ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ COUDENHOVE- KALERGI: ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Άρθρο του di Riccardo Percivaldi (τίτλος πρωτοτύπου: Il Piano Kalergi – Seconda parte)                

Μετάφραση –επιμέλεια: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Πέρασαν τρία χρόνια από όταν δημοσιεύσαμε το άρθρο για το σχέδιο Kalergi στο Θεόδοτο, άρθρο το οποίο προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον από μέρους του κοινού και που αποκάλυπτε πως η μαζική μετανάστευση δεν αποτελεί ένα αυθόρμητο φαινόμενο ή μία ανθρωπιστική έκτατη ανάγκη, όπως η μεταναστευτική προπαγάνδα θέλει να πιστέψουμε, αλλά ένα συγκεκριμένο σχέδιο κοινωνικής μηχανικής που προβλέπει την καταστροφή των ευρωπαϊκών λαών, και την μετατροπή τους σε υβριδικές αφρό-ασιατικές μάζες εύκολα ελεγχόμενες από τις  εξουσιαστικές  ελίτ.

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΔΡΕΣΔΗΣ: ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Μία σύντομη αναφορά σε  αυτό το νέο-κλασσικό μουσείο είχε γίνει σε ένα προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου, θεωρήσαμε όμως σκόπιμο να επεκταθούμε περισσότερο διότι οι αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις που έγιναν  σε αυτό το 2011, το καθιστούν ένα σύμβολο της ρήξης και της ανατροπής που υπέστη το ευρωπαϊκό πνεύμα, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. 

Αρχικά, το 1786 ανεγέρθηκε ως οπλοστάσιο για τον Γουλιέλμο Α΄ και το 1897 μετεβλήθη σε μουσείο. Συνέχισε την λειτουργία του μέχρι το 1989 οπότε έκλεισε και ξανάνοιξε το 2011, αφού προηγουμένως είχε υποστεί το βασανιστήριο  της  μοντέρνας  αρχιτεκτονικής παρέμβασης.

Αυτό που εκπλήσσει σε αυτή την παρέμβαση δεν είναι μόνον η μοντέρνα της άποψη, αλλά το μέγεθος της καθώς και η βιαιότητα-βαρβαρότητα με την οποία επικάθεται επί της αρχικής αρχιτεκτονικής δομής. Ο ίδιος ο αρχιτέκτονας της μοντέρνας παρέμβασης, ο Ιουδαίος Daniel Libeskind, γράφει ότι με αυτό το έργο του ήθελε να σηματοδοτήσει την «ρήξη με ένα αυταρχικό παρελθόν, ένα άνοιγμα στην δημοκρατία». Οι τυπικές βλακώδεις φράσεις με τις οποίες ένας ξεριζωμένος κοσμοπολίτης,  αιτιολογεί το έργο του όταν απευθύνεται  στο  ευρύ κοινό. Πίσω όμως από αυτές τις φράσεις, κρύβεται ο πραγματικός σκοπός αυτών των μοντέρνων αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΖΑΧΑΡΩΦ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΟΨΕΙΣ

Γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

Μέχρι σήμερα, γι αυτές τις δύο προσωπικότητες που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στα εγχώρια και διεθνή γεγονότα του 20ου αιώνα, ήταν  ευρέως γνωστές μόνον εκείνες οι πληροφορίες  που αφορούν τις δραστηριότητες  τους  στο πολιτικό και γεωπολιτικό πεδίο. Σε αυτό το άρθρο θα φανεί  ότι πίσω από αυτές τις δραστηριότητες, κρύβονταν και άλλες επιδιώξεις, πιο σύνθετες, πιο απόκρυφες  και  αινιγματικές.

Ιδιαίτερα σημαντικές πληροφορίες αντλούμαι από την αλληλογραφία του Γάλλου διανοούμενου και συγγραφέα René Guénon, με  τον Ρουμάνο κριτικό λογοτεχνίας και φιλόσοφο Vasile Lovinescu την περίοδο 1934-1940. Και οι δύο ήταν άτομα που είχαν στενές επαφές με τους μασονικούς και αποκρυφιστικούς κύκλους της Ευρώπης, οπότε ήταν σε θέση να γνωρίζουν πολλά  από όσα διαδραματίζονταν στα παρασκήνια της πολιτικής, και όχι μόνον, ζωής  της Ευρώπης.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Όταν ο νους δεν μπορεί να επεξεργαστεί τρόπους διαφυγής από μία άσχημη κατάσταση, όταν η φαντασία δεν έχει να προσφέρει κάτι, τότε έρχεται η πραγματικότητα και δίνει μια κάποια λύση: Αποχή. Γιατί όχι; Ίσως να είναι ο πιο αποτελεσματικός και ανώδυνος τρόπος αλλαγής του παρόντος πολιτικού συστήματος. Ας εξετάσουμε συνοπτικά πως μπορεί να βοηθήσει και τα οφέλη που παράγει.

Α. Το πρώτο και κύριο αποτέλεσμα που παράγει, είναι η απονομιμοποίηση του κοινοβουλευτισμού και της εκλογικής διαδικασίας. Όλο το σύστημα βασίζεται στο αξίωμα ότι : «Ο λαός εκλέγει το πολιτικό κόμμα που επιθυμεί.». Όταν ο λαός , στην πλειοψηφία του, δεν εκλέγει κανένα, μάλιστα, όταν δεν συμμετέχει καν στην διαδικασία της εκλογής, τότε το σύστημα απονομιμοποιείται, διότι ποιος θα εκπροσωπεί  ποιόν;

ΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ''ΔΑΙΜΟΝΕΣ''

Το  1873  ο  Φιόντορ  Ντοστογιέφσκι  ανακάλυπτε τους  ''Δαίμονες''  μέσα στους κύκλους των επαναστατών, των αναρχικών και των μηδενιστών. Εάν ζούσε σήμερα ο μεγάλος  ρώσος συγγραφέας, θα ανακάλυπτε ένα άλλο είδος ''Δαιμόνων'' μέσα στους κύκλους  των  ''ανθρωπιστών'' και  των  ''εκσυγχρονιστών''.

Άρθρο του Maurizio Blondet  

Μετάφραση-επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου

Glucksmann υιός και πατέρας

Στις 5 Σεπτεμβρίου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Παρίσι, Place de la République, μία “μεγάλη εκδήλωση”, φυσικά ''αυθόρμητη'', ''χωρίς αρχηγούς'', οργανωμένη από ''απλούς πολίτες'', υπέρ της απεριόριστης υποδοχής μεταναστών από την Συρία και το Ιράκ και «ενάντια στις περιοριστικές πολιτικές των χωρών που εναντιώνονται στους πρόσφυγες». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε, αλλά δεν ήταν καθόλου μεγάλη. Ήταν μια αποτυχία. Αποδεικνύοντας ότι το κύμα συγκίνησης που δημιουργήθηκε για να προωθήσει μία ανεξέλεγκτη πολιτική μετανάστευσης είναι τεχνητό, όπως εξάλλου όλο το μαζικό μεταναστευτικό φαινόμενο  εναντίον της Ευρώπης. 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Για πολλούς και ουσιαστικούς λόγους ο θρησκευόμενος και ευσεβής άνθρωπος, έχει την καλύτερη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί και να κάνει την πιο σωστή πολιτική επιλογή. Όλους αυτούς τους λόγους δεν θα τους αναλύσουμε τώρα, εξάλλου όποιος έχει διαβάσει τα προηγούμενα άρθρα του Θεόδοτου μπορεί να τους συμπεράνει. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε σε έναν μόνον από αυτούς τους λόγους που είναι ιδιαίτερα σημαντικός: Ο θρησκευόμενος άνθρωπος κατανοεί εις βάθος  και αποδέχεται την έννοια της Αίρεσης. Μα, ίσως κάποιοι να απορήσουν, τι σχέση έχει η αίρεση με την πολιτική;

ΛΙΜΠΕΡΑΛΙΣΜΟΣ 'Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Η επανάσταση που θεμελίωσε τη μανία με την ελευθερία, την
πηγή των σύγχρονων πληγών

Γιατί να γραφεί αυτό το άρθρο; Μα επειδή η Ελληνική γραμματεία του τελευταίου και του παρόντος αιώνα έχει καταντήσει την Ελληνική γλώσσα σχεδόν άχρηστη για οτιδήποτε ξεπερνά τη καθημερινή χρήση. Για τη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία τα ελληνικά δεν έχουν τις απαιτούμενες λέξεις ώστε να μπορούν να κατανοηθούν οι όροι. Σε προηγούμενο άρθρο στο Θεόδοτο, παρουσίασα τον Οικονομικό Φιλελευθερισμό ή Λιμπερταριανισμό, τώρα θα επιχειρήσω να παρουσιάσω τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό - από εδώ και πέρα θα αναφέρεται, στο άρθρο, ως Λιμπεραλισμός (Liberalism).

Η βάση των φιλελευθερισμών είναι η ανάγκη για ελευθερία. Πως την ορίζει κανείς την ελευθερία; Εδώ είναι το πρόβλημα! Οι φιλελευθερισμοί την ορίζουν διαφορετικά, και μάλιστα με τρόπους αντιθετικούς, αυτό στην πράξη έχει ως αποτέλεσμα ένα καθεστώς Κοινωνικού Φιλελευθερισμού συχνά να μην έχει καμία σχέση με ένα καθεστώς Οικονομικού Φιλελευθερισμού. Ενώ ο Λιμπερταριανισμός οποιαδήποτε ζημιά κάνει στην κοινωνία ή την οικονομία ή τη χώρα, την κάνει λόγω αδιαφορίας για τα κοινά ή λόγω της έλλειψης μέτρου και ελέγχου, ο Λιμπεραλισμός έχει διαφορετικό αντίκτυπο στην κοινωνία. Για το Λιμπεραλισμό, η ελευθερία ορίζεται ως η ικανότητα της προσωπικής ολοκλήρωσης του ανθρώπου, όπως εκείνος τη θεωρεί. Επειδή, όπως αντιλαμβάνεται ο κάθε άνθρωπος με κοινή λογική, πολλά άτομα δεν είναι ικανά να επιτύχουν ή επειδή ο βαθμός της επιτυχίας τους διαφέρει, ο οπαδός του Λιμπεραλισμού θεωρεί πως το κράτος ή η κοινωνία οφείλουν να πάρουν δραστικά μέτρα ώστε αυτό να αλλάξει. 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Άρθρο  του  Claudio Mutti 

Μετάφραση & σχολιασμός: Ιωάννης  Αυξεντίου

Ναϊτες ιππότες παίζουν σκάκι

Η γεωπολιτική ως μέθοδος έρευνας, δεν περιορίζεται να εργάζεται πάνω στις διεθνείς σχέσεις και στα στρατιωτικά γεγονότα.Μεταξύ των παραγόντων που αυτή προσπαθεί να προσδιορίσει και να κατανοήσει, πρέπει να συμπεριληφθεί και ο θρησκευτικός παράγοντας. 

Εάν  τον 19ο αιώνα και ακόμη στο πρώτο μισό του 20ου  η εκκοσμικευμένη intelligencija της Δύσης  είχε υποθέσει την σταδιακή και αναπόφευκτη  εξαφάνιση της θρησκείας, ως τελικό αποτέλεσμα του οικονομικού και κοινωνικού εκσυγχρονισμού, το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα  έδειξε την αβασιμότητα αυτής της προσμονής.