ΚΑΡΛ ΠΟΠΠΕΡ: Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Ο Καρλ Πόππερ ήταν ένας από τους πατέρες του σύγχρονου φιλελεύθερου κινήματος. Στα νιάτα του υπήρξε μαρξιστής και από μερικούς θεωρείται μέλος της σχολής της Φραγκφούρτης. Σε αυτόν, ουσιαστικά, βασίζεται η σύγχρονη πολιτική που ακολουθείται στη Δύση. Μεταξύ άλλων δίδαξε τον Τζορτζ Σόρος όταν αυτός σπούδαζε στο London School of Economics. Τα ιδρύματα της «ανοικτής κοινωνίας» τα οποία ο Σόρος μετά μανίας ανοίγει βασίζονται στις θεωρίες του Πόππερ.

Παρακάτω θα εξετάσουμε τα βασικά σημεία της σκέψης τους.

Ενάντια στην Ιστορία:

Ο Iστορικισμός είναι μία μέθοδος επαγωγής, βάσει της οποίας μπορεί κάποιος να κατανοήσει το παρόν και να κάνει προβλέψεις για το μέλλον, συγκεκριμένα για την ανθρώπινη κοινωνία. Ουσιαστικά πρόκειται για παρατήρηση των ανθρωπίνων κοινωνιών, μέσα στην ιστορία, ώστε να κατανοηθεί ο τρόπος λειτουργίας τους. Ο Πόππερ βρίσκεται φανατικά απέναντί του. Η κριτική του βασίζεται στην πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων κοινωνιών και τη δυσκολία λειτουργίας κοινωνικού πειράματος, καθώς και ότι η επαγωγή δεν συμβαδίζει με την επιστημονική μέθοδο, θεωρώντας όλα τα γεγονότα της ιστορίας μεμονωμένα, αποτελέσματα της τύχης και άρα ασύνδετα μεταξύ τους.

ΤΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Ασφαλώς, έχετε νοιώσει την εμπειρία να περπατάτε και, ξαφνικά, να νοιώσετε ένα ρεύμα αέρα, το απρόσμενο φύσημα  ενός ανέμου, να σας παρασέρνει και να σας τυλίγει. Αν μάλιστα αυτό το ρεύμα είναι δυνατό, μπορεί ακόμη και να σας κάνει να αισθάνεστε ότι μόλις που τα πόδια σας ακουμπάνε στο έδαφος.

Ο πολιτισμικός πόλεμος που δημιούργησε τα ήθη και τις κοσμοθεωρίες της μοντέρνας και μεταμοντέρνας εποχής, βασίστηκε ακριβώς επάνω στην δημιουργία ρευμάτων, όχι φυσικά ανέμου, αλλά φιλοσοφιών, ιδεολογιών, τεχνών, ψυχολογιών και νοοτροπιών. Αυτή η ικανότητα δημιουργίας ρευμάτων, αγαπητοί αναγνώστες, θεωρείται η «τέχνη των τεχνών και η επιστήμη των επιστημών», από εκείνους τους κύκλους που αποσκοπούσαν στην ανατροπή του Παραδοσιακού πολιτισμού.

Τα κύρια ρεύματα που δημιουργήθηκαν ως  όπλα στην υπηρεσία της αντι-παραδοσιακής δράσης κατευθύνθηκαν σε έξι τομείς:

H ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν:

"H δημοκρατία είναι ένα ψεύτικο είδωλο, 

τίποτε άλλο παρά μια πιασάρικη λέξη 

και αυταπάτη των κατώτερων τάξεων,

των οραματιστών και των πολιτισμών 

που πεθαίνουν"

H.P.Lovecraft

Όπως υποδεικνύει ο τίτλος, το άρθρο αυτό ασχολείται με την υποκρισία της Δημοκρατίας. Οι αναγνώστες του Θεόδοτου πρέπει πλέον να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις ώστε να μπορούν να παρατηρούν τα σημάδια υποκρισίας των δημοκρατικών πολιτικών ή γενικά παθιασμένων δημοκρατικών πολιτών. Αυτή η υποκρισία θα αναλυθεί παρακάτω, βρίσκοντας βασικούς μύθους περί των 'αγαθών΄ της δημοκρατίας και μέσω κοινής λογικής θα γίνει προσέγγιση τέτοια ώστε να φανερωθούν τα λάθη στη λογική τούτη.

Η Δημοκρατία ενώνει:

Αυτός είναι ο πιο πολυχρησιμοποιημένους από τους μύθους του πολιτεύματος. Βασικό πιστεύω του δημοκρατικού ιδεώδους ήταν και παραμένει η πεποίθηση ότι το πολίτευμα αυτό ενώνει το λαό. Άμα όμως κάποιος παρατηρήσει τη σύγχρονη πολιτική κατάσταση, δεν θα είναι δύσκολο να προσέξει το χάος που επικρατεί γύρω του. Υπάρχουν μόνο ομάδες, όλες οι ιδέες περί ουσιαστικής εθνικής ενότητας (δηλαδή ο κάθε Έλληνας να είναι πρώτα από όλα Έλληνας, και μετά ότι άλλο θέλει) κοροϊδεύονται για χάρη της ελευθερίας της σκέψης, ή αλλιώς τις ιδεολογίες. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των δημοκρατικών λαών είναι πως έχουν απωλέσει τη γενική τους ταυτότητα, ώστε να μην νοιώθουν κοντά με τον γείτονα τους, παρά μόνο με τον ομοϊδεολόγο τους. Αυτές οι ομάδες, έχουν επίσης και αντί-ομάδες οι οποίες δρούνε εναντίον των ομάδων, είτε φανερά είτε κρυφά. Οπότε χωριζόμενοι οι κάτοικοι σε παρατάξεις μάχονται «ενωμένοι» μεταξύ των συμπολιτών τους για ιδεολογικές διαφορές. 

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

 

Άρθρο του  Don Curzio Nitoglia
Μετάφραση  Ιωάννης  Αυξεντίου

Μελετώντας τις ρίζες της νέο-φιλελεύθερης ιδεολογίας συναντάς, κατά την πορεία της ανθρώπινης σκέψης, διάφορα κινήματα, που χαρακτηρίζονται από την εξύψωση της ελευθερίας νοούμενης ως τελικός και απόλυτος σκοπός, και όχι ως μέσον.

Σε προηγούμενα άρθρα εξέτασα τον νομιναλισμό του Όκαμ, την Σχολή της Οξφόρδης, που άρχισε με τον Μπέικον την παράδοση του εμπειρισμού, η οποία  επικράτησε στην Αγγλία και γέννησε την Βρετανική Διαφωτιστική αισθησιαρχία του 18ου αιώνα (Locke, Hume, Berkeley, A. Smith, Bentham, Stuart Mill, Ricardo), άμεσος πρόγονος του φιλοσοφικού  φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα και του οικονομικού φιλελευθερισμού του εικοστού αιώνα.

Από το ελεύθερο πνεύμα\σκέψη\έρωτα στον φιλελευθερισμό. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ: 1) στο ''ελεύθερο πνεύμα'' 2) στην ''ελεύθερη σκέψη'' 3) στον ελευθεριασμό 4) στον ''ελεύθερο έρωτα'', για να φθάσω 5) στον κοινωνικό –οικονομικό\φιλελευθερισμό. Βλέποντας τα καλύτερα το ένα μετά το άλλο, θα ανακαλύψουμε ότι ελεύθερο πνεύμα\σκέψη\έρωτας  και ελευθεριασμός είναι η πηγή και η ψυχή του φιλελευθερισμού και του Αμερικανικού νέο-συντηρητισμού, οι οποίοι δεν έχουν τίποτα κοινό με την υγιή σκέψη, την ορθή φιλοσοφία, την ορθόδοξη θεολογία, την παραδοσιακή πολιτική φιλοσοφία και την Θεϊκή αποκάλυψη, που περιέχεται στην Αποστολική παράδοση και την Αγία Γραφή, ερμηνευμένες από την Εκκλησία.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Γράφει ο Alex Synodinos

πιστέψτε το ή όχι έχουν και ιστοσελίδα

Έχετε παρατηρήσει ποτέ την τεράστια διαφορά μεταξύ των θέσεων των ψηφοφόρων και των εκάστοτε ηγεσιών που ψηφίζονται από αυτους; Τώρα θα πειτε: σώπα ρε Alex, σπουδαία ανακάλυψη έκανες, λες και δεν ξέρουμε πως οι πολιτικοί άλλα λένε και άλλα κάνουν. Όχι δεν εννοώ αυτό, εννοώ κάτι πολύ πιο νοσηρό και σύνθετο.

Ας ξεκινήσω με ένα παράδειγμα, πριν κάτι μήνες, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας και επικεφαλής του συντηρητικού κόμματος της χώρας νομιμοποίησε το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Ασφαλώς το κόμμα του αντέδρασε έντονα και αντέδρασαν και οι ψηφοφόροι του. Οι αντιδράσεις είναι τέτοιες που τα μεσαία στελέχη και οι ψηφοφόροι του κόμματος μεταφέρθηκαν μαζικά στο UKIP. Kαι πείτε ότι θέλετε για τους Άγγλους και τις υποτιθέμενες σεξουαλικές τους προτιμήσεις, αλλά ως φαίνεται δεν είναι διατεθειμένοι να καταπιούν τέτοιες καταστάσεις.

Ο Cameron παραξενεύτηκε από αυτή την αντίδραση, δήλωσε πως δεν κατανοεί γιατί υπήρξε τέτοια αρνητικότητα από στελέχη και ψηφοφόρους του κόμματος είπε επίσης πως θέλει να εξάγει τον γάμο των gay και σε άλλες χώρες  και τόνισε πως είναι υπερ των gay γάμων ακριβώς επειδή είναι συντηρητικός  ( σοβαρά το είπε αυτό…) 

ΣΤΟΡΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΔΕΡΜ...

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Οι παλιότεροι θα θυμούνται ασφαλώς αυτό το διαφημιστικό σλόγκαν. Μου ήλθε αυθόρμητα στο μυαλό, παρατηρώντας αυτήν την εκστρατεία 'αγάπης και στοργής' προς όλα και όλους, που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια: αγάπη για τους μετανάστες, στοργή για τους γκέι, κατανόηση για τους φυλακισμένους εγκληματίες, αγάπη για τον διαφορετικό, προστασία για τα 'ανθρώπινα δικαιώματα' κλπ. Βρε παιδί μου νομίζεις ότι ήλθε  ήδη  ο παράδεισος επί της γης, και οι ουράνιοι άγγελοι συγχωρούν, αγαπούν, και προστατεύουν τους πάντες! Ακόμη και στο διαδίκτυο μπορεί να πέσει κάποιος πάνω σε ιστοσελίδες με φραγή, διότι «προπαγανδίζουν το μίσος». Μίσος; Θεέ και Κύριε, τι έγραψα; αυτή πλέον δεν είναι απλώς μία απαγορευμένη λέξη, είναι ένα απαγορευμένο συναίσθημα. Πάει και τελείωσε: δεν επιτρέπεται να μισείς. Στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες, στο διαδίκτυο, παντού μία φράση ακούγεται σε όλες τις γλώσσες:  DO NOT  HATE! 

Καλλιτέχνες κάνουν καμπάνιες κατά του ΜΙΣΟΥΣ, τηλεοπτικά σποτς μας ενημερώνουν για το πόσο μπορεί να βλάψει τα συναισθήματα των συνανθρώπων μας το να πούμε κάτι που εκλαμβάνεται ως ΜΙΣΟΣ. Πολυεθνικές εταιρείες έχουν δρακόντειους νόμους για οτιδήποτε ενδέχεται να εκληφθεί από οποιονδήποτε ως ΜΙΣΟΣ. Σειρές στη τηλεόραση έχουν άμεσα και έμμεσα μηνύματα για να καταπολεμήσουν το ΜΙΣΟΣ. Οτιδήποτε σήμερα είναι κατά της κυρίαρχης αντίληψης, οτιδήποτε εκφράζει κριτική σε αυτή, οτιδήποτε ακόμα εκφράζει και απλό και καλοπροαίρετο σκεπτικισμό απέναντι στα καθημερινά κηρύγματα 'αγάπης' προς το διαφορετικό από τα ΜΜΕ, οτιδήποτε κάνει κριτική, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο, στις κοινωνικές και εθνοτικές ομάδες, που έχει πάρει υπό τις πτερούγες του το σύστημα αποτελεί ΜΙΣΟΣ. 

BΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ.

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Το εξής βιβλίο είναι έργο του, ιρλανδικής καταγωγής, Βρετανού πολιτικού του δεκάτου ογδόου αιώνα Edmund Burke, που στη γλώσσα γραφής του, την αγγλική, τιτλοφορείται: “Reflections upon the Revolution in France” (η βιβλιοπαρουσίαση έγινε βάσει του πρωτοτύπου αγγλικού κειμένου, το βιβλίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά). Το βιβλίο όμως αυτό δεν είναι ακριβώς μία ιστορική μελέτη: πρόκειται για την προσωπική αλληλογραφία του αγαπητού Εδμούνδου με έναν φίλο του Γάλλο, μέλος της εθνικής συνέλευσης και νέο στην ηλικία. Το γράμμα αυτό ήταν το αποτέλεσμα της προτροπής του νεαρού για το πώς βλέπει ο σεβαστός εκείνος ηλικιωμένος την κατάσταση μετά την επανάσταση στην αντίπερα χώρα του καναλιού της Μάγχης. Το σύγγραμμα αυτό ήταν η έκφραση φόβων εκ μέρους του Ιρλανδού για το μέλλον της Γαλλίας. Ως γίνεται συνήθως σε εποχές νεωτερισμών, η απάντηση του Μπερκ τον έριξε από την υπόληψη των περισσοτέρων ανθρώπων της εποχής του. Όταν όμως η ελπίδα αποδεικνύεται φρούδα, αυτοί που προειδοποιούσαν και τιμωρήθηκαν για αυτό, εξυψώνονται σε ύψη, ακόμα ψηλότερα από το έδαφος όπου ήταν πριν. Άμα ο Έντμουντ Μπερκ είχε ζήσει λίγα ακόμα χρόνια θα είχε δει τις φοβίες και ανησυχίες του όλες να πραγματοποιούνται, και θα μπορούσε να ασκήσει δριμύ κριτική εναντίον των φερέλπιδων πιστών του λαμπρού  μέλλοντος. Το βιβλίο προειδοποιεί, σχεδόν προφητικά, για το ζοφερό παρών στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Ευρώπη και οι λαοί της, καθώς και καθ' όλη την πορεία του αιματηρού εικοστού αιώνα.

ΤΟ ΟΙΚΟΣΗΜΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ''ΑΡΙΣΤΟ"ΚΡΑΤΙΑΣ

          

Γράφει ο  Ελευθέριος  Αναστασιάδης

Πολύ παλιά, για να ανήκεις στην ελίτ που εξουσιάζει έπρεπε να έχεις αριστοκρατική καταγωγή, δηλαδή να προέρχεσαι από μία κοινωνική τάξη με ανώτερα βιολογικά και πνευματικά χαρακτηριστικά. Αργότερα, μέλος της εξουσιαστικής ελίτ μπορούσε να γίνει ο πολίτης με υψηλή μόρφωση και με ικανότητες στην πολιτική τέχνη. Έπειτα, μέτοχοι  αυτής  της ελίτ άρχισαν να γίνονται και οι κατέχοντες μεγάλη οικονομική δύναμη.

Σήμερα έχουμε φθάσει σε ένα άλλο στάδιο: για να είσαι μέλος της ελίτ πρέπει να έχεις μία από τις τρεις ακόλουθες ιδιότητες, ή ακόμη καλύτερα και τις τρεις: Να είσαι  βλάξ, πουλημένος και...με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες... Πως μπορούμε να καταλάβουμε εάν κάποιος έχει αυτές τις ιδιότητες; Είναι εύκολο:  από  το  λεξιλόγιο του.