Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ. ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΟΧΑΣΤΕΣ MΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Άρθρο του Alfonso Piscitelli. 

πηγή : Centro Studi La Runa                            

Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Οι Γερμανοί και οι Ρώσοι είναι οι δύο μεγάλοι λαοί της Ηπειρωτικής Ευρώπης, που κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα συγκρούστηκαν όχι μία, αλλά δύο φορές,με αιματηρούς πολέμους  που υπονόμευσαν την ισορροπία της Γηραιάς Ηπείρου. 

Μία αδυσώπητη  μοίρα  εχθρότητας χωρίζει λοιπόν την Γερμανία και την Ρωσία; Η πρόσφατη ιστορία μας φανερώνει τις ενδείξεις πιθανών εναλλακτικών διαδρομών: στην αρχή του 19ου αιώνα, η πρόταση του Κάιζερ Γουλιέλμου Β’ για μία μεγάλη κοινή αγορά μεταξύ των εθνών της Τριπλής Συμμαχίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας• μετά, προς το τέλος της δεκαετίας του ΄30 το Σύμφωνο Molotov-Ribbentrop• στη δεκαετία του πενήντα η  πρόταση του Στάλιν να χορηγήσει στην Γερμανία τις ανατολικές περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, με αντάλλαγμα την ουδετερότητα. 

Στον 21ο αιώνα, έχοντας αρχειοθετηθεί η εποχή των μεγάλων ιδεολογικών συγκρούσεων, του ναζισμού και του κομμουνισμού, ο διάλογος μεταξύ των δύο μεγάλων εδαφικών οντοτήτων της ευρωπαϊκής Ηπείρου,  μπορεί να ξαναρχίσει πιο  ήρεμα και πιο αποδοτικά. Είναι χρήσιμο, γι αυτόν τον σκοπό, να θυμίσουμε τους μεγάλους Γερμανούς διανοητές που-υπερνικώντας ένα διαδεδομένο εθνικισμό που οδηγούσε στο να θεωρούνται οι σλάβοι ως ''κατώτεροι''-είχαν συλλάβει την ιδέα μιας  ενσωμάτωσης μεταξύ της Κεντρικής Ευρώπης και της Ρωσίας, και πιο γενικά είχαν αναπτύξει μία φιλοσοφία της ιστορίας σύμφωνα με την οποία η ανάπτυξη των ευρωπαϊκών λαών μετά την εξάντληση της ατλαντικής-δυτικής φάσης στόχευε αποφασιστικά προς την Ανατολή.  

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

Για τις επερχόμενες εκλογές δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι. Οι τακτικοί αναγνώστες  του Θεόδοτου έχουν την γνώση και την ωριμότητα, για να κάνουν αυτό που θεωρούν πιο σωστό...

 
                             
Γράφει ο  Ελευθέριος Αναστασιάδης

Στην Ελλάδα, ήδη από το 1999, γίνεται προσπάθεια για την ανάπτυξη ενός νέου πολιτικού ρεύματος, τα χαρακτηριστικά του οποίου δεν έχουν αναλυθεί και επισημανθεί όσο θα έπρεπε. Η πρώτη του εμφάνιση,  υπό μορφή κόμματος, έγινε όπως προαναφέραμε το 1999, με την ίδρυση του κόμματος των «φιλελευθέρων» και αργότερα, το 2009, την «Δράση», πάντα από τον Στέφανο Μάνο. Ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος «Δράση» ήταν ο ιστορικός Θάνος Βερέμης, ο Γ.Μπουτάρης, ο Ν. Δήμου και άλλοι παρόμοιας ιδιοσυστασίας. Σήμερα εμφανίζεται και μία παραλλαγή αυτού του ρεύματος, αναφέρομαι στο κόμμα με την ονομασία «Ποτάμι». Μάλιστα ο Σ. Μάνος δήλωσε δημοσίως ότι το «Ποτάμι» έχει τις ίδιες θέσεις που έχει και η «Δράση» Βέβαια, παραπόταμοι αυτού του ιδεολογικού ρεύματος υπάρχουν μέσα στην Νέα  Δημοκρατία αλλά και στο Πασοκ (η Ελιά).

ΜΙΑ ΙΕΡΕΙΑ ΤΗΣ «ΣΙΩΠΗΣ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ»: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

 Ο λόγος που αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε αυτό το άρθρο, είναι για καταδείξουμε  άλλη μία φορά, ότι οι δυνάμεις που δρουν στα παρασκήνια της διεθνούς πολιτικής, είναι απείρως πιο σκοτεινές και σύνθετες από ότι πιστεύει όχι μόνον ο  μέσος άνθρωπος, αλλά και πολλοί ακαδημαϊκοί οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν την φύση αυτών των δυνάμεων που εμπλέκονται στην διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου.

Γράφει ο  Θεόδωρος Λάσκαρης

Εάν θα έπρεπε να διαλέξουμε τον πολιτικό ηγέτη με τον οποίο αρχίζει η θεμελίωση της Νέας Τάξης Πραγμάτων, μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, σίγουρα  η επιλογή μας θα πήγαινε στον George Herbert Walker Bush: Πράγματι, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1990 σε μία ομιλία του στο Κογκρέσο που αναφερόταν στον Πόλεμο στο  Ιράκ,  μίλησε για την  Έλευση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης(Toward  a  new  world  order). George H.  W. Bush  : Πριν αναλάβει την προεδρία των ΗΠΑ διατέλεσε διευθυντής της CIA, αλλά το πιο σημαντικό στοιχείο της καριέρας του   ήταν η συμμετοχή του στην οργάνωση  Skull & bones  του Πανεπιστημίου  του  Yale. Μία οργάνωση ιδρυμένη το  1832 από πουριτανούς (White Anglo-Saxon Protestant, WASP)επιχειρηματίες και διανοουμένους, στην πραγματικότητα, μία οργάνωση με γνωστικές καταβολές, εμπνευσμένη από την οργάνωση των ''Πεφωτισμένων της Βαυαρίας'',  που έθετε στο επίκεντρο της  φιλοσοφίας  της  τις διδασκαλίες του Χέγκελ, (για μία καθαρά ακαδημαϊκή παρουσίαση της ιστορίας της  Skull & bones εδώ.)Αν και όπως αναφέραμε αυτή η πανεπιστημιακή οργάνωση απευθυνόταν αποκλειστικά σε λευκούς προτεστάντες–πουριτανούς, ωστόσο είχε δεσμούς με μεγάλους εβραϊκούς τραπεζικούς οίκους(πχ Lazard Brothers,  Kuhn, Loeb & Co κλπ).Ήταν η  οργάνωση που είχε διαμορφώσει όλη την « παλαιά τάξη πραγμάτων»  : Την επανάσταση των μπολσεβίκων το 1917, την άνοδο του  ναζισμού στην Γερμανία, δηλαδή, ήταν η οργάνωση  που προκάλεσε τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο  και  την  μετέπειτα  σταθεροποίηση της Σοβιετικής  Ένωσης.  Τώρα λοιπόν βιαζόταν για την δημιουργία της  ''Νέας Παγκόσμιας Τάξης'', και ήθελε ένα εκλεκτό της μέλος να πάρει τα  ινία της εξουσίας όσο πιο γρήγορα γίνονταν. Όμως  την περίοδο γύρω στο 1981, όταν η οργάνωση αγωνιούσε να φέρει στην εξουσία  τον George Herbert Walker Bush , αυτός εκτελούσε χρέη αντιπροέδρου  ενώ  πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Ronald Wilson Reagan. Κάτι έπρεπε να γίνει…

Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

                          

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Πείτε μου, από την εμπειρία σας, ποια είναι η πιο συχνή πρακτική που συναντάμε σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, κλπ; Απαντώ για λογαριασμό σας: η συνομωσία. Σχεδόν πίσω από κάθε ιστορικό γεγονός υπάρχει μία συνωμοσία, και αυτό το γνωρίζει ακόμη και ο τελευταίος των ιστορικών. Πίσω από κάθε πολιτική δραστηριότητα, είτε αυτή λαμβάνει χώρα στους υψηλούς κύκλους, είτε στο τελευταίο χωριό, υπάρχει συνωμοτική δραστηριότητα. Αλλά συνομωσίες  γίνονται και στην καθημερινή ζωή μας: στην εργασία μας,  στις παρέες μας, ακόμη και μέσα στις οικογένειες μας. Ε, λοιπόν αυτό το  συχνότατο φαινόμενο που παραιτείται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμη (αυτό το είδος των επαγγελματιών που αποκαλούνται δημοσιογράφοι), είναι ανύπαρκτο! Πράγματι, όποτε σε μία δημόσια συζήτηση αναφερθεί η λέξη συνομωσία, αμέσως, σαν να καθοδηγούνται από ένα αόρατο χέρι, οι δημοσιογράφοι (αλλά και οι πολιτικοί) αναφωνούν: «Δεν υπάρχουν συνομωσίες», «σιχαινόμαστε τον όρο συνομωσία», «αυτά τα περί συνομωσιών δεν είναι σοβαρά πράγματα» κλπ. Με άλλα λόγια είναι σαν να λένε στον κόσμο: «βροχή; πια βροχή; δεν υπάρχει τέτοιο  φαινόμενο, από το μυαλό σας το βγάζετε». Παρατηρούμε δηλαδή μία συνεχή προσπάθεια για την αλλοίωση  της  εικόνας της κοινωνίας, όπως αυτή αποτυπώνεται στον ανθρώπινο νου μέσα από την εμπειρία ή την επιστημονική έρευνα.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε, ότι η Δεξιά ουδεμία σχέση έχει με το πνεύμα του καπιταλισμού, και ότι ο όρος Δεξιά χρησιμοποιείται σφετεριστικά στην εποχή μας από τον φιλελευθερισμό: ο φιλελεύθερος αυτoπροσδιορίστηκε δεξιός επειδή ο κομμουνιστής λέγεται αριστερός. Βέβαια, αυτή η συμπεριφορά των φιλελεύθερων, εκτός των άλλων,  περιέχει και ένα ιστορικό ατόπημα αφού το 1789 κατά την διάρκεια της Γαλλικής εθνοσυνέλευσης, οι φιλελεύθεροι κάθισαν στα αριστερά έδρανα, ενώ οι πραγματικά συντηρητικοί στα δεξιά. Έτσι λοιπόν, οι αστοί ήδη από το 1789 είχαν ταχθεί  στα  ΑΡΙΣΤΕΡΑ.

Όμως υπάρχει και ένα άλλο σημαντικό θέμα προς εξέταση: το πνεύμα του καπιταλισμού (η πνευματική, δηλαδή, ροπή προς την συσσώρευση κεφαλαίων και την εκμετάλλευση τους) προήλθε από την Δεξιά ή από την Αριστερά; Είναι γνωστό ότι, σε γενικές γραμμές, η καπιταλιστική νοοτροπία ήταν άγνωστη στον χριστιανικό μεσαίωνα, και η εμφάνιση της έγινε με την έλευση του θρησκευτικού κινήματος του πουριτανισμού, όπως έξαλλου απέδειξε ο Μax  Weber. Στην συνέχεια, άλλοι ερευνητές επισήμαναν την στενή σχέση του πουριτανισμού με τον Ιουδαϊσμό, και αργότερα διαπιστώθηκε και η ισχυρή παρουσία γνωστικών στοιχείων σε αυτόν (τον πουριτανισμό). 

ΤΟ ΑΤΟΜΟ

Στα  πλαίσια του προβληματισμού πάνω στις φιλοσοφικές βάσεις της Δεξιάς, ο Θεόδοτος παρουσιάζει αυτό το ενδιαφέρον άρθρο το οποίο θα  προκαλέσει  χρήσιμους  στοχασμούς.

Γράφει  ο  Martino Mora - πηγή:  Arianna Editrice
Μετάφραση-επιμέλεια  Ιωάννης Αυξεντίου

Η εξέγερση του ατόμου

Ο σύγχρονος άνθρωπος, το άτομο, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως πρώτο. Δεν υπάρχει τίποτα που πρέπει να προηγείται από αυτόν. Ούτε οι αρχές, ούτε οι κοινωνίες στις οποίες ανήκει. Αλλά ούτε και η υπερβατική αρχή, θρησκευτικού τύπου, ούτε η μοναρχία. Αυτό είναι ένα παράδοξο γιατί ακριβώς η εξουσία του σύγχρονου κράτους, γραφειοκρατικού και συγκεντρωτικού, επιβεβλημένο από τους ηγεμόνες ,δημιούργησε το άτομο, καταστρέφοντας τους ενδιάμεσους φορείς , από κοινού με το έργο της αγοράς. Όσο περισσότερο το Κράτος και η αγορά καθιερώνονταν, τόσο περισσότερο οι φυσικές κοινότητες υποβιβάζονταν και αποδυναμώνονταν. Η πρώτη Αρχή που ο σύγχρονος άνθρωπος έθεσε σε αμφισβήτηση, από τον Λούθηρο και μετά, είναι εκείνη της εκκλησίας, ενώ οι μεγάλες επαναστάσεις (Αγγλία, Αμερική, Γαλλία) έκαναν το ίδιο με την αρχή των μοναρχιών. Είναι καλό να υπογραμμίσουμε, φυσικά, ότι αυτή η απόρριψη των Αρχών δεν αποτελεί την γενική απόρριψη της εξουσίας. Ο σύγχρονος άνθρωπος (που δεν είναι άλλο από ένα άτομο, αποσυνδεμένο από την κοινότητα του) ευχαριστιέται να έχει την αίσθηση ότι είναι ελεύθερο, όλο και πιο ελεύθερο, αλλά δεν απαιτεί αληθινά να είναι έτσι. Όσο περισσότερο η έννοια της Αρχής απορρίπτεται, τόσο περισσότερο ενισχύονται οι ανώνυμες και απρόσωπες εξουσίες (η γραφειοκρατία, η τεχνοκρατία, η αγορά, τα μέσα μαζικής πληροφόρησης) που κυριαρχούν τον άνθρωπο με τρόπο περισσότερο ή λιγότερο διακριτικό, αφήνοντας του την αίσθηση ότι είναι όλο και πιο ελεύθερος, ενώ τον αιχμαλωτίζουν στο Βεμπεριανό ''ατσάλινο κλουβί''. Το άτομο είναι λοιπόν αδιαχώριστο από τον ανθρωποκεντρισμό, διότι ο σύγχρονος άνθρωπος που αρνείται πρωταρχικά την αρχή της Εκκλησίας, αρνούμενος μετά και την ύπαρξη του Θεού, αυτό-ιεροποιήται, αντικαθιστά τον εαυτό του στο Απόλυτο. Δεν υποφέρει τίποτα και κανέναν που τον υπερβαίνει.

ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ

             

Γράφει ο Ελευθέριος  Αναστασιάδης

Ο τίτλος του άρθρου δεν αναφέρεται σε κάποιου είδους σεξουαλικής ανωμαλίας  των διαφόρων πολιτικών παραγόντων. Επίσης, δεν παραπέμπει σε κάποιους ψυχανώμαλους τύπους, που συχνά  συναντούμε  στα περιθωριακά  μπαρ των πόλεων. Αναφέρεται σε εκείνο το σύστημα διαμέσου του οποίου γίνεται η επιλογή των σχολικών βιβλίων, πάνω στα οποία θα βασιστεί η πνευματική και ψυχική διαπαιδαγώγηση των μικρών Ελληνόπουλων.

Στο βίντεο που ακολουθεί θα ακούσετε απίστευτα πράγματα. Εγώ παιδιά δεν έχω, ούτε δάσκαλος είμαι, οπότε ομολογώ ότι όλα αυτά δεν τα γνώριζα. Όταν τα άκουσα, δεν πίστευα στα αυτιά μου! Αποκλείεται, μονολογούσα, μάλλον δεν κατάλαβα καλά, ίσως οι ομιλητές να υπερβάλλουν, ας το ξανακούσω άλλη μία φορά. Δυστυχώς  ήταν όλα αλήθεια.

 Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις γνωστές αποκαλύψεις των προηγούμενων ημερών (υπόθεση Μπαλτάκου), τότε πρέπει να πούμε ότι οι θεσμοί των αφρικανικών χωρών, αποδεικνύονται, πιο αξιόπιστοι από τους διάφορους 'θεσμούς' αυτής της χώρας.

Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ

Του Βαρόνου Μυνχάουζεν

Καθώς διάβαζα μία ημέρα ένα περιοδικό, το οποίο περιείχε άρθρα για τις θεατρικές παραστάσεις, μεταξύ άλλων, έπεσε το μάτι μου στο άρθρο για την νέα έκδοση του εμπόρου της Βενετίας του William Shakespeare. Το άρθρο ανάφερε  πως ο συγγραφέας του έργου, που τον έχουν κατηγορήσει για αντισημιτισμό οι σύγχρονοι, είχε γράψει ένα έργο στο οποίο ασκούσε κριτική εναντίον της κατεστημένης κατάστασης περί των ανθρωπιστικών και μειονοτικών ελευθεριών στην Αγγλία του 16ου αιώνα. Συγκεκριμένα έλεγε πως ο τρόπος με τον οποίο ο καλλιτέχνης παρουσίαζε τους ήρωές τους και τον 'κακό' Shylock, ήταν τέτοιος ώστε ο θεατής πιο πολύ λυπόταν τον έμπορο, ο οποίος για χάρη της τεράστιας μνήμης του λαού του πρέπει να αντιδράσει στην καταπίεση που υποφέρει από τους Χριστιανούς Βενετούς. Στις τελευταίες σκηνές του έργου ο Shylock βρίσκεται να ταπεινώνεται και να λοιδορείται από τους Βενετούς 'ήρωες' οι οποίοι του παίρνουν κιόλας όλη την περιουσία σε αποζημιώσεις.  Το κερασάκι στην τούρτα πάντως στο τέλος του έργου είναι πως ο τοκογλύφος αναγκάζεται να βαπτισθεί. Έτσι είχε φανεί πλήρως η υποκρισία και η βιαιότητα των 'ηρώων', μετατρέποντάς τους στα μάτια των σύγχρονων ουμανιστών από ήρωες σε μονοδιάστατους νταήδες.