TO ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΒΑΖΟΥΝ ΕΣΑΣ ΝΑ «ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ»

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης

Όπως έχουνε πια όλοι καταλάβει, ιδίως οι αναγνώστες των τεσσάρων τευχών της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (Το Βήμα, Τα Νέα, Η Καθημερινή και Ελευθεροτυπία), σε λίγο θα έχουμε εκλογές στη δημοκρατική μας χώρα. Για να δούμε όμως, μία προς μία, τις δημοκρατικές προσωπικότητες που θέλουν την ψήφο του Ελληνικού Λαού, ώστε να τον πατήσουν τελείως, να τον αποτελειώσουν έτσι, που να μην του μείνει (του Λαού) ούτε ανάσα. Εντάξει; Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

    1. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. 

K.Mητσοτάκης

Αυτός, παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να ρυθμίζει πολλές καταστάσεις. Έχει εδώ και δυο χρόνια όμως αποδειχτεί ότι η οικογένεια Μητσοτάκη είναι ιουδαϊκής καταγωγής. Βρέθηκε συγκεκριμένα έγγραφο στο οποίο πρόγονός της αναγράφεται με δύο ονόματα, το Μωρίς, δηλαδή Μωυσής, και ένα χριστιανικό, όπως κάνανε πολλοί Ιουδαίοι οι οποίοι μεταπηδούσαν στον Χριστιανισμό, για να μην ξεχνάνε την ιουδαϊκή καταγωγή τους και να είναι διακριτοί από τους ομοίους τους.(Γεωργίου Γ. Αϋφαντή, Ο ιστορικός εμπαιγμός..., σελ. 63-66. Για την αντικατάταση του ονόματος Μωυσής από το  Μωρίς, βλ. Χρονικά. Όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδος, τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 1998, σελ. 6.)

 

    2. Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Ε.Βενιζέλος

Ο Μητσοτάκης πρέπει να αφήσει διάδοχο στη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα. Η κόρη του φαίνεται ότι δεν μπορεί να αναλάβει πλήρως αυτόν τον ρόλο. Επίσης δεν μπορεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (γιος της αδελφής του κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες). Έτσι, όπως παλιά η οικογένεια Μητσοτάκη είχε σε βαθμό καθοριστικό προωθήσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο (Δ. Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός 2012, σελ. 33), στη σημερινή εποχή  έχει οπωσδήποτε βοηθήσει και  τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Η αναζήτηση μαρτυριών από πρώην συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ίσως έφερνε στο φως σχετικά στοιχεία με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον...
    Αυτός, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι που καθιέρωσε τον όρο «Θεσσαλονίκη, η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» (Χρονικά του Κ.Ι.Σ., τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1998, σελ. 15), και αυτή η «κίνησή» του διασφάλισε την πολιτική του άνοδο. Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή, διότι τα πράγματα είναι τελείως ξεκαθαρισμένα. Το όνομα Βενιζέλος είναι εβραϊκό (Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός 2012, σελ. 33). Σύμφωνα βέβαια με αμερικανικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (αλλά και κατά πώς λέει η αγγλική Wikipedia) αυτός ο Βενιζέλος, ο Ευάγγελος, δεν λεγόταν Βενιζέλος αλλά Τούρκογλου (Türkoğlu) και ονομάστηκε Βενιζέλος, γιατί θαύμαζε   το εθνοσωτήριο έργο του Βενιζέλου Α΄.  Εγώ δεν ξέρω, τι να σας πω, ούτε στα οικογενειακά των Μητσοτάκηδων είμαι ούτε στα των Βενιζέλων. Ένα ξέρω: Τούρκογλου=γιος του Τούρκου. Πώς θέλετε λοιπόν να λέγεται ο νέος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ; Βενιζέλος; Είναι εβραϊκό. Τούρκογλου; Είναι αυτό που δηλώνει. Μπορείτε λοιπόν να τον ψηφίσετε, ο Θεόδοτος ούτε μπορεί αλλά ούτε και θέλει να παρακωλύσει το δημοκρατικό σας δικαίωμα της ψήφου, αλλά κανένας από εδώ και πέρα δεν θα μπορεί να πει πως «δεν ήξερε τι ψήφιζε» και τα λοιπά.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ: Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΤΤΕΡΝΙΧ

Με την ευκαιρία της Θρησκευτικής και Εθνικής Εορτής, ο Θεόδοτος δημοσιεύει σήμερα το κείμενο διάλεξης που δόθηκε σχετικώς πριν από λίγες ημέρες από τον κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλο στη Χριστιανική Στέγη Ιλίου «Η Οδός».

Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε γεγονός κορυφαίο όσον αφορά τη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ήτανε μεγαλύτερη από εκείνη των γεγονότων των ετών 1789-1792 στη Γαλλία. Και τούτο, διότι η πτώση της γαλλικής μοναρχίας δεν επέφερε καμία ευρύτερης σημασίας αλλαγή στον χάρτη της Ευρώπης, ενώ, αντίθετα, η Ελληνική Επανάσταση προξένησε αλλαγές ο αντίκτυπος των οποίων συνεχίζεται έως τις ημέρες μας. Ό,τι λοιπόν έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η επισήμανση των παραγόντων η δράση των οποίων κυοφόρησε τη Μεγάλη Αλλαγή του 1821.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Απεικόνιση του Θ.Κολοκοτρώνη

Ποιοι ήταν οι παράγοντες αυτοί; Η συμβατική ιστοριογραφία σαφώς  εμμένει στις επί τέσσερις, περίπου, αιώνες (1453-1821) συνεχείς προσπάθειες των Ελλήνων να αποτινάξουνε τον οθωμανικό ζυγό. Σήμερα, η άποψη αυτή τείνει να θεωρηθεί  έωλη – αλλά αυτό είναι λάθος. Πράγματι το ελληνικό στοιχείο ξεσηκωνόταν κάθε τόσο με σκοπό να αποτινάξει την κυριαρχία της Υψηλής Πύλης, αλλά –δυστυχώς!- οι ξεσηκωμοί αυτοί δεν μπορούσανε να γενικευθούν: Οι εξεγέρσεις, πράγματι, γίνονταν κυρίως λόγω της  υποκίνησης ευρωπαϊκών Δυνάμεων, της Βενετίας και, ακόμη, της Ισπανίας αρχικώς και της Ρωσίας στη συνέχεια. Η κατάσταση, από την άλλη πλευρά, των Ελλήνων, ιδίως στις άγονες αγροτικές περιοχές, ήταν οικτρή: Όσον αφορά αυτό, μετά τη δημοσίευση εγγράφων που βρίσκονται σε μεγάλες αρχειακές συλλογές της Δυτικής Ευρώπης, αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει. Κατά πόσον, όμως, οι Έλληνες, έστω και καταβάλλοντας το τίμημα της ίδιας τους της ζωής, ήτανε σε θέση να ελευθερωθούν – ε, αυτό είναι κάτι που εκ των πραγμάτων παρέμενε βυθισμένο σε αμφιβολία φριχτή.

          Στην πραγματικότητα, το πρώτο επαναστατικό κίνημα που αυθορμήτως και οργανωμένα ξέσπασε στην Ελλάδα ήταν εκείνο των Κολοκοτρωναίων στον Μοριά κατά τα πρώτα έτη του 19^ου αιώνα. Η σύνδεση του κινήματος αυτού με  γενικευμένη προσπάθεια επικεφαλής της οποίας ήτανε ήδη ο Ιωάννης Καποδίστριας καθόλου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το κίνημα όμως των Κολοκοτρωναίων  είχε σαφή χαρακτηριστικά που ήδη έδιναν τον τόνο στην τάση ανεξαρτοποίησης του Ελληνικού Λαού. Τα χαρακτηριστικά αυτά υπήρξανε τα ακόλουθα:

Η σημαία του Π.Ν. της Ρωσίας

          Α. Ο ψυχικός δεσμός με τη Ρωσία, ο οποίος έγινε εμφανής ευθύς μόλις οι Κολοκοτρωναίοι υψώσανε τη σημαία με τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα, που, ως γνωστόν, ήταν το έμβλημα του πολεμικού Ναυτικού της αυτοκρατορικής Ρωσίας.

          Β. Η έμπρακτη καταφορά κατά των στοιχείων εκείνων –ακόμη και κληρικών- του πληθυσμού της Πελοποννήσου μας τα οποία είχανε αποδειχτεί ερείσματα της οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα.

          Γ. Συνέπεια όμως της καταφοράς αυτής υπήρξε –δυστυχώς!- η συμμετοχή του χριστιανικού πληθυσμού του Μοριά στην καταδίωξη των Κολοκοτρωναίων από τις

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΙΡΛΑΝΔΙΚΟ ΛΑΟ (KAI OXI MONO)

Δημοσιεύουμε σήμερα την ελληνική απόδοση επιστολής του κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλου, της οποίας το αγγλικό πρωτότυπο δημοσιεύθηκε, στις 30 Αυγούστου 2009, στην ιρλανδική εφημερίδα Irish Tribune. Ήταν οι παραμονές του δεύτερου δημοψηφίσματος που –παρανόμως- ήταν να γίνει τότε στην Ιρλανδία με σκοπό την «κύρωση» της συνθήκης της Λισσαβώνας, η οποία είχε απορριφθεί στο μεταξύ και από τους Γάλλους και από τους Ολλανδούς και –φυσικά- τους Ιρλανδούς.

      Όλα αυτά που ζούμε στο πετσί μας στην Ελλάδα σήμερα συνιστούν απόρροια της εφαρμογής της συνθήκης της Λισσαβώνας. Και ένας μόνο τρόπος υπάρχει, για να αποφύγουμε καταστάσεις ακόμα χειρότερες από αυτές τις οποίες σήμερα βιώνουμε: Να βγούμε από το ευρώ και να επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι –για να αντιστρέψουμε τη φράση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ.- εχθρός του Ελληνικού Λαού.

                                                                                                                                               Θεόδοτος

Kύριοι,

    Παρ’ όλο ότι δεν είμαι Ιρλανδός, νοιώθω υποχρεωμένος να ζητήσω τη φιλοξενία της εφημερίδας σας, καθώς το δεύτερο Ιρλανδικό Δημοψήφισμα αναφορικώς με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας αναμφιβόλως αποτελεί θέμα διεθνούς σημασίας, ο αντίκτυπος του οποίου θα είναι αποφασιστικός για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου.

Σαν Έλληνας λοιπόν, δηλαδή σαν ένας πολίτης χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ένα δεύτερο δημοψήφισμα πρέπει να γίνει στη χώρα σας.  Και τούτο, γιατί ένα έχει ήδη πραγματοποιηθεί  χώρα και η πλειοψηφία των Ιρλανδών απάντησε  με ηχηρό ΟΧΙ στη Συνθήκη της Λισσαβώνας! Επιπλέον, εάν κάποιος θελήσει να εμβαθύνει στο όλο ζήτημα, θα καταλήξει στη διαπίστωση  ότι δεν υπήρχε λόγος να γίνει ούτε καν το πρώτο  δημοψήφισμα. Γιατί να ξεχάσουμε ότι, πριν ακόμα από το πρώτο δημοψήφισμα στην Ιρλανία, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί είχαν ήδη απορρίψει με την ψήφο τους τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Είναι σαφέστατο, με άλλα λόγια, ότι κέντρα επιρροής πιέζουν να γίνεται το ένα δημοψήφισμα μετά το άλλο – προκειμένου απλούστατα να εξαντλήσουν τους λαούς της Ευρώπης και να κερδίσουν, έτσι, τη συγκατάθεσή όσον αφορά την αποδοχή αυτής της διαβόητης  συνθήκης της Λισσαβώνας. Το ερώτημα που, κατά συνέπεια, αναδύεται είναι: ΓΙΑΤΙ γίνεται αυτό;

Προκειμένου να ακριβολογήσουμε, πρέπει να γίνει σαφές ότι η σύγχρονη Ευρώπη δεν αποτελεί ομοσπονδία αλλά συνομοσπονδία. Θεωρητικώς, οποιοσδήποτε  μπορεί να ταξιδέψει και ζήσει όπου επιθυμεί – χωρίς διαβατήριο, χωρίς... τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, ένα σοβαρό πρόβλημα παραμένει· και αυτό είναι το γλωσσικό. Καμία ομοσπονδία δεν είναι δυνατή χωρίς γλωσσική ενότητα. (Η Ελβετία, Κράτος ομοσπονδιακής υφής  που συχνά προβάλλεται ως υπόδειγμα, απλώς είναι μία γερμανική χώρα που έχει υποστεί έντονη γαλλική επίδραση.) Και το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πραγματικά κατάφεραν να ενοποιηθούν (στη θεωρία μόνο ιστορικώς και όχι και θεσμικώς) και να φθάσουν να γίνουν η κυρίαρχη στον κόσμο μας Δύναμη ήταν κάτι που επιτεύχθηκε χάρη στη γλωσσική ενότητα των Η.Π.Α. – και, κατά συνέπεια, στη συνακόλουθη αφομοιωτική τους ισχύ. Όσον όμως αφορά τη δική μας ήπειρο, την Ευρώπη, τα αγγλικά δεν έχουν καταφέρει, μέχρι στιγμής, να γίνουν μέχρι στιγμής η πλήρως αποδεκτή κοινή γλώσσα. Και εάν τελικώς γίνουν, είναι εξαιρετικά αμφίβολο το κατά πόσον θα καταφέρουν να εκτοπίσουν τις εθνικές γλώσσες από τις εθνικές εστίες των Ευρωπαίων. Ευχερώς λοιπόν συμπεραίνει κανείς ότι, εάν εφαρμοστεί η συνθήκη της Λισσαβώνας, στη «νέα», δήθεν «ενοποιημένη» Ευρώπη, αντί για εθνικά κράτη, θα υπάρχουν γλωσσικές και εθνικές μειονότητες. Με άλλα λόγια, οι Λαοί της ηπείρου μας θα συνεχίσουν να μιλάνε τις μητρικές τους γλώσσες,  αλλά θα είναι υποχρεωμένοι να μιλάνε αγγλικά οποτεδήποτε θα χρειάζεται να έλθουν σε επαφή με τις «υπερκρατικές αρχές».  Και υπό το φως της ιστορικής εμπειρίας είναι γνωστό ότι πάντοτε, μα πάντοτε, κάθε μορφής επιβεβλημένη  διγλωσσία αναποφεύκτως  εξελίσσεται σε βασική αιτία αναταραχής. Γιατί λοιπόν, σαν Ευρωπαίοι, να περιέλθουμε ξανά σε τέτοια κατάσταση; Σήμερα, σχεδόν ο καθένας μπορεί να καταλάβει και να μιλήσει τα  βασικά (essential) αγγλικά. Γιατί αυτή η γλώσσα να επιβληθεί ως  «επίσημη» στους ταλαιπωρημένους –ή, μάλλον εξουθενωμένους-  λαούς της γηραιάς μας ηπείρου;

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ Σ.ΧΑΤΖΑΡΑ

(ΕΣΗΕΑ, Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011.)

 
Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Ἀγαπητὲ Σπύρο,

            Ἡ ζωή μας εἶναι γεμάτη ἐκπλήξεις· αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ἐλάχιστα αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα μποροῦμε νὰ εἴμαστε βέβαιοι.  Κάτι λοιπὸν γιὰ τὸ ὁποῖο ἐγὼ εἶμαι πιὰ βέβαιος εἶναι πὼς ὁ Θεὸς ἔχει χιοῦμορ· καὶ σπεύδω νὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω.

            Α) Ἐὰν κάποιος, στὴ δεκαετία τοῦ 1980, μοῦ προέλεγε ὅτι σήμερα, τὸ ἔτος 2011,  θὰ ἤμουνα ὄχι ἁπλῶς συμμαχητὴς τοῦ Σπύρου Χατζάρα ἀλλὰ φίλος καὶ περίπου συνοδοιπόρος του, θὰ τὸν θεωροῦσα τρελλό. Καὶ ὅμως... νά ποὺ βρίσκομαι ἐδῶ, γιὰ νὰ συμβάλω στὴν παρουσίαση αὐτοῦ τοῦ πολὺ σημαντικοῦ βιβλίου.

            Β) Ὅπως συνήθως γίνεται, τὸ βιβλίο ποὺ ἀπόψε σᾶς παρουσιάζουμε ἔπρεπε νὰ εἶχε γραφῆ ἀπὸ ἐπαγγελματία ἱστορικό. Καὶ ὅμως γράφτηκε ἀπὸ δημοσιογράφο, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν προσφυᾶ του διατύπωση, ἔκανε ἁπλῶς ρεπορτὰζ στὴν Ἱστορία. Σᾶς θυμίζω ἐδῶ -χωρὶς καμία διάθεση νὰ ἐπαινέσω πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ θέτει ἡ λογική, ὅτι τὴν Τροία καὶ τὶς Μυκῆνες τὶς βρῆκε ἕνας ἔμπορος, τὴ Δωδώνη ἕνας πατριώτης καὶ τὰ βακτήρια τὰ ἀνακάλυψε ἕνας θυρωρός. Πράγματι, αὐτὸ σημαίνει ἐρασιτέχνης: ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος κινεῖται ὄχι γιὰ λόγους βιοπορισμοῦ μὰ ἀπὸ ἀγάπη καὶ μόνο γιὰ τὸ ἀντικείμενό του. Νά γιατί λοιπὸν τὰ μεγάλα βήματα ὅσον ἀφορᾶ τὶς γνώσεις μας κατὰ κανόνα γίνονται ἀπὸ ἐρασιτέχνες καὶ πολὺ σπάνια ἀπὸ εἰδικούς.

            Γ) Τὸ τρίτο καὶ περισσότερο εἰρωνικό, Κυρίες καὶ Κύριοι, εἶναι τὸ ὅτι ἡ βαρύτερη, συστηματικότερη, ἐξαιρετικὰ ἀναλυτικὴ καὶ προσεγμένη τεκμηρίωση ὅσων περιέχονται στὸ βιβλίο τοῦ Σπύρου Χατζάρα μᾶς τὴ δίνει ὁ Κίσσινγκερ. Ναί, ναί, ὁ γνωστός μας Κίσσινγκερ, ἡ διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ ὁποίου ἀφορᾶ στὴ διαμάχη τοῦ Μέττερνιχ (τὸν ὁποῖο ὁ Κίσσινγκερ θεωρεῖ πρότυπό του) καὶ τοῦ Καποδίστρια. Δύο καὶ μόνο τύποι ἀνθρώπων ὑπάρχουνε στὸν κόσμο μας, μᾶς τονίζει ὁ Κίσσινγκερ: Τύποι Μέττερνιχ καὶ τύποι  Καποδίστρια. Οἱ τύποιΜέττερνιχ/Κίσσινγκερ ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὸ στιγμιαῖο συμφέρον τὸ δικό τους καὶ τῶν ἀνθρώπων τους· οἱ τύποι Καποδίστρια προσπαθοῦν νὰ στρέψουν πρὸς τὸ καλλίτερο καὶ ὡραιότερο τὴν πορεία ὁλόκληρου τοῦ κόσμου μας. Εἶναι ἡ ἀέναη πάλη τοῦ κακοῦ ἐνάντια στὸ Καλό...

            ... Ἕνα δραματικὸ στιγμιότυπο τῆς ὁποίας ἐναργῶς μᾶς περιγράφει ὁ Σπύρος Χατζάρας στὸ δίτομο ἔργο του.

            Δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράζω· ἔτσι, θὰ σᾶς πῶ μὲ λίγα λόγια τί μᾶς προσφέρει αὐτὸς ὁ λαμπρὸς ἐρασιτέχνης ἱστορικός. Τί μᾶς μαθαίνει, μὲ λίγα λόγια. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἑξῆς:

            Α) Ἡ ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας ὀφείλεται στὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Αὐτὸ -σᾶς τὸ ξαναλέω- μόνο ὁ Κίσσινγκερ τὸ ἔχει πεῖ μέχρι τώρα, ὁ ὁποῖος μάλιστα χαρακτήρισε ἐκεῖνο τὸν μεγάλο ἄνθρωπο Πανέλληνα. Ὁ Καποδίστριας ὑπῆρξε, πράγματι, ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐπανάστασης· αὐτὸ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς μᾶς τὸ λέει ὁ ἴδιος ὁ Κολοκοτρώνης.

            Β) Ἡ ἱστορία τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας εἶναι ἐν πλείστοις φτιαχτὴ καὶ γράφηκε εἴτε γιὰ νὰ συγκαλυφθοῦν τὰ πραγματικὰ γεγονότα ἢ γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν συμφέροντα.

            Γ) Τὸ πρῶτο ἀνεξάρτητο Ἑλληνικὸ Κράτος ἦταν ἐκεῖνο τῶν Ἰονίων Νήσων κατὰ τὴ διάρκεια τῆς περιόδου 1800-1807. Αὐτὸ φαίνεται πὼς ὑπῆρξε τὸ πρότυπο γιὰ τὴ δημιουργία τῆς ἀνεξάρτητης Ἑλλάδας. Ὑπενθυμίζω ἐδῶ ὅτι καὶ μετὰ τὸ 1815, ὁπότε τὰ Ἑπτάνησα τὰ πήρανε οἱ Ἄγγλοι, θεωρητικῶς τὸ Ἰόνιο Κράτος ἦταν ἀνεξάρτητο, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἡ κυβέρνηση τοῦ Λονδίνου τὸ μετέτρεψε σὲ βρεταννικὸ προτεκτοράτο.

            Δ) Ἡ Ἐπανάσταση ἦταν νὰ ἀρχίσει πολὺ νωρίτερα ἀπὸ τὸ 1821, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔγινε, ἐπειδὴ δὲν τὸ ἐπέτρεπαν κυριολεκτικῶς οἱ διεθνεῖς συγκυρίες.

ΒΙΒΛΙΟ: ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ, 1901-1937

Το Σάββατο και Κυριακή, 27η και 28η Οκτωβρίου, η εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος θα έχει, ως δώρο για τους αναγνώστες της, το βιβλίο του Δημήτρη Μιχαλόπουλου: Ιωάννης Συκουτρής, 1901-1937. Ο άνθρωπος που ο Χίτλερ τον ήθελε πρωθυπουργό.

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΩΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΝΟΜΙΚΟΣ

Το παρακάτω κείμενο πρόκειται για την ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην εκδήλωση της Κυριακής, 17ης Φεβρουαρίου 2013, στην Παλιά Βουλή.

Γράφει ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος. 

Ο Γέρος μας του Μοριά είναι γνωστός ως «εθνεγέρτης» και ευρύτερα, ως πολέμαρχος των Ελλήνων. Αυτά έχουν λεχθεί – και λέγονται και ξαναλέγονται. Εγώ δεν σας μιλήσω σήμερα για αυτά· θα σας μιλήσω για κάτι άλλο, για τη σκέψη του και τις εκλάμψεις αυτής της σκέψης· και η εμβάθυνση σε αυτές τις εκλάμψεις είναι απαραίτητη σε οποιονδήποτε θέλει να καταλάβει όχι μόνο τους Νεοέλληνες αλλά ευρύτερα τους ανθρώπους.

Θα αρχίσω με μια επισήμανση γενική. Η Επανάσταση του καπετάν-Θοδωράκη μας δεν ήτανε η Επανάσταση του 1821. Σε αυτήν, είχε καταλάβει πολύ καλά τους ανθρώπους, ήξερε πως οι Μεγάλες Δυνάμεις υπέθαλπαν την τάση των Ελλήνων για Ελευθερία – άρα το θέμα μπορούσε να θεωρηθεί πως ήτανε εξαρχής σε λίγο-πολύ «καλό δρόμο». Για αυτό και απέφευγε να εκτίθεται στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων και άφησε ακώλυτη να εκδηλωθεί η έντονη τάση του για χιούμορ. Είναι εν προκειμένω  γνωστό το πώς διεύθυνε τις επιχειρήσεις κατά τη πολιορκία  του Ακροκόρινθου. Καθόταν σε ένα βράχο κι έδινε διαταγές με μια…ομπρέλλα. Είναι γνωστό επίσης τι είπε κατά τις παραμονές της συντριβής του Δράμαλη. Οι Έλληνες το είχανε ρίξει στο γλέντι (πριν από τη μάχη), οπότε αυτός τρύπησε τη στέγη ενός σπιτιού, ανέβηκε στα κεραμίδια και άρχισε να τους μιλάει με την ανεπανάληπτη ρητορική ερώτηση: «Τι γίνεται, παλληκάρια; Γάμους γιορτάζουμε;» Και το άλλο το αξέχαστο, που πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας ιδίως σήμερα: «Τα τροπάρια, αν δεν  συντροφεύονται από πέτρες και λιθάρια είναι άχρηστα». Καλή, με άλλα λόγια, είναι η προσευχή και η  επίκληση της Θείας Πρόνοιας, αλλά πρέπει ο άνθρωπος να μάχεται μόνος, να ματώνει στον αγώνα, προκειμένου να γίνει άξιος της βοήθειας του Θεού. Ακριβώς,  δηλαδή,  αυτό που λέγανε οι Αρχαίοι: Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

  Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Κανένας δεν μπορεί να ασχοληθεί με την έκδοση των έργων της Αρχαίας Γραμματείας, χωρίς να πέσει πάνω στη ζωή και τον θάνατο του Ιωάννη Συκουτρή. Πρόσφατα δύο προσωπικότητες, ο Οδυσσέας Χατζόπουλος και ο Μελέτης Μελετόπουλος, που συστηματικώς καταγίνονται με τον Αρχαίο Ελληνισμό ο πρώτος και τον Σύγχρονο ο δεύτερος, εξέθεσαν σχεδόν με λυρισμό αλλά και επιστημονική δεοντολογία τον βίο και την πολιτεία του σοφού Νεοέλληνα φιλόλογου[i]. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν είναι περίπου τα ίδια. Ο Συκουτρής, Μικρασιάτης με καταγωγή από την Χίο, έκανε μια αριστοτεχνική έκδοση – και μετάφραση – του πλατωνικού Συμποσίου, επιχειρώντας να εγκαινιάσει, κατά τη Μεγάλη Τετραετία[ii] του Ελευθερίου Βενιζέλου τη νεοελληνική απόδοση όλων των έργων της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Ο κατά το 1937 μυστηριώδης και ξαφνικός θάνατός του επέφερε τη ματαίωση της όλης προσπάθειας· μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο κάτι ανάλογο επιχείρησε να κάνει και ο Σπύρος Μαρκεζίνης, αλλά αυτή η δεύτερη προσπάθεια ματαιώθηκε, προτού ακόμα να αρχίσει η πραγματοποίησή της. Το αποτέλεσμα; Ενώ στο εξωτερικό εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφορούν οι στερεότυπες εκδόσεις της Λειψίας και της Οξφόρδης καθώς και οι μεταφράσεις στα αγγλικά του οίκου Loeb  και στα γαλλικά της Association des Belles Lettres, στη δική μας χώρα το Κράτος δεν έστερξε να υποστηρίξει – εμμέσως έστω – τη μεταφρασμένη έκδοση των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μία σημαντική προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση έκανε ο «Πάπυρος»· σήμερα το βάρος ανάλογου εγχειρήματος έχει επωμιστεί ο «Κάκτος» του Οδυσσέα Χατζόπουλου. Με λίγα λόγια, ο Συκουτρής πέθανε λόγω του διωγμού που εξαπολύθηκε εναντίον του, επειδή ισχυροί κύκλοι του εξωτερικού με προσβάσεις – εξυπακούεται – στον ελλαδικό χώρο ήθελαν να αποτρέψουν την από τους Νεοέλληνες κατανόηση των επιτευγμάτων των Αρχαίων Ελλήνων. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν τόσο ο Οδυσσέας Χατζόπουλος όσο και ο Μελέτης Μελετόπουλος – αν και ο δεύτερος ιδιαιτέρως τονίζει, όπως  το συνηθίζει άλλωστε, τον ‘φθόνο’ και τις μικρότητες που έχουν εξελιχθεί σε ‘σταθερές’ της δημόσιας ζωής στον τόπο μας.

          Τίποτα από τα ανωτέρω δεν είναι παράλογο· το ό,τι κάτι συμβαίνει με τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς έχει γίνει πια σαφές· τα περί του φθόνου, της μικρότητας και της κακότητας των Νεοελλήνων είναι πασίγνωστα, μολονότι (και εδώ μπορεί κανείς να κάνει την πρώτη αντιρρητικού χαρακτήρα παρατήρησή του), δεδομένου ότι όλοι σχεδόν  οι άνθρωποι είναι δειλοί και ανόητοι, άρα και φθονεροί, εκδηλώνουν τον φθόνο τους, μόνο εάν δεν φοβούνται να τον εκδηλώσουν. Με άλλα λόγια, ο κάθε Συκουτρής είναι πάντοτε αντικείμενο φθόνου· για να μετατραπεί όμως ο φθόνος αυτός από λανθάνοντα σε φανερό και – κυρίως – έμπρακτο, πρέπει αυτοί που έχουν το εν λόγω συναίσθημα  να μη φοβούνται πια να το εκδηλώσουν· άρα η όσον αφορά τις ‘περιπτώσεις Συκουτρή’  προβολή του ‘φθόνου’, της ‘μικρότητας’ κτλ.ως γενεσιουργού αιτίας του δράματος αποτελεί τετριμμένη κοινοτυπία, που οπωσδήποτε αποπροσανατολίζει τους – έστω – ελάχιστους οι οποίοι, κατά καιρούς, θέλουν πραγματικά να καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Eπειδή πολλοί αναγνώστες μας αγνοούν –κυρίως λόγω ηλικίας- τι ακριβώς έχει γίνει με τον Α. Λιάκο και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Θεόδοτος αναδημοσιεύει το παρόν κείμενο, η πρώτη δημοσίευση του οποίου έχει γίνει στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, την Κυριακή, 25^η Μαρτίου 2012.

         Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη  θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση  κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή  έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής έκθεσης που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή  και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος.

Ο Δ. Μιχαλόπουλος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, όπως ήταν εύλογο. Η εκδίκαση της υπόθεσης και η έκδοση της σχετικής  απόφασης καθυστερούσε  αρκετά. Στο μεταξύ, λόγω της καθυστέρησης, αυτής ο Α. Λιάκος είχε ήδη προαχθεί  στη βαθμίδα του καθηγητή. Τελικά όμως ο Δ. Μιχαλόπουλος, έστω και αργά, δικαιώθηκε με την με αριθ. 3138/1996 απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας.  Η απόφαση αυτή, μεταξύ των άλλων, τόνιζε ότι «η εκλογή του [κ. Α. Λιάκου] σε θέση της βαθμίδας του καθηγητή είναι συνέπεια της κρίσεως και εξελίξεώς του στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή και συνεπώς έχει ως προϋπόθεση το νόμιμο διορισμό του στην τελευταία αυτή θέση». Αυτό άλλωστε πιστοποιείται και από την παρ. 5 του άρθρου 14 του Νόμου 1268/1982 και την παρ. 1 του άρθρου 7 του Νόμου 2083/1992. Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο της Επικρατείας ζητούσε την ακύρωση της εκλογής του Α.Λιάκου, λόγω του παρανόμου της διαδικασίας με την οποία είχε εκλεγεί αναπληρωτής καθηγητής. Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών λοιπόν όφειλε να εφαρμόσει αυτήν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Έχει, μάλιστα, σημασία το ότι ο τότε Πρόεδρος αυτού του Τμήματος, για να είναι τελείως κατοχυρωμένος, απηύθυνε (μετά την έκδοση της απόφασης) σχετικό ερώτημα στον Προϊστάμενο του Δικαστικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνο Ντούση. Ο Κ. Ντούσης  με το υπ’ αρ. 1150/11-3-1997 έγγραφό του υποδείκνυε την έκπτωση του Α. Λιάκου στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή και την επανάληψη της κρίσης των Α. Λιάκου και Δ. Μιχαλόπουλου, με σκοπό την πλήρωση θέσης αναπληρωτή καθηγητή.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

Καλούμε τους αναγνώστες μας να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στο παρακάτω άρθρο. Δύο είναι τα σημεία που πρέπει κανείς να περιβάλει με προσοχή ιδιαίτερη: Α) Η διαπίστωση ότι, όπως το κακό νόμισμα διώχνει το καλό (νόμος της οικονομικής  επιστήμης) έτσι και, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, η –όποια- αρλούμπα ευχερώς υπερισχύει σε βάρος της ιδέας. Β) Η επισήμανση ότι, εξυπακούεται στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, όχι μόνο ΔΕΝ υπάρχει αντικειμενική αλήθεια αλλά και η –τυχόν- αναζήτησή της ακόμα συνιστά πολιτικό κίνδυνο και, συνεπώς, αποτρέπεται. Επειδή δε πολλοί αναγνώστες μας ζητούν να μάθουν περισσότερα για την έννοια της αντικειμενικής αλήθειας, τους προτρέπουμε να διαβάσουν τα βιβλία των επίλεκτων συνεργατών μας Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός, 2012 και Αναστασίου Γιαννά, Το γνωστικό ρεύμα και η μεταφυσική του καπιταλισμού, Patria, 2010.  

                                                                                                                                                  Θεόδοτος                              

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

Ελεύθερη χαοτική πληροφορία

Μόλις κάποιος τολμήσει να πει ότι στις σύγχρονες δημοκρατίες, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ελευθερία, αμέσως, σε συγχορδία, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πανεπιστημιακοί θα του αντιτάξουν, ότι ζει μέσα σε ελεύθερες κοινωνίες, στις οποίες οι πληροφορίες και οι ειδήσεις κυκλοφορούν ανεμπόδιστα, εφημερίδες και βιβλία όλων των απόψεων πωλούνται ελεύθερα· και το πιο σημαντικό,  ισχυρίζονται αυτοί, ότι ο ίδιος μπορεί να εκφράσει χωρίς κανένα περιορισμό  την γνώμη του και να αναπτύξει την άποψή του για κάθε κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό θέμα. Είναι πράγματι έτσι; Το κείμενο που ακολουθεί  μας   αποκαλύπτει ποιο είναι το τέχνασμα που κρύβεται πίσω από αυτή την φαινομενική ελευθερία.

                             

(Μετάφραση από το βιβλίο του E.S. Lodovici, Metamorfosi della gnosi (H μεταμόρφωση της γνώσης).

«Οι άπειρες πληροφορίες, πράγματι, μπορεί να μεταφραστούν στις άπειρες γνώμες που υπάρχουν πάνω στις πληροφορίες. Οποιαδήποτε σκέψη, φθάνει να βρεθεί ένα Εγώ διατεθειμένο να την ανακοινώσει, θα έχει αμέσως το δικαίωμα να εκφραστεί. Η λατρεία του «εγώ σκέφτομαι», «εγώ λέω»,  «κατά την άποψή μου», δεν είναι όμως χωρίς συνέπειες. Εάν όλα επιπλέουν στο ίδιο επίπεδο και με το ίδιο δικαίωμα στον κόσμο της γνώμης, οι πεποιθήσεις αποδεικνύονται, όπως προειδοποιούσε ειρωνικά ο Νίτσε, «εχθροί της αλήθειας πιο επικίνδυνοι από τα ψέματα»· και αυτό για δύο λόγους : πρώτον, διότι εντός του κόσμου της γνώμης, ισχύει ο νόμος του Gresham (το κακό νόμισμα διώχνει το καλό) και η γνώμη που κατασκευάστηκε διαμέσου του μόχθου της έννοιας, της διαφοροποίησης των περιπτώσεων, της μελέτης των κλασσικών, υποσκελίζεται από την απλουστευμένη, ανόητη γνώμη, που ο «πολιτικοποιημένος νεαρός» μεταχειρίζεται σαν σπαθί». Δεύτερον, επειδή πίσω από τον επιφανειακό πλουραλισμό της πολυπλοκότητας όλων των απόψεων, κρύβεται ένας πραγματικός μονισμός : Η αλήθεια δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ, Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση. Νέα έκδοση εμπλουτισμένη, Αθήνα: Εκδόσεις Πελασγός. Ιωάννης Γιαννάκενας, 2012· 267 σελ. (ISBN: 978-960-522-303-8)

Θεωρητικώς το βιβλίο αυτό αποτελεί επανέκδοση άλλου, που είχε κυκλοφορήσει το 1997· στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για διαφορετικό έργο. Και τούτο, διότι σε αυτήν τη νέα έκδοση περιλαμβάνονται δύο εκτενή κεφάλαια που αφορούν την καταγωγή, τη δράση στην Κρήτη και την αρχή της πολιτικής σταδιοδρομίας στην Αθήνα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Τα κεφάλαια αυτά, βασισμένα κυρίως στη μελέτη ανέκδοτων αρχειακών πηγών (κυρίως του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, του «Ιδρύματος Ιστορίας του Ελευθερίου Βενιζέλου και της αντίστοιχης Εθνικής Περιόδου» αλλά και των Κοινοβουλευτικών Αρχείων [Parliamentary Archives] της Μεγάλης Βρεταννίας) ανατρέπουν ριζικώς την εικόνα που έως σήμερα επικρατεί όσον αφορά τον Βενιζέλο ειδικώς και, ευρύτερα, την κρίσιμη περίοδο του Εθνικού Διχασμού των Ελλήνων (1916-1920).

          Συγκεκριμένα:

       Α) Αναφαίνεται η -αινιγματική- καταγωγή του Κυριάκου, πατέρα του Ελευθέριου Βενιζέλου. 
     Β) Διευκρινίζεται ο ρόλος του βρεταννικού παράγοντα στην κοινωνική ανάδειξη και πολιτική ανέλιξη του Ελευθέριου Βενιζέλου.
    Γ) Εξηγείται ότι η αμφίρροπη –και συχνά τουρκόφιλη- στάση του Ελευθέριου Βενιζέλου στην Κρήτη ήταν αποτέλεσμα της εκεί σύγκρουσης του βρεταννικού παράγοντα με τον ρωσικό (τον οποίο εκπροσωπούσε ο πρίγκηπας Γεώργιος της Ελλάδος).

Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΙΣΜΟΥ

Το κείμενο που γράφτηκε από τον εγγονό του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, που τουφεκίστηκε άδικα από τους βενιζελικούς το 1922, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου του Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Η Ξεχασμένη Επανάσταση. Οι Έλληνες Επίστρατοι και ο Αγώνας τους, 1916-1920.

 γράφει ο Μίκης Πρωτοπαπαδάκης

το εξώφυλλο του βιβλίου

  Κατά τα έτη 1916-1920, κύριο χαρακτηριστικό της βενιζελικής παράταξης ήταν οι εναντίον των αντιπάλων της διώξεις στις οποίες συστηματικώς επιδόθηκε. Οι διώξεις αυτές υπήρξαν κατά πολύ βαρύτερες από εκείνες που, ακόμη και σήμερα, είναι δυνατόν να γίνουνε σε  περιόδους πολιτικών συγκρούσεων. Για την απίθανη βαρβαρότητα των διώξεων εκείνων είχε μιλήσει ανοιχτά ο Θεόδωρος Πάγκαλος, σε κατάθεσή του, κατά το 1928,  στην Επιτροπή του νόμου 3398 της Βουλής των Ελλήνων. (Εξυπακούεται ότι αυτό ακριβώς το τεύχος των Πρακτικών της  Βουλής σήμερα κανείς δεν μπορεί να το βρει πουθενά.)

Τι είπε ο Θ. Πάγκαλος; Τα εξής:  Ποίος δύναται σοβαρώς να ισχυρισθή ότι το από του  1916 μέχρι 1ης Νοεμβρίου 1920 πολιτικόν  καθεστώς ήτο ομαλόν ή  νόμιμον; Το καθεστώς εκείνο, δια   να   διατηρηθή  εις την  εξουσίαν, ηναγκάσθη να φυλακίση και να τουφεκίση πολλούς,   ακόμη  δε  να απαγορεύση δια σκληρών μέτρων και νόμων και αυτήν  την εκδήλωσιν  δυσαρέσκειας  εις βάρος του. Από της 1ης  Νοεμβρίου 1920 μέχρι του Σεπτεμβρίου 1922 παρεμβάλλεται η  περίοδος τής Γ’ Εθνοσυνελεύσεως, ήτις αναντιρρήτως εξεπροσώπει την λαϊκήν θέλησιν.

      Από τους ηρακλείς του βενιζελισμού ο Πάγκαλος... άρα εξ οικείων τα βέλη…

      Αποκορύφωμα των παραπάνω διώξεων ήταν η φονική επίθεση που έκαναν ξένες δυνάμεις και όργανα της «κυβέρνησης» της Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 1916 στα χωριά Απείρανθος και Μονή της Νάξου. Η επίθεση προκλήθηκε από την άρνηση των κατοίκων  να αναγνωρίσουνε την «κυβέρνηση» της Θεσσαλονίκης.

O MOΥΣΟΛΙΝΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

 προδημοσίευση ἀπὸ τὸ ὑπὸ ἔκδοση βιβλίο Χρυσὸς καὶ ἐργασία.

 Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Ο Μουσολίνι και η φασιστική Ιταλία ανασύρουν δυσάρεστους συνειρμούς για εμάς, τους Έλληνες. Τούτο, βεβαίως, οφείλεται στη σύγκρουση των ετών 1940-1941, που επέφερε την εμπλοκή της χώρας μας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στην Κατοχή που ακολούθησε, στον ανταρτοπόλεμο που λόγω της Κατοχής πυροδοτήθηκε και κράτησε έως το 1949 κ.λπ., κ.λπ. Η ιταλική κατά της Ελλάδας επίθεση αποτελεί γεγονός αναμφισβήτητο. Η συμβατική όμως παράσταση και προβολή των όσων έγιναν καλύπτει την αλήθεια σε βαθμό παραμόρφωσης. Όσο, πράγματι, παράδοξο και αν ακούγεται αυτό, ο Μουσολίνι δεν είχε, στην πραγματικότητα, την ευθύνη της ελληνοϊταλικής σύρραξης. Ακριβώς το αντίθετο μάλιστα: Μετά το επεισόδιο της Κέρκυρας (31 Αυγούστου-27 Σεπτεμβρίου 1923), ο Ηγέτης του ιταλικού Φασισμού, ραγδαία μα σταθερά, μεταβλήθηκε στον βασικότερο εγγυητή της ακεραιότητας της ελληνικής επικράτειας και, ακόμη, σε κύριο πόλο της εξωτερικής πολιτικής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Έστω και αν δεν μπορεί κανείς με ασφάλεια να κάνει υποθέσεις στην Ιστορία, γνωρίζουμε σήμερα ότι, εάν ο Βενιζέλος δεν είχε εξοβελιστεί από την πολιτική σκηνή με το κίνημα του 1935, η θέση της χώρας μας κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο θα ήταν στο πλευρό της Ιταλίας. Οφείλει όμως κανείς να πάρει τα πράγματα από την αρχή.

*   *   *

Τα σχετικά με τον Εθνικό Διχασμό που ανατάραξε τον  βίο των Ελλήνων κατά τη δεύτερη δεκαετία του 20^ού αιώνα είναι γενικώς γνωστά. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, αφότου έδιωξε από την Ελλάδα τον βασιλιά Κωνσταντίνο, τοποθέτησε την αρχή του Μεγάλου Δράματος στην περίφημη, κατά τον Οκτώβριο του 1912, στροφή προς τη Θεσσαλονίκη του Ελληνικού Στρατού. Το να εξεταστεί εδώ και τώρα το κατά πόσον η άποψη αυτή του τότε πρωθυπουργού ανταποκρίνεται στην αλήθεια και, ακόμα περισσότερο, να διαπιστωθεί εάν είχε δίκιο ο Κωνσταντίνος, ο οποίος κατά βάθος προτιμούσε να προελάσει προς το Μοναστήρι, δεν έχει νόημα. Νόημα, πράγματι, εν προκειμένω έχει το ότι οι Οθωμανοί προτίμησαν, για διάφορους λόγους, να παραδώσουν τη Θεσσαλονίκη στους Έλληνες με πρωτόκολλο το οποίο, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, υπογράφηκε τις πρώτες ώρες της 27^ης Οκτωβρίου.

ΟΙ ΛΕΒΑΝΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ

Δημήτρη Μιχαλόπουλου

 

 δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα Ἑστία (φύλλο 26ης Νοεμβρίου 2011)

           Τί σᾶς λέει τό ἀκόλουθο; ΕΝΝΕΑΙΜΕRA/IS TIMIN TON AGHION IMON PATERON/FRANGHISCU TU ASSISIU/KE/ANDONIU TU PATAVIU. Ἐάν μπορέσατε νά καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, προσπαθῆστε νά διαβάσετε ἀκόμα ἕνα: DHROMOS TU STAVRU/(LATINISTI VIA CRUCIS)/I/SINTOMOS TROPOS/TU NA PRAXI TIS TIN AGHIAN  TAFTIN ASKISIN/.

         Ἔ, τώρα πρέπει νά τό μαντέψατε: πρόκειται γιά Φραγκοχιώτικα καί μάλιστα «κλασσικά», τυπωμένα δηλαδή στήν Κωνσταντινούπολη πρός χρῆσιν τῶν Χριστιανῶν πού ἀσπάζονταν τό ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Γιατί λέγονται φραγκοχιώτικα; Διότι οἱ Χιῶτες πρῶτοι δείξανε μεγάλο ἐνδιαφέρον νά ἔχουν βιβλία ἑλληνικά τυπωμένα μέ λατινικούς χαρακτῆρες. Ἔτσι, κατάφεραν νά σφετεριστοῦν τήν ἐπινόηση, ἄν καί ἡ τάση ἀναγραφῆς ἑλληνικῶν ὅρων μέ λατινικούς χαρακτῆρες ἀνάγεται ἤδη στούς πρώτους μετά Χριστόν αἰῶνες. Στίς ρωμαϊκές κατακόμβες, πράγματι, βρίσκει κανείς ἑλληνικά ὀνόματα γραμμένα ῥωμαϊστί, ὅπως Dionysia, Evtichi, Evporo κ.ἄ. Λίγο ἀργότερα ἄλλωστε, κατά τόν Ε΄ αἰώνα συγκεκριμένα, ἐμφανίζονται στὴ λειτουργία τῶν Δυτικῶν οἱ δεήσεις/ἐπικλήσεις Kyrie eleison καί Christe eleison. Ἔτσι ἄνοιξε καί ὁ δρόμος στήν καθιέρωση, κατά τή λειτουργία τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, τοῦ ‘μεικτοῦ’ ἑλληνολατινικοῦ Τρισάγιου: Agios o Theos, Sanctus Deus. Agios Ischiros, Sanctus fortis. Agios athanatos, Sanctus immortalis. Eleison imas, miserere nobis. 

          Μέ αὐτά, βέβαια, δέν πολυασχολεῖται τό κοινό τῆς φιλοχρίστου ἡμῶν χώρας· εὐτυχῶς λοιπόν πού βρέθηκε ὁ κ. Rinaldo Marmara νά μᾶς τά θυμίση μέ βιβλίο του πού εἶχε ἐκδοθῆ περί τά μέσα τῆς περασμένης δεκαετίας καί τώρα πιά γνωρίζει νέα, μεγάλη ἐπιτυχία. Πρόκειται γιά τόν τόμο Les Levantins et la grécisation des emprunts turcs-ottomans. Lexique étymologique, πού ἐκδόθηκε τό 2005, στήν Κωνσταντινούπολη,  ἀπό τόν ἐκδοτικό οἶκο Isis. Στήν οὐσία, πρόκειται γιά μελέτη πού τεκμηριώνει  μορφή διεθνοποίησης τῶν Νέων Ἑλληνικῶν, πού ἐπιτεύχθηκε χάρη στούς Λεβαντίνους.  

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΩΝ (1916-1917)

                                                                                                      26 Ὀκτωβρίου 2011, Παλαιὰ Βουλή

   Δημήτρη Μιχαλόπουλου

  

Δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὸ τί ἔγινε τὸ 1940, ἐὰν δὲν γνωρίσουμε τὰ γεγονότα τῶν ἐτῶν 1916-1917. Ἡ βάση, πράγματι, τοῦ πολιτεύματος τῆς 4^ης Αὐγούστου ἦταν οἱ Ἐπίστρατοι τοῦ Α΄ Παγκόσμιου πόλεμου. Αὐτοὺς τοὺς Ἐπίστρατους τοὺς σκέφτηκε, τοὺς ὀργάνωσε, τοὺς ἐμψύχωσε καὶ τοὺς ὁδήγησε στὴ μάχη ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς. Αὐτοί, οἱ Ἐπίστρατοι, ἦταν τὸ πρῶτο καί, ὁπωσδήποτε, ἕνα ἀπὸ τὰ καλλίτερα δημιουργήματά του. Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦμε –συντόμως ἐννοεῖται- τὴν ἱστορία τους.

* * *

Oἱ Σύλλογοι τῶν Ἐπιστράτων –δηλαδὴ τῶν ἐφέδρων κυρίως ὑπαξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν, ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα- προσπάθησαν κατὰ τὰ ἔτη 1916-1917 νὰ κάνουνε μία πραγματικὴ κοινωνικὴ ἐπανάσταση. Γενικῶς, ὑπερασπίζονταν τὸ δικαίωμα τῆς Ἑλλάδας νὰ παραμείνει οὐδέτερη κατὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Ἤ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε διαφορετικά: Ὑπερασπίζονταν τὴν ἐλευθερία τῆς χώρας μας, τὸ δικαίωμά της νὰ καθορίζει αὐτὴ καὶ ὄχι οἱ ξένοι τὴν ἐξωτερική της πολιτική. Παρουσίαζαν ἀκόμη τὰ ἑξῆς ἐπιμέρους –καὶ ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέροντα- πολιτικὰ γνωρίσματα:

            

           1. Στρέφονταν κατὰ τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πολιτική της ἔκφραση.

          2. Συσπειρώνονταν γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Βασιλιᾶ Κωνσταντίνου. Αὐτὸ ὅμως γινόταν ὄχι τόσο ἀπό προσήλωση στὸν θεσμὸ τῆς βασιλείας ὅσο λόγω  τῆς αἴγλης πού, ἐξαιτίας τῶν πολεμικῶν κατορθωμάτων μὰ  καὶ τοῦ χαρακτήρα του, περιέβαλλε τὸν βασιλιὰ Κωνσταντῖνο.

          3. Ἀποτελοῦνταν ἀπὸ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι, λόγω τῆς ἐργασίας τους, συνδέονται στενὰ μὲ τὸν τόπο καί, εὐρύτερα, μὲ τὴ  χώρα. Ἀνθρώπους δηλαδὴ ποὺ ἀσκοῦσαν ἐπαγγέλματα «ἥσυχα καὶ ἔντιμα» - ὅ,τι δηλαδὴ παραδοσιακῶς περιγραφόταν στὴ χώρα μας ὡς ἐργαζόμενος καὶ φιλήσυχος λαός.

            4. Δὲν –καὶ τὸ τονίζω αὐτὸ τὸ δὲν- ἐπιδίωκαν τὴν ἐδαφικὴ ἐπέκταση τοῦ ἐθνικοῦ Κράτους. Αὐτὸς ἦταν καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους στρέφονταν κατὰ τοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου, ποὺ ἤθελε τότε τὴν ἀνάμιξη τῆς χώρας μας στὸν Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στὸ πλευρὸ τῆς Ἀγγλίας, τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ἀμερικῆς.

       5. Ἔδειξαν, σὲ πολλὲς περιπτώσεις, ἐχθρότητα κατὰ τῶν Κρητῶν καὶ τῶν Μικρασιατῶν - ἔστω καὶ ἐὰν ὁρισμένες ἀπὸ τὶς σχετικὲς μὲ τὴν ἐχθρότητα αὐτὴ μαρτυρίες πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ὑπερβολικές. Ἡ κατὰ τῶν Κρητῶν ἐχθρότητα πήγαζε ἀπὸ παλαιὰ πρὸς αὐτοὺς δυσπιστία, ποὺ ὀφειλόταν σὲ γνώμη εὐρέως διαδεδομένη κυρίως στὴν Πελοπόννησο, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία περίπου τὸ μισὸ τοῦ χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Κρήτης εἶχε δεσμοὺς συγγένειας μὲ τοὺς ἐκεῖ γεννημένους Μουσουλμάνους. Τοὺς Μικρασιάτες, παράλληλα, περιέβαλλε ἡ ὑποψία πὼς ἐπιδίωκαν –γιὰ  λόγους προσωπικοῦ συμφέροντος- τὴν ἐμπλοκὴ τῆς Ἑλλάδας στὴν παγκόσμια σύρραξη.

Ο ΦΑΛΛΜΕΡΑΫΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

(Ανακοίνωση σε συνέδριο της Εραλδικής και Γενεαλογικής Εταιρείας)

 Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Το θέμα του Φαλλμεράυερ μέχρι σήμερα εξακολουθεί να απασχολεί – αν όχι και να ταλανίζει – τους Έλληνες. Και παρ’όλο ότι τα γεγονότα παραμένουν λίγο -  πολύ γνωστά, καλό θα ήταν, νομίζω, να ξαναθυμηθούμε εδώ τις βασικές πτυχές του όλου ζητήματος.

        Α. Το 1836, ένα δηλαδή χρόνο μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, βασιλιά της Ελλάδος, εκδόθηκε, ταυτόχρονα στη Στουτγάρδη και τη Τυβίγγη, ο δεύτερος τόμος του μνημειώδους έργου του μεγάλου Γερμανού ιστορικού Geschichte der Halbinsel Morea waehrend des Mittelalters, δηλαδή, στα ελληνικά : «Ιστορία της Χερσονήσου του Μορέα κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα». Σε αυτό, ως γνωστόν, ο Φαλλμεράυερ υποστήριξε πως οι Νεότεροι Έλληνες –και συγκεκριμένα οι Στερεοελλαδίτες και οι Πελοποννήσιοι που είχαν σηκώσει το μέγα βάρος της Επανάστασης του 1821- δεν ήταν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, εκείνων δηλαδή στους οποίους οφείλεται ο χρυσούς αιών του Περικλέους και τα συνακόλουθα αλλά Σλάβων και Αλβανών, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα είχαν κατακλύσει τη νότια Ελλάδα. Συνεπώς, κατέληγε ο Φαλλμεράυερ – και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί, όπως νομίζω, κανείς δεν το έχει προσέξει πολύ μέχρι σήμερα – όλοι οι Φιλέλληνες, που με διάφορους τρόπους, υποστήριξαν το επαναστατημένο Γένος μας, δεν ήταν παρά «Δον Κιχώτες».

        Β. Επικράτησε η άποψη πως στον Φαλλμεράυερ απάντησε ο ημέτερος Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος με την επίσης μνημειώδη – και κατά τη γνώμη μου αξεπέραστη μέχρι σήμερα – Ιστορία του του Ελληνικού ΄Έθνους. Αλλά όπως θα έλεγε και ένας καλός δικηγόρος, καλό είναι να θυμηθεί κανείς πότε βγήκε ο πρώτος τόμος εκείνου του εκπληκτικού έργου. Λοιπόν κυκλοφόρησε το 1860, τέσσερα χρόνια δηλαδή μετά τη λήξη του Κριμαϊκού πολέμου και – το κυριότερο – τρία μόλις χρόνια μετά τη αποχώρηση, από τον Πειραιά και την Αθήνα, των γαλλικών και βρεταννικών στρατευμάτων κατοχής. Τι σημαίνει αυτό; Κάτι πολύ απλό: Ότι το έργο του Παπαρρηγόπουλου δημοσιεύθηκε, όταν πια η ισχύς της ρωσικής μοναρχίας, μεγάλη ήδη από την εποχή της κατά το 1812 καταστροφής του Ναπολέοντα, είχε πια δραστικώς μειωθεί λόγω της νίκης των Αγγλογάλλων στην Κριμαία. Κάτι όμως που πρέπει κανείς οπωσδήποτε να κρατήσει στο μυαλό του είναι το γεγονός ότι αντικείμενο της έρευνας και, συνακολούθως, συγγραφικής εργασίας του Παπαρρηγόπουλου δεν ήταν η φυλή, με την οποία ασχολήθηκε ο Φαλλμεράυερ,  αλλά το έθνος. Και θα μου επιτρέψετε στο σημείο να επισημαίνει πως το χάσμα μεταξύ φυλής και έθνους είναι τόσο μεγάλο, ώστε συχνά να μη υπάρχει μεταξύ τους καμία πραγματική σχέση.  Οι Γάλλοι π.χ. αυτοαποκαλούνται Français και ονομάζουν τη χώρα τους    France, ενώ θεωρούν πως πρόγονοί τους ήταν οι Γαλάτες. Η ετυμολογική ρίζα όμως των λέξεων Français  και France είναι η λέξη Franc/Φράγκοι, δηλαδή η ονομασία της γερμανικής φυλής που κατέκτησε τη Γαλατία και υποδούλωσε τους Γαλάτες. Για αυτό άλλωστε και ένας από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης δεν δίστασε να προβάλει τον φυλετικό χαρακτήρα αυτής της τελευταίας, εξηγώντας ότι τα γεγονότα των ετών 1789-1792 δεν ήταν, στην ουσία, παρά ο ξεσηκωμός των υποδουλωμένων γαλατικής καταγωγής πληθυσμών ενάντια στους γερμανικής προέλευσης φεουδάρχες που τους καταπίεζαν. Θεωρώ, Κυρίες και Κύριοι, πως όλα αυτά είναι βασικής σημασίας όσον αφορά την ουσία της μεταξύ Φαλλμεράυερ και Παπαρρηγόπουλου εικονικής στην πραγματικότητα διαμάχης.

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 (ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Με την ευκαιρία της γνωστής επετείου, ο Θεόδοτος δημοσιεύει αποσπάσματα των πρώτων κεφαλαίων σχετικής μελέτης (με έμφαση στην εξωτερική πολιτική του στρατιωτικού καθεστώτος των ετών 1967-1974) του κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλου. Η μελέτη αυτή ήταν να κυκλοφορήσει με το φύλλο της Παρασκευής, 19ης Απριλίου, του Ελεύθερου Κόσμου, μα λόγω απροσδόκητων αλλαγών στον προγραμματισμό της εφημερίδας  δημοσίευσή του αναβλήθηκε για τον προσεχή Ιούνιο.

Η γεωπολιτική σημασία του ελλαδικού χώρου

Harold Mackinder

Η κατανόηση της Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας είναι τελείως αδύνατη, εάν δεν επιχειρηθεί πάνω στη βάση του δόγματος Mackinder: Εάν η Δύναμη η οποία κατέχει την καρδιά της Ευρασίας (=Ευρώπη+Ασία) επιτύχει πρόσβαση στα παράλια ειδικώς της Μεσογείου, τότε αυτομάτως αποκτάει ικανότητα παγκόσμιας κυριάρχησης. Τέτοια Δύναμη είναι κυρίως η Ρωσία… ‘Καθήκον’ κατά συνέπεια των φιλελεύθερων, δημοκρατικών Δυνάμεων της Δύσης…είναι να αποτρέψουνε αυτήν την κάθοδο. Και μια ματιά στον χάρτη είναι αρκετή, για να γίνει αντιληπτή η τεράστια, κολοσσιαία στην ουσία σπουδαιότητα του ελλαδικού χώρου όσον αφορά την εφαρμογή του δόγματος αυτού… Η Δύση, πράγματι [ελέγχοντας την Ελλάδα], είχε καταφέρει να κρατήσει τη Ρωσία μακρυά από τη Μεσόγειο. Η κατάσταση όμως έμελλε δραματικώς να μεταβληθεί το έτος 1967.

                         Η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση και οι επιπτώσεις της

…Το ενδεχόμενο νέας σύρραξης μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών Κρατών της περιοχής ήτανε ορατό ήδη από το 1966. Και το ενδεχόμενο αυτό έπαιρνε διαστάσεις παγκοσμίως δραματικές, δεδομένου ότι η «δημοκρατική Δύση» υποστήριζε το Ισραήλ, ενώ αντίθετα η Σοβιετική Ρωσία τις αραβικές χώρες…

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΩΣΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην Παλαιά Βουλή, στις 16 Μαΐου 2013, με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του "Με τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα. Ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης και η Ελευθερία των Ελλήνων, 1800-1834"

Κυρίες και Κύριοι,

το εξώφυλλο του βιβλίου

          Ξέρετε, οποιοσδήποτε ανεβαίνει σε βήμα για να μιλήσει σε εκδήλωση όπως η σημερινή αντιμετωπίζει δίλημμα: Τι πρέπει να κάνει;

Να προσπαθήσει να κερδίσει τις καρδιές των ακροατών; Ή, αντίθετα, να πει την αλήθεια αδιαφορώντας για τις συνέπειες;

          Ως γνωστόν, η επιλογή των πολιτικών ανδρών σταθερώς είναι η πρώτη· και, όταν τώρα αναφέρομαι σε «πολιτικούς», δεν εννοώ μόνο τους τωρινούς, εδώ, στη δική μας χώρα, αλλά και σε προσωπικότητες μεγάλου διανοητικού και ηθικού διαμετρήματος, οι οποίοι όμως απέκρυψαν μεγάλα κομμάτια της πραγματικότητας, προκειμένου να ενωθούν με τον Λαό τους και να γίνουνε η ψυχή του. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, εγώ δεν είμαι πολιτικός· ή, αν προτιμάτε, προσπαθώ μεν να είμαι  πολιτικός αλλά του στυλ που καθιέρωσαν ο  Πλάτωνας π.χ. και ο Αριστοτέλης· με άλλα λόγια, θεωρώ ότι το Κράτος και η Κοινωνία οφείλουν, πριν και πάνω από όλα, να εκπαιδεύουνε τον Λαό – και, κατά συνέπεια, εκείνο που αδηρίτως προέχει είναι η ανακάλυψη και προβολή της Αλήθειας. Εν ολίγοις, μας χρειάζονται όχι δημαγωγοί αλλά Δάσκαλοι· και τον ρόλο του Δασκάλου θα αναλάβω για λίγο, εδώ και τώρα, και εγώ.

          Το τι γίνεται, το ακούσαμε στο μήνυμα του Αλέξανδρου Ντούγκιν. Εγώ, δεδομένου ότι συμφωνώ με αυτά, θα σας το κάνω λιανά, διότι παντού και πάντοτε η Αλήθεια ελευθερώνει:  γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. Θα αρχίσω λοιπόν με τέσσερις διαπιστώσεις των αντιπάλων μας, δηλαδή των φιλελεύθερων και πλουτοκρατικών Δυνάμεων του Δυτικού κόσμου, που μας έχουνε φέρει σήμερα στην τραγική κατάσταση που όλοι μας βιώνουμε:

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ;

 Το παρακάτω κείμενο είναι η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην εκδήλωση που έγινε την Κυριακή 29 Απριλίου στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, με θέμα την παρουσίαση της νέας έκδοσης του βιβλίου του άνωθεν συγγραφέα με τίτλο Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ: Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

Πάτερ Στυλιανέ,

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Δ. Μιχαλόπουλος

            Τὸ βασικὸ ἐρώτημα στὸ ὁποῖο ἀπόψε ὀφείλει κανεὶς νὰ δώση ἀπάντηση εἶναι τὸ ἀκόλουθο:

            Γιατί γράφουμε Ἱστορία;

Τί σημασία ἔχει ἡ συνεχής, συστηματικὴ ἀναμόχλευση τοῦ παρελθόντος καὶ ἡ ἀέναη προσπάθεια ἀποκατάστασης μιᾶς περασμένης πραγματικότητας τὴν ὁποία λίγοι πιὰ θυμοῦνται καὶ ἀκόμα λιγότεροι θέλουνε  νὰ ἀποκατασταθῆ; 

Τί εἶναι μὲ λίγα λόγια αὐτὸ ποὺ ἔσπρωξε τὸν Θουκυδίδη νὰ γράψη τὴν ἱστορία τοῦ  γενικευμένου δράματος τῆς ἐποχῆς του - ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὴν προσωπική του τραγωδία;

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε τὸν Πολύβιο νὰ ἀφήση κατὰ μέρος τὴ δική του πατρίδα καὶ νὰ  ἀνιχνεύση τὴν ὁδὸ ποὺ ἀκολούθησε ἡ Ρώμη, ὥστε αὐτὴ νὰ ἀναχθῆ σὲ Δύναμη οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας;

Γιατί καὶ ὁ Πλούταρχος καὶ ὁ Λουκιανὸς ἀλλὰ καὶ ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανὸς  ἐτόνισαν  ὅτι ὑπέρτατο καθῆκον τοῦ ἱστορικοῦ εἶναι νὰ λέη τὰ σῦκα σῦκα καὶ τὴ σκάφη σκάφη;

            Γιατί ἡ Ἄννα Κομνηνὴ μᾶς ἄφησε ὡς παρακαταθήκη τὴν ἐντολὴ ὅτι, καθὼς ἀρχίζουμε νὰ γράφουμε Ἱστορία, ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀποβάλουμε τὴν καθημερινότητα καὶ νὰ περιβληθοῦμε τὸ τῆς Ἱστορίας ἦθος;

            Γιατί, τέλος,  ὁ Γίββων, ὁ Βρεταννὸς ἱστορικὸς τοῦ Βυζαντίου, ὅταν τελείωσε τὸ μνημειῶδες βιβλίο του γιὰ τὴν Παρακμὴ καὶ Πτώση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, βγῆκε στὸν κῆπο του καὶ κύτταζε γιὰ ὥρα πολλὴ τὰ «ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ»;

            Διότι, Κυρίες καὶ Κύριοι, καθὼς  αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ γράψη Ἱστορία κάθεται στὸ τραπέζι του καὶ ἑτοιμάζεται νὰ ἀρχίση τὴ δουλειά του, ἐν τῇ ἀπερισπάστῳ ἡσυχίᾳ τοῦ γραφείου ὅπως ἔλεγε καὶ παλιὸς καθηγητής μας στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, οἱ τάφοι γύρω του ἀνοίγουν, οἱ νεκροὶ βγαίνουν ... καὶ ἀρχίζουν νὰ τοῦ μιλοῦν. Μιλᾶνε καὶ λένε καὶ λένε καὶ λένε... καὶ γεμίζει ὁ χῶρος γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι ὅπου ὁ ἱστορικός μας  γράφει καὶ αἵματα καὶ  πόνο καὶ  τραγωδίες καὶ θλίψη  ἀπέραντη... ἕνα ἀτέλειωτο, συνεχὲς δρᾶμα, μὲ λίγα λόγια, μέσα στὴ ροὴ τοῦ ὁποίου οἱ στιγμὲς τῆς ὅποιας εὐτυχίας εἶναι τόσο σπάνιες ὅσο καὶ τὰ διαμάντια  μέσα στὸν βοῦρκο τῶν ποταμῶν τῆς Ἀφρικῆς. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ ὁ ἱστορικὸς ἀρχίζει νὰ παλεύη μὲ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Διότι οἱ νεκροὶ φωνάζουν, κραυγάζουν, χειρονομοῦν καὶ ἀπαιτοῦν ἕνα καὶ μόνο : τὴν Ἀλήθεια – καί, βεβαίως, μέσω τῆς Ἀλήθειας τὴ Δικαίωση.