πρόκειται για κάτι παράδοξο. Ο Μαρξισμός, χωρισμένος από τον κομμουνισμό, είναι το κυρίαρχο πνεύμα του καιρού. Η πραγματοποίηση του σε προ-μοντέρνες χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, η Καμπότζη ή η Κούβα δεν ήταν παρά μια παρέκκλιση. Ο Μαρξισμός δεν πραγματοποιήθηκε στις χώρες που υπέστησαν τον κομμουνισμό, όπου αντίθετα απέτυχε και διατηρήθηκε μέσω της αστυνομικής και ολοκληρωτικής επιβολής. Αντίθετα, πραγματώθηκε στο πνεύμα του, εκεί που γεννήθηκε και απευθύνθηκε, δηλαδή στη Δύση του προηγμένου καπιταλισμού. Δεν ανέτρεψε το καπιταλιστικό σύστημα αλλά υπήρξε ο κοινωνικός και πολιτιστικός βοηθός στο πέρασμα από την παλαιά αστική-χριστιανική κοινωνία στο νέο-καπιταλισμό, μηδενιστικό και παγκοσμιοποιημένο. Η κοινωνία των επιθυμιών και των εικονικών κόσμων πραγματοποίησε την αποστολή και τον ορισμό που ο Μαρξ έδινε στον κομμουνισμό: “είναι το πραγματικό κίνημα που καταργεί την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων”. Στη ‘Γερμανική Ιδεολογία’, ο Μαρξ δηλώνει ότι ο υπέρτατος σκοπός του κομμουνισμού είναι η "απελευθέρωση κάθε ξεχωριστού ατόμου" από τους τοπικούς και εθνικούς, οικογενειακούς, θρησκευτικούς και οικονομικούς περιορισμούς. Όχι τις κοινωνίες αλλά τα άτομα. Ο νεαρός Μαρξ τιμά μόνον έναν άγιο και μάρτυρα στο ημερολόγιο του: τον Προμηθέα, τον απελευθερωτή της ανθρωπότητας.

Ο ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΣ

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                           

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ζούμε βυθισμένοι σε μία κουλτούρα θανάτου, που είναι η κουλτούρα του μηδενισμού: δεν υπάρχει αλήθεια, τίποτα δεν έχει νόημα, όλα έρχονται από την τύχη και επιστρέφουν στην αγκαλιά του τίποτα. 

Για να φθάσουμε σε αυτή την τρομακτική φιλοσοφία, που είναι ήδη  σοβαρή για το κάθε ξεχωριστό άτομο, ενώ είναι απόλυτα καταστροφική για όλη την κοινωνία, δεν αρκεί ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα: είναι μία σταδιακή διαδικασία, που προχωρά λίγο-λίγο, αργά, ήσυχα, σχεδόν γλυκά, σε μία ατμόσφαιρα ήρεμης απελπισίας, κορεσμένης από θάνατο, αλλά, ταυτόχρονα, φαινομενικά  ομαλής,  νηφάλιας καθημερινότητας.  

Ο μηδενιστής απεχθάνεται τις εντυπωσιακές χειρονομίες και τις  μελοδραματικές φράσεις: φέρνει στην καρδιά του μία παγωμένη  απόγνωση, και απολαμβάνει να βλέπει το κακό του να κολλά στους άλλους, έτσι ώστε ο ίδιος να μπορεί να παρηγορηθεί με την ιδέα ότι ο κόσμος θα χαθεί μαζί του. 

Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ ΟΓΔΟΟΥ ΑΙΩΝΑ

Άρθρο του Michele Fabbri

Μετάφραση & σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης

Για να κατανοήσουμε τις απόκρυφες πλοκές που θεμελιώνουν τις δομές της εξουσίας στον σύγχρονο κόσμο, είναι απαραίτητο να μελετήσουμε την ιστορία του Τεκτονισμού. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα γεγονότα στην Γαλλία του 18ου αιώνα. Το 1715,  πεθαίνει ο Λουδοβίκος ΙΔ, υπό την ηγεσία του ‘Βασιλιά Ήλιου’ η Γαλλία είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της ισχύς της: το έθνος είχε καταφέρει μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και είχε γίνει ο πολιτιστικός φάρος της Ευρώπης, με μία πνευματική τάξη που εμπνεόταν από τη χριστιανική αισιοδοξία. Επίσης, η γαλλική οικονομία είχε αναπτυχθεί χάρη στα προστατευτικά μέτρα του υπουργού των οικονομικών Colbert. Ο ‘Βασιλιάς Ήλιος’ ωστόσο, εξαιτίας της αυταρχικής του συμπεριφοράς, δεν ήταν αρεστός στους ευγενείς και μετά το θάνατό του αρχίζει να διαδίδεται στην Γαλλία ένα νέο πολιτιστικό κλίμα. Το φαινόμενο που αρχίζει να σχηματίζεται στη Γαλλία είχε το προηγούμενο του στην Αγγλία, όπου  η αριστοκρατία είχε διώξει τους  Stuarts και τον θρόνο είχαν καταλάβει οι Hanoverians. Ενώ στο μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών εθνών το φεουδαρχικό σύστημα κρατούσε ακόμη διατηρώντας έτσι τον αποφασιστικό ρόλο των αντιστοίχων ηγεμόνων, στην Αγγλία άρχισαν να διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις της μαζικής δημοκρατικοποίησης. 

Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

Άρθρο του Roberto Pecchioli

Μετάφραση: Iωάννης Αυξεντίου

Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία είναι το τελευταίο a priori αποδεχόμενο από τον πολιτισμό μας. Είναι προφανές πως οι υποστηρικτές της είναι οι ιδιοκτήτες του κόσμου, αυτοί που κατέχουν τα μέσα επικοινωνίας, πληροφόρησης, ψυχαγωγίας και κουλτούρας.

Ένας από τους μηχανισμούς της κυρίαρχης θέασης είναι η ανατροπή κάθε φυσικής τάξης, τόσο που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι ο σύγχρονος δυτικός κόσμος είναι σε συνεχή ανταγωνισμό με τη φύση και τους νόμους της. Διατηρεί ωστόσο ένα ταμπου, την οικονομική ιδεολογία και το υπαρξιακό της πλαίσιο, πρόκειται για την τελευταία Θούλη ενός κόσμου που έχει ως ‘δημιουργό’ (θηλυκή θεότητα) του την Αγορά. Αυτή η ‘δημιουργός’ έχει και μία απόστολο, που περιδιαβαίνει τη γη, την κατανάλωση. Πρόκειται για μια κατάσταση που διαρκεί από τη δεκαετία του 1970 και η οποία επιταχύνεται από την είσοδο των ασιατικών μαζών στο λεγόμενο πολιτισμό της κατανάλωσης. Θα χρειαζόταν δύο πλανήτες για να αντέξουν τον ρυθμό εκείνου που αποκαλείται εξέλιξη και να υποστηρίξουν το επίσης αδιαμφισβήτητο δόγμα της ανάπτυξης. Όλη η δημιουργία και κάθε ζωντανό ον γίνονται αντιληπτά ως τίποτε άλλο πέρα από εμπορεύματα προς εκμετάλλευση, κατανάλωση και εξάντληση. Μας έχουν πείσει ότι αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό και το προφανές και πως το ανθρώπινο ον είναι καταναλωτής, που ανταλλάσει, αγοράζει και πουλά, χρησιμοποιεί και πετάει. Πρόκειται για τον πολιτισμό των αποβλήτων.

Ο ΣΟΡΟΣ, Η ΕΣΠΕΡΑΝΤΟ, ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να φέρει στο φως τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τις δραστηριότητες του πολύ γνωστού ιουδαϊκής καταγωγής πολυεκατομμυριούχου Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος απασχολεί τη διεθνή κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Ο Τζωρτζ Σόρος πρεσβεύει μία πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία η οποία συνοψίζεται από τον ίδιο ως εξής: «… Επιπλέον, η ‘ανοιχτή κοινωνία’ ως παγκόσμια έννοια υπερβαίνει όλα τα σύνορα. Οι κοινωνίες αντλούν τη συνοχή τους από κοινές αξίες. Αυτές οι αξίες έχουν ρίζες στην κουλτούρα, τη θρησκεία, την ιστορία και την παράδοση. Όταν μία κοινωνία δεν έχει σύνορα, πού βρίσκονται οι κοινές αξίες; Πιστεύω ότι υπάρχει μόνο μία πιθανή πηγή: η έννοια της ανοιχτής κοινωνίας. » (George Soros, The Capitalist Threat, The Antlatic, February 1997). Ο Σόρος πιστεύει ότι δεν υπάρχουν αξιωματικές αλήθειες, ότι ουδείς γνωρίζει την αλήθεια, οπότε για να απαλειφθούν οι συγκρούσεις μεταξύ των διαφορετικών κοσμοθεωρήσεων, για να επικρατήσει η κοινωνική ειρήνη, πρέπει να ισχύσει ο απόλυτος υποκειμενισμός και η ανοχή σε κάθε διαφορετική ιδέα, άποψη και στάση ζωής: Η μονή αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια. Το πρόβλημα με τον Σόρος έγκειται στο γεγονός ότι αυτό τον οραματισμό του προσπαθεί να τον εφαρμόσει πρακτικά στην ανθρωπότητα, χρησιμοποιώντας ως μέσον την τεράστια οικονομική δύναμη που διαθέτει.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ

Άρθρο του Renzo Giorgetti                                                    
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Μέσα στο πλαίσιο του Λειτουργικού Ημερολογίου, μία ιδιόμορφη εορτή, το Καρναβάλι, καταλαμβάνει μία εντελώς ιδιαίτερη θέση. Αποκλεισμένο από την κατηγορία των ιερών εορτών, ωστόσο ακόμη παρών, ανέκαθεν έπαιζε ένα ρόλο στενά συνδεδεμένο με τη ζωή και το πεπρωμένο της κοινότητας. Κάθε χρόνο, πριν από τη Σαρακοστή και τις θυσίες της και πριν από την ανανέωση του Πάσχα, όλος ο πληθυσμός συγκεντρώνεται και γιορτάζει, σε αυτό ένα συλλογικό τελετουργικό θέαμα, την αναστολή από τους συνηθισμένους  περιορισμούς του και την απελευθέρωση των ενεργειών τους.

Την περίοδο του vacuum (κενού) μεταξύ μιας εποχής του χρόνου που τελειώνει (Σ.τ.Μ. στα αρχαία χρόνια ως αρχή του χρόνου υπολογιζόταν η Εαρινή Ισημερία) και μιας άλλης που έρχεται για να πάρει την θέση της, οι συνηθισμένοι κανόνες της κοινωνικής ζωής δεν έχουν πια αξία και αφήνουν τη θέση τους σε νόμους εντελώς ιδιαίτερους, έτσι, ενώ η κοινότητα ‘τρελαίνεται’, ο χρόνος της αναστολής ξοδεύεται και η τάξη στο τέλος επανέρχεται.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ;

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Παράξενος τίτλος, θα σκεφθεί κάποιος. Τι σχέση μπορεί να έχει ο αστικός κόσμος και οι επαναστάσεις που τον γέννησαν με τη θρησκεία; Η ‘διδακτέα ιστορία’ μας λέει ότι ήταν ακριβώς ο αστικός κόσμος που στράφηκε εναντίον της θρησκείας ή ορθότερα, που δημιούργησε τις εκκοσμικευμένες κοινωνίες. Είναι αλήθεια ότι έχει επικρατήσει αυτή η άποψη και τούτο συμβαίνει λόγω της οικονομιστικής και κοινωνιολογικής ερμηνείας των ιστορικών διαδικασιών, μια που αυτό είναι συνήθως το μοντέλο έρευνας που εφαρμόζεται. Έτσι μαθαίνουμε λοιπόν πως οι επαναστάσεις του 18ου αιώνα ήταν αστικές, δηλαδή οικονομικά και κοινωνικά ταξικές. Ασφαλώς, δεν αρνούμαστε τον ρόλο των κοινωνικών και οικονομικών μετασχηματισμών στη διαμόρφωση των πολιτικών συμβάντων, όμως δεν υπάρχουν μόνον αυτοί. Παράλληλα με αυτούς και κάποιες φορές πριν από αυτούς, άλλοι παράγοντες επιδρούν στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων.

Απ’ την αρχή του 18ου αιώνα, διάφορες δοξασίες που περιελάμβαναν στοιχεία μεσαιωνικού μυστικισμού, εβραϊκής Καμπαλά, αρχαίου παγανισμού και γνωστικισμού (ο απόηχος των Καθαρών, Βογόμιλων κλπ) και μέχρι τότε κυκλοφορούσαν ως ένα υπόγειο αφανές ρεύμα, διοχετεύτηκαν μέσα στις νέο- σχηματιζόμενες μασονικές στοές. Στην ουσία βέβαια, ο βασικός πυρήνας αυτής της απόκρυφης θρησκείας των στοών ήταν ο γνωστικισμός, ‘γαρνιρισμένος’ όμως με τα άλλα στοιχεία που αναφέραμε προηγουμένως.

ΣΚΑΣΤΕ, ΚΛΕΦΤΕΣ!

 Άρθρο  του  Francesco Lamendola                                                                 
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Μας έκλεψαν τα πάντα: την πατρίδα, την ταυτότητα, τα σύνορα, τις αξίες, την αγωγή, το γάμο, την οικογένεια, το σχολείο, την πληροφόρηση, τον πολιτισμό, τις αποταμιεύσεις, την εργασία, το μέλλον, την ελπίδα και τέλος την πίστη στο Θεό. Όλα αυτά τα πράγματα δεν τα χάσαμε, μας τα έκλεψαν. Εάν κάποιος εισέλθει σε ένα μαγαζί, πληρώσει ένα εμπόρευμα, βάλει το πορτοφόλι του πάνω στο πάγκο, και μετά βιαστικός, φύγει ξεχνώντας το πορτοφόλι, μπορούμε να πούμε ότι το έχασε λόγω της βιασύνης του και της απροσεξίας του. Αλλά εάν κάποιος ταξιδεύει μέσα σε ένα λεωφορείο και ένας πορτοφολάς του πάρει επιδέξια το πορτοφόλι από την τσέπη, χωρίς αυτός να τον αντιληφθεί, αυτό είναι κλοπή. 

Και αυτή ακριβώς είναι η παρούσα κατάσταση μας, μας έκλεψαν τα πάντα, τα αφαίρεσαν σιωπηλά σαν επιδέξιοι πορτοφολάδες και αυτό το έπραξαν κάτω από τη μύτη μας. Όταν δε το αντιληφθήκαμε, ήταν πλέον αργά. Είναι όμως και πολλοί αυτοί που δεν το αντιλήφθηκαν ούτε στη συνέχεια. Αυτοί οι συμπολίτες μας είναι πεπεισμένοι ότι τα πράγματα είναι ακόμα όπως ήταν πριν. Είναι αρκετοί αυτοί που δεν πιστεύουν αυτόν που καταγγέλλει την κλοπή, αλλά αντιθέτως, τα βάζουν μαζί του, τον κατηγορούν ότι ψεύδεται, ότι σπέρνει τον πανικό, ότι δεν καταλαβαίνει τους νέους καιρούς, τον κατηγορούν ότι είναι ένας κακός πολίτης και ένας κακός χριστιανός. 

Η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                          

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ως νέοι είμαστε ανυπόμονοι, γιατί δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τη ζωή και εκείνο το λίγο που πιστεύουμε ότι ξέρουμε είναι λανθασμένο, έτσι, σαν κακομαθημένα μωρά, τα θέλουμε όλα και αμέσως. Από την άλλη, ως γέροι γινόμαστε ανυπόμονοι γιατί καταλαβαίνουμε ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος. Όχι με τη χυδαία έννοια ότι ο χρόνος είναι χρήμα, αλλά με την έννοια ότι ο χαμένος χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Ο χρόνος που μας δόθηκε είναι για να κατανοήσουμε και να πράξουμε και όχι για να αερολογούμε. Γι’ αυτό πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά είδη ανυπομονησίας, σχεδόν δύο διαφορετικά συναισθήματα. Ο νέος είναι ανυπόμονος γιατί είναι ακόμη ανώριμος, ο γέρος είναι ανυπόμονος γιατί πλησιάζει προς το τέρμα και γνωρίζει ότι ακόμη δεν κατάλαβε, ούτε εφάρμοσε, το ουσιαστικό. Κατανόηση και εφαρμογή είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αλλά αυτό ο νέος δεν το ξέρει, πιστεύει ότι το να καταλάβει είναι το κλειδί για όλα και ότι φθάνει να έχει καταλάβει για να επιλύσει οποιοδήποτε πρόβλημα. 

Το ‘68 ήταν ο θρίαμβος των νέων, ήταν μια γιορτή τους. Μίλαγαν, μίλαγαν, μίλαγαν και δεν σταματούσαν τις συζητήσεις, πίστευαν ότι κατάλαβαν τα πάντα και δεν ολοκλήρωναν ποτέ τίποτα.  Αυτό ασφαλώς είναι λογικό, διότι για να ολοκληρώσεις κάτι, πρέπει να ξέρεις αυτό που θέλεις, αλλά εκείνοι δεν το γνώριζαν. Ως παιδιά μιας καμένης γενιάς, ήξεραν μόνο εκείνο που δεν ήθελαν. Δεν ήθελαν να κρίνονται (βλ. Caterina Caselli)• δεν ήθελαν να τους λένε όχι οι γονείς (βλ. Moravia, Dacia Maraini και οι ψυχαναλυτές)• δεν ήθελαν να σέβονται τους αστικούς κανόνες (βλ. Marx, Lenin, κλπ.)• δεν ήθελαν να τους ‘χαλάσει’ μία κακή και άσχημη κοινωνία (βλ. Rousseau)• δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν ένα Θεό που Αυτός βρίσκεται στο κέντρο (βλ. ανθρωπολογική  στροφή της θεολογίας)• δεν ήθελαν να  δουλεύουν (βλ. Χίπις)• δεν ήθελαν να εξετάζονται από τους καθηγητές(βλ. ‘όχι στην καταπίεση’)• δεν ήθελαν τις ψυχιατρικές κλινικές, ούτε να αποδεχτούν ότι υπάρχει η ψυχική ασθένεια (βλ. Foucault, Basaglia και μερικά χρόνια μετά το έργο  Στη Φωλιά του Κούκου)• δεν ήθελαν θρησκεία, κράτος, οικογένεια (βλ. το Imagine του John Lennon). Οι δάσκαλοί τους ήταν η Caterina Caselli, ο Alberto Moravia, η Maraini, ο Freud, ο Marx, ο Lenin, ο Che Guevara, ο Karl Rahner, ο Jack Kerouac, ο  Bob Dylan, ο don Milani, ο Foucault, ο Basaglia, ο John Lennon και οι  Beatles, ο Sartre και οι Υπαρξιστές και όλοι οι λυπημένοι  και κλαψιάρηδες ποιητές.

ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Άρθρο του Michele Fabbri

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

“Η αυτού μεγαλειότης έχει πληροφορίες που γεννούν σοβαρές υποψίες πως προσφάτως, υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν, στις περιοχές του Λονδίνου και του Γουέστμινστερ, σκανδαλώδεις λέσχες και εταιρείες νεαρών ατόμων, που στις συνευρέσεις τους, με τον πλέον ασεβή και βλάσφημο τρόπο προσβάλλουν τις ιερότερες αρχές της αγίας θρησκείας, υβρίζουν τον ίδιο τον Παντοδύναμο Θεό και διαφθείρουν τα μυαλά και την ηθική ο ένας του άλλου.” London Gazette, 28 Απριλίου 1721

Στην Αγγλία του 18ου αιώνα διαμορφώθηκε το σύστημα εξουσίας το οποίο ήταν προορισμένο να θριαμβεύσει και κυριαρχήσει αργότερα στο σύγχρονο κόσμο. Το 1717 γεννιόταν ο ελευθεροτεκτονισμός και παράλληλα με τις εργασίες των ελευθεροτεκτόνων, και μερικές φορές διαπλεκόμενες με αυτές, διεξάγονταν οι δραστηριότητες των λεγόμενων Hell-Fire Clubs (Σ.τ.Μ. Λέσχες της Φωτιάς της Κόλασης).

Επρόκειτο για μυστικές εταιρείες, των οποίων ο σκοπός ήταν η συστηματική εξάσκηση του βίτσιου και της διαστροφής. Ήταν δηλαδή πραγματικά σχολεία της ηθικής αποδέσμευσης και της υποκίνησης στην παραβατικότητα, που στο μέλλον θα έδιναν καρπούς έως ότου δημιουργήσουν το σενάριο της ηθικής διαφθοράς των σύγχρονων δημοκρατιών. Κάτι που βλέπουμε στο βδέλυγμα της πολύ-εγκληματικής κοινωνίας, στην οποία ο νομοθέτης δεν μπορεί πλέον να κάνει διάκριση μεταξύ της σωστής και λανθασμένης συμπεριφοράς και ανατρέπει τη σχέση μεταξύ των θυμάτων και των δραστών! 

ΟΙ ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

O κατά φαντασίαν ασθενής του H.V. Daumier

Εάν κάνουμε μία αναδρομή στην ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι οι  πρωταγωνιστές και οι υποκινητές όλων των πολιτικών μεταβολών, όλων των επαναστάσεων, όπως και των πολέμων χρησιμοποιούσαν πάντα μία προπαγάνδα ή μία μέθοδο πειθούς, η οποία βασιζόταν στο να υποδεικνύει ποιος είναι ο εχθρός που πρέπει να αντιμετωπιστεί ή να νικηθεί. Και φυσικά απέδιδαν σε αυτό τον εχθρό όλες τις βαναυσότητες. Πρόκειται για μια μέθοδο που διαχωρίζει πλήρως το ‘εμείς’ από το ‘αυτοί’ που συχνά (ειδικά σε πολεμικές συγκρούσεις) παρουσιάζονται ως κάτι λιγότερο από μέλη του ανθρώπινου είδους. Αυτή η μέθοδος ήταν και είναι κοινή σε όλες τις ιδεολογικές-πολιτικές παρατάξεις και σε όλα τα γεωπολιτικά στρατόπεδα.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΟΥ ΝΟΜΑΔΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Από πολλούς ερευνητές έχει επισημανθεί η ανθρωπολογική και πνευματική  σημασία που προσλαμβάνει ο καθιστικός ή ο νομαδικός πολιτισμός. Υπάρχουν λαοί, όπως οι Eβραίοι και οι Τσιγγάνοι, που έχουν μία πνευματική μορφή αδιαχώριστη από το νομαδισμό. Όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί δημιουργηθήκαν από λαούς καθιστικούς και όλες οι μεγάλες πνευματικές κατακτήσεις συνέβησαν εντός λαών με έντονη την τάση να δημιουργούν καθιστικές μορφές κοινωνιών. 

Ανέκαθεν, υπήρχε μία πνευματική μορφή νομαδισμού που λέγεται προσκύνημα, είτε για να μεταβεί κάποιος σε έναν ιερό τόπο είτε για συναντήσει έναν άγιο ή ένα σοφό. Στην αρχαιότητα μόνον αυτές οι μορφές νομαδισμού ήταν αποδεκτές, διότι διαπνέονταν από μία ευεργετική πνευματική επίδραση. Πέραν αυτού  και  μέχρι τις ημέρες μας, στην ύπαιθρο, ο ξένος, ο ταξιδιώτης, θεωρείται πάντα αρχικά ως ύποπτος, διότι μπορεί να μεταφέρει αρνητικές επιδράσεις.

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΠΛΗΓΜΑ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

 

Moses Hess

 Σε ένα προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου είχαμε γράψει: «Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ' όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.». Είναι οι γνωστές φράσεις του Καρλ Μαρξ που τις συναντούμε στο έργο του: Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου. Δεν είναι όμως πραγματικά δικές του. Τις δανείστηκε από τον πνευματικό του καθοδηγητή Moses Hess. Ο ‘κόκκινος ραββίνος’, έτσι τον αποκαλούσαν, γεννήθηκε στη Βόννη το 1812, σε μία βαθιά θρησκευόμενη ιουδαϊκή οικογένεια. Ο παππούς του τον μύησε στα μυστικά του Ταλμούδ και της Τορά. Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την οικονομία και ήταν από τους πρώτους που επεξεργάστηκε την σοσιαλιστική θεωρία. Πράγματι, θεωρείται ότι αυτός μύησε τον Ένγκελς και τον Μαρξ στον κομμουνισμό, ασχέτως εάν μετά διαφώνησαν πάνω σε κάποια ζητήματα, κάτι που εξάλλου είναι σύνηθες σε αυτούς τους κύκλους.

Το θέμα μας είναι το εξής: πολλοί, χρόνια τώρα, διερωτώνται ποιες ήταν οι  αληθινές προθέσεις αυτών των μαρξιστικών κύκλων, τι πραγματικά ήθελαν να επιτύχουν και ο κάθε ερευνητής αναπτύσσει τις δικές του θεωρίες, οι περισσότεροι μάλιστα ούτε καν αυτή την έρευνα κάνουν, αλλά δέχονται απλά την μαρξιστική αφήγηση ως έχει. Όμως, και εδώ είναι το παράδοξο, τι πραγματικά ήθελαν αυτοί οι συγκεκριμένοι εβραϊκοί κύκλοι, το δηλώνουν οι ίδιοι, το περιγράφουν καθαρά, σαφέστατα, αλλά μάλλον κανείς δεν ενδιαφέρεται να το ακούσει.

Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

 Αφιερωμένο από το Θεόδοτο στη Μακεδονία...

Άρθρο του Roberto Pecchioli                                                           
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

σκηνή από την ταινία

Στην ταινία με τίτλο Smila’s Sense of Snow, η δολοφονία ενός παιδιού αποκαλύπτεται στην πρωταγωνίστρια, μέσα από την ικανότητά της να καταλάβει ότι τα ίχνη του μικρού παιδιού στο χιόνι ήταν η ένδειξη του φόβου και όχι ενός παιχνιδιού. Η εμπειρία της ζωής και οι βαθιές ρίζες στο περιβάλλον είχαν μεταμορφωθεί σε δύναμη, σε εμπειρία και σε βάθος κατανόησης.

Στον κόσμο μας υπάρχει μία ακατανίκητη αίσθηση που μετατρέπεται σε γοητεία για ό,τι είναι ισχυρό. Αυτό είναι κάτι που εκδηλώνεται κυρίως υπό την υλική έννοια, καθώς θαυμάζουμε και ζηλεύουμε τη φυσική δύναμη, αλλά επίσης ελκυόμαστε από πράγματα και πρόσωπα που μεταδίδουν αποφασιστικότητα και εγκυρότητα· και αυτό παρά το γεγονός πως η εποχή μας είναι επιρρεπής στην αδύναμη σκέψη, στον ανούσιο προβληματισμό και στο σχετικισμό. Υπάρχει στο μέσο άνθρωπο ο φόβος να πάρει συγκεκριμένη θέση για οτιδήποτε, αλλά ο ισχυρός ελκύει και κατακτά. Χρειάζεται λοιπόν να τον επαναφέρουμε στο προσκήνιο για να του αποδώσουμε τη θετική λειτουργία του. Διότι μόνο δυνατές ιδέες που μεταφέρονται από ισχυρές προσωπικότητες μπορούν να μεταμορφώσουν ένα πλήθος σε έναν λαό και να του δώσουν έναν κοινό στόχο.

ΟΤΑΝ Η 'ΘΕΡΑΠΕΙΑ' ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΛΕΞΗ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Αν κάποιος μιλήσει για την ανάγκη εύρεση θεραπείας του καρκίνου ή της αρτηριοσκλήρυνσης, ή της παράνοιας, ή της κατάθλιψης, υπάρχει  περίπτωση να βρεθούν άνθρωποι που θα τον υβρίσουν, θα τον απομονώσουν, θα του πουν ότι λέει αδιανόητα πράγματα; Όχι, φυσικά!

Και όμως, ειδικά για μία ψυχοσωματική διαταραχή αυτό το 'όχι, φυσικά' δεν ισχύει. Αν κάποιος τολμήσει μόνο να ψελλίσει ότι η ομοφυλοφιλία ή ο τρανσεξουαλισμός μπορεί να θεραπευτούν ή ότι υπάρχει η δυνατότητα έρευνας για την εύρεση μιας θεραπείας, θα ανοίξει η γη να τον καταπιεί ή αν τα καταφέρει και δεν τον καταπιεί η άβυσσος, τότε θα δεχθεί τον επιστημονικό αφορισμό! Αφορισμένε, βλαστήμησες διότι χρησιμοποίησες τη λέξη: ΘΕΡΑΠΕΙΑ.

Βλέπετε, η σεξουαλική παραβατικότητα έχει πλέον ιδεολογικοποιηθεί: από το 'κομμουνιστικό μανιφέστο' πήγαμε στο 'γκέι μανιφέστο', από την 'ταξική πάλη' στην 'γκέι πάλη' και από την 'κομμουνιστική διεθνή' στην 'γκέι  διεθνή'. 

Επειδή λοιπόν η λέξη 'θεραπεία' είναι απαγορευμένη λέξη, εμείς βρήκαμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αφορά αυτή τη δυνατότητα και το  μεταφράσαμε.

ΤΑ ''ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ'' ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Σχολιασμός επικαιρότητας: Πρέπει να το εμπεδώσετε καλά, εξάλλου το δήλωσε και ο Netanyahu στη συνάντηση της Ομάδας του Βίσεγκραντ: «Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει να ζήσει και να ευημερήσει ή εάν θέλει να συρρικνωθεί και να αφανιστεί. Δεν είμαι πολύ πολιτικά ορθός. Γνωρίζω ότι είναι ένα σοκ για ορισμένους από εσάς. Αλλά η αλήθεια είναι αλήθεια, τόσο για την ασφάλεια της Ευρώπης όσο και για το οικονομικό μέλλον της. Και οι δύο αυτές ανησυχίες απαιτούν  μία διαφορετική πολιτική προς το Ισραήλ (…) Η ΕΕ υπονομεύει την ασφάλειά της, υπονομεύοντας το Ισραήλ. Η Ευρώπη υπονομεύει την πρόοδό της υπονομεύοντας τη σχέση της με την ισραηλινή καινοτομία» (διαβάστε όλο το άρθρο του Guardian για να καταλάβετε, αν και νομίζω ότι ήδη το “πιάσατε το υπονοούμενο”.) 

Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Αυτούς που πουλάνε προστασία στα μαγαζιά. Πρώτα τα καίνε, τα σπάνε και μετά πηγαίνουν στον ιδιοκτήτη και του λένε: «αν θέλεις το μαγαζάκι σου να μην έχει πρόβλημα  κάνε αυτό που θα σου πούμε».

 Ιδού λοιπόν για ποιο λόγο Eυρωπαίε πέθανες στα πεδία των μαχών το 1940, για να μαζεύεις σήμερα τα σφαγμένα παιδιά σου από τους δρόμους της Βαρκελώνης, του Παρισιού, του Λονδίνου, της Ρώμης…

Άρθρο του Mauro Indelicato

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο ορισμός της μεταμοντέρνας πολιτικής θα μπορούσε να είναι ο

 ακόλουθος. Εάν μία ίλη αρμάτων ισοπεδώσει ένα 

 χωριό, μπορεί να μην αντιδράσει κανείς διεθνής 

παράγοντας. Αν όμως δεν γίνουν δεκτά τα ''δικαιώματα''  

 του γκέι μπορεί να στείλουν ένα σμήνος βομβαρδιστικών 

να  ανατινάξει τους ''ομοφοβικούς''.

 

Πολιτισμός, πρόοδος, δικαιώματα κλπ είναι, χωρίς αμφιβολία, όμορφες λέξεις που παραπέμπουν σε  κάτι θετικό, που φορτίζουν άμεσα με θετικότητα όποιον τις ακούει. Όμως, στο βάθος, αυτές οι λέξεις σήμερα εκφράζουν το δράμα που ζει ο Δυτικός κόσμος, και πιο ειδικά η Ευρώπη. Η προνοητικότητα και η ικανότητα στην εκμετάλλευση αυτών των λέξεων, δίνει την ιδέα του πως από αρκετές δεκαετίες η κουλτούρα και η μαζική πληροφόρηση, βρίσκονται στα χέρια σκοτεινών κέντρων και σε εκείνα τα οικονομικά λόμπι που αναισθητοποιούν την νόηση του Ευρωπαίου ανθρώπου. Αυτές οι λέξεις έχουν γίνει τώρα πλέον αληθινές ασπίδες, πίσω από τις οποίες όποιος έχει το συμφέρον να μεταμορφώσει την κοινωνία με έναν ορισμένο τρόπο, το κάνει ανενόχλητος, περνώντας μάλιστα σχεδόν σαν ήρωας και σαν ένας “προοδευτικός” ή ένας υπέρμαχος των ατομικών, ηθικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όποιος δεν συμφωνεί με αυτή την οπτική, κινδυνεύει σοβαρά να περιθωριοποιηθεί από την κοινωνία και να κατηγορηθεί για επικίνδυνο αναχρονισμό…

2100 Μ.Χ.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Δίας και Ευρώπη

Όσοι από εμάς είναι κάποιας ηλικίας, αντιλήφθηκαν και με έντονο τρόπο το πέρασμα από τη νεωτερική στη μετανεωτερική εποχή. Βλέπουμε, ακούμε και βιώνουμε πράγματα και καταστάσεις που στην εποχή της νεότητάς μας θα φαίνονταν αδιανόητα, σχεδόν τρελά. Ας φέρουμε μερικά παραδείγματα: εάν κάποιος, τη δεκατία του 1970, έλεγε ότι σε λίγα χρόνια, δύο άνδρες (ή δύο γυναίκες) όχι μόνο θα μπορούν να παντρεύονται μεταξύ τους αλλά και να υιοθετούν παιδιά· εάν έλεγε στους συγχωριανούς του ότι κάτοικοι της Κίνας σε λίγο καιρό θα έχουν ανοίξει μαγαζί στην πλατεία του χωριού· πως στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου την ελληνική σημαία θα την κρατάει μια μουσουλμάνα ή αν ισχυριζόταν ότι γκέι αστυνομικοί θα παρελαύνουν στους δρόμους της Αθήνας, ο άνθρωπος αυτός ή θα γινόταν ο “τρελός του χωριού” ή θα τον πέρναγαν για χρήστη ισχυρότατων ψυχοτρόπων ουσιών…

Με ποιο τρόπο λοιπόν, θα μπορούσαμε σήμερα να φανταστούμε πως θα είναι και πως θα εξελιχθεί η βαθειά μετανεωτερικότητα; Μόνο με ένα τρόπο, με το να γίνουμε οι “τρελοί του χωριού” και να αρχίσουμε να αφηγούμαστε τις εξωφρενικές φαντασίες μας.