Η ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Όταν ο νους δεν μπορεί να επεξεργαστεί τρόπους διαφυγής από μία άσχημη κατάσταση, όταν η φαντασία δεν έχει να προσφέρει κάτι, τότε έρχεται η πραγματικότητα και δίνει μια κάποια λύση: Αποχή. Γιατί όχι; Ίσως να είναι ο πιο αποτελεσματικός και ανώδυνος τρόπος αλλαγής του παρόντος πολιτικού συστήματος. Ας εξετάσουμε συνοπτικά πως μπορεί να βοηθήσει και τα οφέλη που παράγει.

Α. Το πρώτο και κύριο αποτέλεσμα που παράγει, είναι η απονομιμοποίηση του κοινοβουλευτισμού και της εκλογικής διαδικασίας. Όλο το σύστημα βασίζεται στο αξίωμα ότι : «Ο λαός εκλέγει το πολιτικό κόμμα που επιθυμεί.». Όταν ο λαός , στην πλειοψηφία του, δεν εκλέγει κανένα, μάλιστα, όταν δεν συμμετέχει καν στην διαδικασία της εκλογής, τότε το σύστημα απονομιμοποιείται, διότι ποιος θα εκπροσωπεί  ποιόν;

ΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ''ΔΑΙΜΟΝΕΣ''

Το  1873  ο  Φιόντορ  Ντοστογιέφσκι  ανακάλυπτε τους  ''Δαίμονες''  μέσα στους κύκλους των επαναστατών, των αναρχικών και των μηδενιστών. Εάν ζούσε σήμερα ο μεγάλος  ρώσος συγγραφέας, θα ανακάλυπτε ένα άλλο είδος ''Δαιμόνων'' μέσα στους κύκλους  των  ''ανθρωπιστών'' και  των  ''εκσυγχρονιστών''.

Άρθρο του Maurizio Blondet  

Μετάφραση-επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου

Glucksmann υιός και πατέρας

Στις 5 Σεπτεμβρίου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Παρίσι, Place de la République, μία “μεγάλη εκδήλωση”, φυσικά ''αυθόρμητη'', ''χωρίς αρχηγούς'', οργανωμένη από ''απλούς πολίτες'', υπέρ της απεριόριστης υποδοχής μεταναστών από την Συρία και το Ιράκ και «ενάντια στις περιοριστικές πολιτικές των χωρών που εναντιώνονται στους πρόσφυγες». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε, αλλά δεν ήταν καθόλου μεγάλη. Ήταν μια αποτυχία. Αποδεικνύοντας ότι το κύμα συγκίνησης που δημιουργήθηκε για να προωθήσει μία ανεξέλεγκτη πολιτική μετανάστευσης είναι τεχνητό, όπως εξάλλου όλο το μαζικό μεταναστευτικό φαινόμενο  εναντίον της Ευρώπης. 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Για πολλούς και ουσιαστικούς λόγους ο θρησκευόμενος και ευσεβής άνθρωπος, έχει την καλύτερη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί και να κάνει την πιο σωστή πολιτική επιλογή. Όλους αυτούς τους λόγους δεν θα τους αναλύσουμε τώρα, εξάλλου όποιος έχει διαβάσει τα προηγούμενα άρθρα του Θεόδοτου μπορεί να τους συμπεράνει. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε σε έναν μόνον από αυτούς τους λόγους που είναι ιδιαίτερα σημαντικός: Ο θρησκευόμενος άνθρωπος κατανοεί εις βάθος  και αποδέχεται την έννοια της Αίρεσης. Μα, ίσως κάποιοι να απορήσουν, τι σχέση έχει η αίρεση με την πολιτική;

ΛΙΜΠΕΡΑΛΙΣΜΟΣ 'Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Η επανάσταση που θεμελίωσε τη μανία με την ελευθερία, την
πηγή των σύγχρονων πληγών

Γιατί να γραφεί αυτό το άρθρο; Μα επειδή η Ελληνική γραμματεία του τελευταίου και του παρόντος αιώνα έχει καταντήσει την Ελληνική γλώσσα σχεδόν άχρηστη για οτιδήποτε ξεπερνά τη καθημερινή χρήση. Για τη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία τα ελληνικά δεν έχουν τις απαιτούμενες λέξεις ώστε να μπορούν να κατανοηθούν οι όροι. Σε προηγούμενο άρθρο στο Θεόδοτο, παρουσίασα τον Οικονομικό Φιλελευθερισμό ή Λιμπερταριανισμό, τώρα θα επιχειρήσω να παρουσιάσω τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό - από εδώ και πέρα θα αναφέρεται, στο άρθρο, ως Λιμπεραλισμός (Liberalism).

Η βάση των φιλελευθερισμών είναι η ανάγκη για ελευθερία. Πως την ορίζει κανείς την ελευθερία; Εδώ είναι το πρόβλημα! Οι φιλελευθερισμοί την ορίζουν διαφορετικά, και μάλιστα με τρόπους αντιθετικούς, αυτό στην πράξη έχει ως αποτέλεσμα ένα καθεστώς Κοινωνικού Φιλελευθερισμού συχνά να μην έχει καμία σχέση με ένα καθεστώς Οικονομικού Φιλελευθερισμού. Ενώ ο Λιμπερταριανισμός οποιαδήποτε ζημιά κάνει στην κοινωνία ή την οικονομία ή τη χώρα, την κάνει λόγω αδιαφορίας για τα κοινά ή λόγω της έλλειψης μέτρου και ελέγχου, ο Λιμπεραλισμός έχει διαφορετικό αντίκτυπο στην κοινωνία. Για το Λιμπεραλισμό, η ελευθερία ορίζεται ως η ικανότητα της προσωπικής ολοκλήρωσης του ανθρώπου, όπως εκείνος τη θεωρεί. Επειδή, όπως αντιλαμβάνεται ο κάθε άνθρωπος με κοινή λογική, πολλά άτομα δεν είναι ικανά να επιτύχουν ή επειδή ο βαθμός της επιτυχίας τους διαφέρει, ο οπαδός του Λιμπεραλισμού θεωρεί πως το κράτος ή η κοινωνία οφείλουν να πάρουν δραστικά μέτρα ώστε αυτό να αλλάξει. 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Άρθρο  του  Claudio Mutti 

Μετάφραση & σχολιασμός: Ιωάννης  Αυξεντίου

Ναϊτες ιππότες παίζουν σκάκι

Η γεωπολιτική ως μέθοδος έρευνας, δεν περιορίζεται να εργάζεται πάνω στις διεθνείς σχέσεις και στα στρατιωτικά γεγονότα.Μεταξύ των παραγόντων που αυτή προσπαθεί να προσδιορίσει και να κατανοήσει, πρέπει να συμπεριληφθεί και ο θρησκευτικός παράγοντας. 

Εάν  τον 19ο αιώνα και ακόμη στο πρώτο μισό του 20ου  η εκκοσμικευμένη intelligencija της Δύσης  είχε υποθέσει την σταδιακή και αναπόφευκτη  εξαφάνιση της θρησκείας, ως τελικό αποτέλεσμα του οικονομικού και κοινωνικού εκσυγχρονισμού, το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα  έδειξε την αβασιμότητα αυτής της προσμονής.

ΝΕΚΡΗ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Στις 10 Αυγούστου, οι αστυνομικές αρχές της Σικελίας βρήκαν το πτώμα μιάς έφηβης στην παραλία της πόλης Messina της Σικελίας. Η 16χρονη είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών και οι "φίλοι" της την είχαν εγκατέλειψει εκεί και είχαν εξαφανιστεί. Οι έρευνες κατέληξαν πως η κοπέλα ονομαζόταν Ιlaria Boemi. Το παρακάτω άρθρο περιγράφει τα πραγματικά αίτια του θανάτού της. 

Άρθρο του Maurizio Blondet

Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Είχε γεμίσει το προφίλ της στο Facebook από τις φωτογραφίες της, το κοριτσάκι που πέθανε στην αμμουδιά της Messina. Κοντινά πλάνα της πέρλας στην τρυπημένη γλώσσα της, μισοξυρισμένο  κεφάλι, όλα για να πείσει τους άλλους ότι υπάρχει...“Κοιτάξτε με, είμαι εδώ, είμαι ένα ενδιαφέρον άτομο! είμαι...dark!'' ήθελε να πει. Όχι φτωχό μου, δεν ενδιαφέρεις κανέναν. Με αυτή την αμφίεση της ''σκληρής'', με τα παιδικά μάτια που δεν κατάφερναν να κρύψουν τον τρόμο να είσαι εγκαταλελειμμένη σε αυτό τον κόσμο. Ήσουν πολύ συνηθισμένη, ήσουν standard, ήσουν μία από τις πολλές, ένα από τα πολλά τίποτα των ντισκοτέκ. Δεν ενδιέφερες ούτε τους φίλους σου, οι οποίοι μόλις έπεσες πάνω στην άμμο, το έσκασαν και για τρεις ημέρες δεν έλεγαν τίποτα, τρέμοντας σαν τα σκουλήκια-σαν σκουλήκια που είναι, μια που έτσι εκπαιδευτήκαν να γίνουν, με χασίς, εγωισμό, ναρκισσισμό, σεξουαλισμό, παραβατικότητα, με μία λέξη με ''Ελευθερία''.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ: ΚΕΫΝΣΙΑΝΙΣΜΟΣ & ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, ΤΑ ΔΥΟ ΡΕΥΜΑΤΑ.

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Εισαγωγή:

Το οικονομικό κομφούζιο:να σώσω ή να ξοδέψω;

Το άρθρο αυτό θα είναι μεγάλο και διπλό. Ο λόγος για αυτό είναι πως για να ασκήσει κάποιος κριτική στον καπιταλισμό είναι μεν ιδιαίτερα εύκολο, εάν όμως θέλει αυτή η κριτική να έχει και κάποια ουσία η ευκολία εκλείπει. Για αυτό το λόγο πρωτού ξεκινήσουμε να διερευνούμε τα προβλήματα των δύο κύριων ρευμάτων αυτού του οικονομικού συστήματος, θα πρέπει πρώτα να γίνουν κάποιες απαραίτητες, κυρίως ιστορικού χαρακτήρα, παραδοχές που συχνά παιρνούν απαρατήρητες :

1. Ο καπιταλισμός εδώ και περίπου εκατό χρόνια ΔΕΝ εφαρμόζεται αυτούσιος.
2. Το σύστημα αρχικά προέκυψε μόνο του και δεν ήταν αποτέλεσμα ακαδημίας.
3. Στη σύγχρονη εποχή τον ορίζουν δύο ρεύματα οικονομικής σκέψης.
4. Κανένα από τα δύο αυτά ρεύματα δεν εφαρμόζεται μόνο του, δηλαδή ο Φιλελευθερισμός και ο Κεϋνσιανισμός.
5. Ο Κεϋνσιανισμός προηγείται του Φιλελευθερισμού.
6. Ο Φιλελευθερισμός ήταν αντίδραση στον Κεϋνσιανισμό.
7. Ο πρωταρχικός καπιταλισμός των οπαδών της ελεύθερης αγοράς (laissez-faire) δεν υπάρχει πια.

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

Άρθρο του  Ιωάννη  Αυξεντίου

Σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου με τον τίτλο Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ είχαμε αναλύσει τη βαθύτερη φιλοσοφία που διέπνεε τους αρχαίους κατοίκους αυτής της πόλεως–κράτους. Μία βασική αρχή αυτής της φιλοσοφίας ήταν ότι η αλήθεια που δεν μπορεί να ειπωθεί, πρέπει να υπερασπίζεται με την δύναμη ενάντια στο χάος που θέλει να την ακυρώσει. Αυτή πρέπει να είναι η μόνη νόμιμη χρήση της δύναμης -η δύναμη που επιβάλει την σιωπή πάνω στο θόρυβο του περιβάλλοντος- και που όσο διήρκησε, η «Όραση» δεν είχε επαλειφθεί από τις καρδιές των ανθρώπων.

Τώρα θα συμπληρώσουμε αυτή την ανάλυση με μία άλλη εξίσου βασική αρχή, και θα φέρουμε ως παράδειγμα τα σημερινά γεγονότα που διαδραματίζονται στην πατρίδα μας, αναφερόμαστε στο θέμα της παράνομης μετανάστευσης, αλλά και εκείνων των ''μειονοτήτων'' που βανδαλίζουν την επικράτεια μας.