ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

γράφει ο Θωμάς Θεολόγης

"Διάνοια και λόγος ταυτόν" έλεγε ο Πλάτων κι ο Αριστοτέλης, με τον δικό του τρόπο, έλεγε τα ίδια: "Γλώσσα νόησις νοήσεως". Και από τις δύο ρήσεις εξάγεται ένα και μοναδικό συμπέρασμα, ότι, δηλαδή, υπάρχει μία άρρηκτη σχέση μεταξύ λόγου και γλώσσας, διανοίας, σκέψης, πολιτισμού!... Τις τελευταίες τρεις- τέσσερες δεκαετίες τα πράγματα άλλαξαν δραματικά και Έλληνες που έτυχαν ακόμα και ανωτάτης παιδείας- με πρωταθλητές τους δημοσιογράφους καναλιών- έχουν γίνει "ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΟΙ" !

Αν ο χαρακτηρισμός σάς φαίνεται υπερβολικός, προσέξτε τα παραδείγματα που έπονται:

1."Καλό σας μεσημέρι"!Το μεσημέρι διαρκεί  μια στιγμή. Ακούσατε ποτέ τους 'Άγγλους να λένε "good noon", ή οποιονδήποτε κάτι αντίστοιχο στη γλώσσα του; Μήπως πρέπει να τους αντευχηθούμε "Καλά τους μεσάνυχτα" μπας και το κόψουν;

2."Θα τα ξαναπούμε σήμερα 15 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα", αντί του ορθού "αύριο, ώρα μηδέν και 15"!

ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ Ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Κάθε τόσο, ακούμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από κάποιες γνωστές προσωπικότητες (πχ ο Πάπας), από πολιτικούς και από ορισμένους ιστορικούς, να κατηγορούν τους 'Οθωμανούς' ή κάποιους, αποκαλούμενους γενικά και αόριστα, 'Νεότουρκους', για την γενοκτονία των ποντίων και των αρμενίων. Πόσο θα διαρκέσει αυτή υποκρισία,  αυτή η συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας, κανείς δεν γνωρίζει…

Η Οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν ασυνήθιστη στην διάπραξη σφαγών εναντίον όσων λαών προσπαθούσαν να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους από αυτήν. Όμως εκείνη την συγκεκριμένη εποχή δεν μπορούσε να διατάξει καμία γενοκτονία, για τον απλούστατο  λόγο ότι μεταξύ του 1915-1918  ήταν το θύμα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Η εξουσία είχε περάσει στα χέρια των συνωμοτών  του μασονικού (της γαλλικής εκδοχής του τεκτονισμού) 'Κομιτάτου Ένωση και Πρόοδος', του οποίου τα στελέχη ήταν στρατιωτικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δικηγόροι,  οι γνωστοί Νεότουρκοι οι περισσότεροι  εκ των οποίων ήταν Ντονμέδες': Eβραίοι που ακολουθούσαν τη νέο-γνωστική διδασκαλία του ψευδομεσσία Σαμπετάι Σεβί και είχαν ασπαστεί (εξωτερικά  μόνον)την μουσουλμανική θρησκεία.

Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

«Τόση καλοσύνη γύρω μου κι εντός…» λέει το γνωστό άσμα. Πράγματι, όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνουμε ότι σε όλη την Ευρώπη, λαμβάνει χώρα μία εκστρατεία ''καλών συναισθημάτων''  και ευαισθητοποίησης προς όλη την ''δημιουργία'' , κηρύσσεται  ένα ''νέο ευαγγέλιο'': «αγαπάτε το διαφορετικό», «αγαπάτε το μετανάστη», «αγαπάτε τον αλλόθρησκο», «αγαπάτε τον γκέι», «αγαπάτε τη λεσβία». Βέβαια, υπάρχει μία λεπτομέρεια που ίσως διαφεύγει: σε αυτό το ''νέο ευαγγέλιο'' δεν υπάρχει η παλαιά και γνωστή παραίνεση: «αγαπάτε αλλήλους». Θα μου πείτε, δεν είναι το ίδιο με όλα τα παραπάνω; Νομίζω πως όχι. 

Κάπου διάβασα ότι σε έναν γέρο χωρικό ο οποίος σκότωσε ένα σκύλο που του έτρωγε τις κότες, έβαλαν πρόστιμο τριάντα χιλιάδες ευρώ. Αν το είχαν βάλει στον παππού μου θα πάθαινε εγκεφαλικό και θα έμενε επί τόπου. Έτσι την ίδια μέρα, θα έθαβαν και τον παππού και τον σκύλο. Που ξέρετε, αργότερα μπορεί να τους θάβουν και στο ίδιο …νεκροταφείο.

Η ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΕΡΗΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Άρθρο του Marcello Veneziani

Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Άραγε είναι αληθινός ή ψεύτικος ο θρύλος της πολιτιστικής ηγεμονίας της αριστεράς; Τι ήταν και τι απομένει σήμερα από εκείνο το σχέδιο κατάκτησης και πολιτιστικής κυριαρχίας; Στην αρχή, η πολιτιστική ηγεμονία υπήρξε ένα σχέδιο και μία θεωρία που χάραξε ο Γκράμσι πάνω στην βάση δύο μαθημάτων: του Λένιν και του Μουσολίνι, μέσω του Τζιοβάνι Τζεντίλε και του Τζουζέπε Μποτάι.

Η βασική θέση είναι γνωστή: η κατάκτηση της πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης περνά διαμέσου της πολιτιστικής κατάκτησης της κοινωνίας. Την δεκαετία του ’50 υπήρχαν στην κοινωνία ισχυρές αντιστάσεις έναντι της αριστερής κουλτούρας, αντιστάσεις που προέρχονταν από την Χριστιανική δομή των κοινωνιών, την δραστηριότητα των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων και, γενικότερα, των παραδοσιακών ηθών που τότε επικρατούσαν, ακόμη και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η μεγάλη στροφή έγινε το ’68: η πολιτιστική ηγεμονία δεν ταυτίζεται πια με το PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) ,το οποίο παραμένει ο μεγαλύτερος θιασάρχης, αλλά εξαπλώνεται στο αρχιπέλαγος της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτή η ηγεμονία γίνεται διεισδυτική, κατακτά τους τρόπους ομιλίας και τα προφίλ, φθάνει στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στον κινηματογράφο και στο θέατρο, διαποτίζει τις τέχνες, τα μέσα ενημέρωσης.

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ''ΕΞΑΕΡΩΘΗΚΕ'' Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης 

Αλχημιστής και αλχημικός αθανόρας

Αλχημικές διεργασίες δεν γίνονταν μόνον μέσα στα εργαστήρια των αλχημιστών του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Η ''μεταμόρφωση'' πολιτικών και φιλοσοφικών ιδεολογιών, ήταν μία εργασία που απασχόλησε διάφορα'' εργαστήρια'' της σύγχρονης εποχής.

Κατά την διάρκεια της Μεσαιωνικής περιόδου, η ''ύλη'' (η αντίληψη του υλικού κόσμου) είχε υποστεί μία διαδικασία ''αποστερεοποίησης-εξαέρωσης''), μέσω της πνευματικής και θρησκευτικής  θεώρησης του κόσμου και των όντων που σε αυτόν κατοικούν. Ο άνθρωπος αντιμετώπιζε όλες τις πτυχές της ζωής υπό το πρίσμα  μιας αναμενόμενης μη υλικής ζωής, σε έναν άλλο κόσμο, αιθέριο, πνευματικό, Θείο. Κατά συνέπεια, οι αξίες της καθημερινής ζωής του έπρεπε να εναρμονίζονται με αυτόν τον ''άλλο κόσμο'', και άρα, να είναι όσο γινόταν λιγότερο υλικής φύσεως. Συνοψίζοντας, οι προ-μοντέρνες κοινωνίες είχαν ως θεμέλιους λίθους, την καταγωγή (το αίμα),την τιμή, το πνεύμα, την  θρησκεία.

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

   

Άρθρο του Lorenzo Vitelli   (www.lintellettualedissidente.it)

Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου

“- […]Αυτό είναι δόξα για εσένα.

- Δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε  ως ''δόξα'',- είπε η Αλίκη. 

 Ο Αυγουλίνος χαμογέλασε  περιφρονητικά- Είναι φυσικό να μην καταλαβαίνεις… εάν δεν στο εξηγήσω εγώ. Σημαίνει: “αυτός είναι ένας συντριπτικός συλλογισμός για εσένα!”

- Αλλά ''δόξα'' δεν σημαίνει ''συντριπτικός συλλογισμός'',- αντέταξε η Αλίκη. 

- Όταν εγώ  μεταχειρίζομαι μία λέξη - είπε ο Αυγουλίνος, με τόνο αρκετά απαξιωτικό - σημαίνει ακριβώς εκείνο που εγώ επέλεξα να την κάνω να σημαίνει…τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. 

- Το ζήτημα είναι -είπε η Αλίκη-εάν εσείς μπορείτε να κάνετε τις λέξεις να σημαίνουν τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα. 

- Το ζήτημα είναι -είπε ο Αυγουλίνος-ποιος είναι  ο  κυρίαρχος…αυτό είναι όλο.”

 (Lewis Carroll, «Μες στον Καθρέφτη και Τι Βρήκε Εκεί η Αλίκη»)

Οι λέξεις δεν είναι μόνον λέξεις, είναι οι σημασιολογικές γέφυρες που συνδέουν τη συλλογική φαντασία με την πραγματικότητα. Είναι η πραγματικότητα όπως παρουσιάζεται από μία κοινότητα. Αυτή η παρουσίαση μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο αληθής, περισσότερο ή λιγότερο ιδεολογική. Μεταβολή της έννοιας των λέξεων σημαίνει μεταβολή του τρόπου με τον οποίο τα άτομα αντιλαμβάνονται το υπάρχον. Ενώ οι διάλεκτοι και οι γλωσσικές ιδιαιτερότητες εξαφανίζονται και η γλώσσα γίνεται μία μονόδρομη διαδικασία που επιβάλλεται από τα πάνω-όπως για παράδειγμα οι νεολογισμοί  ομοφοβία, ανθρώπινα δικαιώματα, λιτότητα κλπ - η σημασία των λέξεων δεν γεννιέται πλέον αυθόρμητα από την κοινότητα. Η διαδικασία νοηματοδότησης εντός του λεξικού δεν καθορίζεται από κοινού, αλλά είναι μονοπώλιο κάποιων. 

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΟΥΔΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΠΑΡΔΑΛΩΝ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ & ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ: A GOOD BOY

ΟΥΔΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΠΑΡΔΑΛΩΝ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ...

Γράφει ο Ελευθέριος  Αναστασιάδης

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: με γοργούς ρυθμούς αυτή η χώρα μεταβάλλεται σε…χώρο. Ένας απλός γεωγραφικός  χώρος, μέσα στον οποίο οι μόνες αρχές που λειτουργούν είναι οι αρχές της κβαντομηχανικής, και συγκεκριμένα, η αρχή της απροσδιοριστίας ή της αβεβαιότητας: «οι φυσικοί νόμοι δεν μπορεί να οδηγήσουν σε πλήρη προσδιορισμό αυτού που συμβαίνει στον χώρο και τον χρόνο. Τα γεγονότα έχουν μάλλον τεθεί και πάλι στο παιχνίδι της τύχης». Μεταφέρετε αυτό τον ορισμό στην ελληνική πολιτική σκηνή και γενικότερα στην Ελληνική κοινωνία, και θα έχετε την όλη εικόνα της κατάστασης.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές ήταν η υπόσχεση για το σχίσιμο των μνημονίων και το τέλος της λιτότητας. Τώρα που τα παίρνουν όλα πίσω, όχι μόνον οι ίδιοι δεν έχουν τη φιλοτιμία (σπάνια λέξη στη σύγχρονη Ελλάδα) να παραιτηθούν, αλλά κανείς δεν εγείρει αυτό το ζήτημα: την απαίτηση να παραιτηθεί μία κυβέρνηση η οποία αθέτησε κάθε προεκλογική εξαγγελία. Απόλυτη σιγή από όλους τους θεσμούς, από τους ''πνευματικούς ανθρώπους'', από τα μέσα ενημέρωσης, από τους πάντες.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Γράφει ο  Ιωάννης  Αυξεντίου

Ο Χίτλερ πετά πάνω από ένα πρότυπο
σχολείο 

Σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου αναλύσαμε τους λόγους για τους οποίους οι αριστεροδομημένοι, τάχθηκαν εναντίον του πολυτονικού συστήματος γραφής, καθώς και τα βαθύτερα αίτια που κρύβονται πίσω από τις ενδυματολογικές τους προτιμήσεις. 

Τώρα θα ασχοληθούμε με την γνωστή πρώτη κίνηση του υπουργού παιδείας: η κατάργηση των προτύπων σχολείων, δηλαδή, των σχολείων αριστείας. Σκεφθείτε πόσα προβλήματα του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος περιμένουν επίλυση, αλλά τον υπουργό τον ''έκαιγε'' το πρόβλημα της αριστείας. Τον ''έκαιγε'' σε τέτοιο βαθμό που χαρακτήρισε τα πρότυπα σχολεία ως «χιτλερικό εγχείρημα»! Όπως καταβαίνετε, μετά από τέτοιες δηλώσεις, δεν γνωρίζω αν πρέπει να αντλήσουμε υλικό από το πεδίο της κλινικής ψυχοπαθολογίας για εξηγήσουμε αυτές τις συμπεριφορές, πάντως το βέβαιο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία κατάσταση πνευματικής παθολογίας. Όπως λοιπόν η ψυχοπαθολογία έχει τα διαγνωστικά της εργαλεία και ανιχνεύει τα αίτια των νευρώσεων, έτσι και η πνευματοπαθολογία ανιχνεύει με τα δικά της εργαλεία τα αίτια των αριστερώσεων (=είδος πνευματικής νεύρωσης).