Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Θ.ΘΕΟΛΟΓΗ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ, Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

 Η ομιλία έγινε στις 29 Απριλίου 2012 στο κτήριο της Παλαιάς Βουλής των Ελλήνων. Την αναπαράγουμε εδώ με τη σύμφωνο γνώμη του ιστοριοδίφη και συγγραφέα Θ.Θεολόγη

Κυρίες και Κύριοι,

Θωμάς Θεολόγης

Δέχτηκα χωρίς δισταγμό την τιμή που έγινε στην ταπεινότητά μου να παρουσιάσω το βιβλίο ενός αξιολογοτάτου συγγραφέως, καθηγητού και επιστήμονος.

Γιατί, σκέφθηκα, ο κ. Μιχαλόπουλος απομακρύνθηκε από τις πανεπιστημιακές αίθουσες, όπου θα διαπαιδαγωγούσε  εποικοδομητικά τους νέους; Προσπαθώντας να βρω την απάντηση, ήρθαν στο νου μου πολλά «γιατί», όπως:

• Γιατί πέθαναν στην εξορία από πείνα οι Πυθαγόρας-Αριστείδης-Σοφοκλής;
• Γιατί πέθαναν στη φυλακή οι Μιλτιάδης και Φειδίας;
•  Γιατί μερικοί εγκληματίες ετάφησαν δημοσία δαπάνη και με εθνικό πένθος;
• Γιατί πρέπει να πάμε στα Σκόπια, προκειμένου να δούμε το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου;
• Γιατί ο Θεός θέλει να γίνουμε Μουσουλμάνοι; «Γιατί ’ναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει», δεν μας έμαθαν στα σχολεία ;

Ένας διδάκτωρ του βεληνεκούς του κ. Δ. Μιχαλόπουλου, χωρίς τρύπια και ξασπρισμένα παντελόνια, χωρίς τα μαλλιά πλεγμένα σε κότσο και χωρίς σκουλαρίκια, αποτελεί κακό πρότυπο για τους φοιτητές σήμερα κι απομακρύνθηκε από τις αίθουσες! Δεν έπαυσε, όμως, να προσφέρει τις ανεκτίμητες υπηρεσίες του μέσω των βιβλίων του.

Συμπατριώτες! Στα αμέτρητα ελαττώματα που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, προσθέσαμε άλλο ένα, πολύ τοξικό! Λέγεται «ξάπλα σε προγονικές δάφνες». Αυτό,σε συνδυασμό με την παραδοσιακή μας φαγωμάρα, αποτελεί μια ενδημική/επιδημική κατάρα, που μας οδηγεί στον αφανισμό. Είμαστε μονίμως χωρισμένοι σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, εξ ού κι ο όρος «διχασμός». Κλείνουμε ένα αιώνα από τότε που εγκαινιάστηκε ο διχασμός στον οποίο αναφέρεται το βιβλίο. Παρά το γεγονός ότι τα ιστορικά ντοκουμέντα είναι αδιάσειστα, οι θέσεις της κάθε πλευράς παραμένουν αδιασάλευτες. Τι ντροπή!

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ;

 Το παρακάτω κείμενο είναι η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην εκδήλωση που έγινε την Κυριακή 29 Απριλίου στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, με θέμα την παρουσίαση της νέας έκδοσης του βιβλίου του άνωθεν συγγραφέα με τίτλο Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ: Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

Πάτερ Στυλιανέ,

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Δ. Μιχαλόπουλος

            Τὸ βασικὸ ἐρώτημα στὸ ὁποῖο ἀπόψε ὀφείλει κανεὶς νὰ δώση ἀπάντηση εἶναι τὸ ἀκόλουθο:

            Γιατί γράφουμε Ἱστορία;

Τί σημασία ἔχει ἡ συνεχής, συστηματικὴ ἀναμόχλευση τοῦ παρελθόντος καὶ ἡ ἀέναη προσπάθεια ἀποκατάστασης μιᾶς περασμένης πραγματικότητας τὴν ὁποία λίγοι πιὰ θυμοῦνται καὶ ἀκόμα λιγότεροι θέλουνε  νὰ ἀποκατασταθῆ; 

Τί εἶναι μὲ λίγα λόγια αὐτὸ ποὺ ἔσπρωξε τὸν Θουκυδίδη νὰ γράψη τὴν ἱστορία τοῦ  γενικευμένου δράματος τῆς ἐποχῆς του - ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὴν προσωπική του τραγωδία;

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε τὸν Πολύβιο νὰ ἀφήση κατὰ μέρος τὴ δική του πατρίδα καὶ νὰ  ἀνιχνεύση τὴν ὁδὸ ποὺ ἀκολούθησε ἡ Ρώμη, ὥστε αὐτὴ νὰ ἀναχθῆ σὲ Δύναμη οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας;

Γιατί καὶ ὁ Πλούταρχος καὶ ὁ Λουκιανὸς ἀλλὰ καὶ ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανὸς  ἐτόνισαν  ὅτι ὑπέρτατο καθῆκον τοῦ ἱστορικοῦ εἶναι νὰ λέη τὰ σῦκα σῦκα καὶ τὴ σκάφη σκάφη;

            Γιατί ἡ Ἄννα Κομνηνὴ μᾶς ἄφησε ὡς παρακαταθήκη τὴν ἐντολὴ ὅτι, καθὼς ἀρχίζουμε νὰ γράφουμε Ἱστορία, ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀποβάλουμε τὴν καθημερινότητα καὶ νὰ περιβληθοῦμε τὸ τῆς Ἱστορίας ἦθος;

            Γιατί, τέλος,  ὁ Γίββων, ὁ Βρεταννὸς ἱστορικὸς τοῦ Βυζαντίου, ὅταν τελείωσε τὸ μνημειῶδες βιβλίο του γιὰ τὴν Παρακμὴ καὶ Πτώση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, βγῆκε στὸν κῆπο του καὶ κύτταζε γιὰ ὥρα πολλὴ τὰ «ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ»;

            Διότι, Κυρίες καὶ Κύριοι, καθὼς  αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ γράψη Ἱστορία κάθεται στὸ τραπέζι του καὶ ἑτοιμάζεται νὰ ἀρχίση τὴ δουλειά του, ἐν τῇ ἀπερισπάστῳ ἡσυχίᾳ τοῦ γραφείου ὅπως ἔλεγε καὶ παλιὸς καθηγητής μας στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, οἱ τάφοι γύρω του ἀνοίγουν, οἱ νεκροὶ βγαίνουν ... καὶ ἀρχίζουν νὰ τοῦ μιλοῦν. Μιλᾶνε καὶ λένε καὶ λένε καὶ λένε... καὶ γεμίζει ὁ χῶρος γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι ὅπου ὁ ἱστορικός μας  γράφει καὶ αἵματα καὶ  πόνο καὶ  τραγωδίες καὶ θλίψη  ἀπέραντη... ἕνα ἀτέλειωτο, συνεχὲς δρᾶμα, μὲ λίγα λόγια, μέσα στὴ ροὴ τοῦ ὁποίου οἱ στιγμὲς τῆς ὅποιας εὐτυχίας εἶναι τόσο σπάνιες ὅσο καὶ τὰ διαμάντια  μέσα στὸν βοῦρκο τῶν ποταμῶν τῆς Ἀφρικῆς. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ ὁ ἱστορικὸς ἀρχίζει νὰ παλεύη μὲ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Διότι οἱ νεκροὶ φωνάζουν, κραυγάζουν, χειρονομοῦν καὶ ἀπαιτοῦν ἕνα καὶ μόνο : τὴν Ἀλήθεια – καί, βεβαίως, μέσω τῆς Ἀλήθειας τὴ Δικαίωση.

ΜΗΠΩΣ ΚΟΛΛΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ; Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ HANS GEORG GADAMER

Δημοσιεύουμε με χαρά το παρόν κείμενο, διότι αποτελεί μια πρώτη προσπάθεια  απογυμνώσης του αιματηρού γεγονότος το οποίο συμβατικώς καλείται «γαλλική επανάσταση» από τη γοητευτική μυθολογία που το περιβάλλει.                           
                                                                                                                                                  Θεόδοτος



Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

    Μερικές  φορές , εμείς  που  γράφουμε  σε  αυτό το μπλόγκ (αλλά και αυτοί που μας διαβάζουν) εκφράζουμε τα παράπονά μας για τις επιλογές του Ελληνικού Λαού, για τις συμπεριφορές του  ή διαμαρτυρόμαστε για το πως εκφράζεται η «λαϊκή θέληση».

  Για σταθείτε μια στιγμή. Μήπως κολλήσαμε και εμείς τον ιό του δημοκρατισμού; Τι σχέση έχει η πραγματική Δεξιά με την «λαϊκή θέληση» , με τις «λαϊκές επιλογές» , με τις «λαϊκές προτιμήσεις» κλπ; Οι λαοί πάντα έτσι ήταν, είναι και θα είναι. Η πραγματική Δεξιά δεν περιμένει κάτι το εξαιρετικό από τις λαϊκές μάζες• δεν ελπίζει στην σοφία τους ή στην  ευφυΐα τους.

    Με αυτό δεν υπονοούμε ότι αρνούμαστε την αγαθή προδιάθεση μεγάλου μέρους του λαού. Όμως η ύπαρξη αυτής της προδιάθεσης δεν σημαίνει ότι ο λαός έχει την ψυχική και νοητική ικανότητα που  τού επιτρέπει να αμυνθεί εναντίον  εκείνων των δυνάμεων που επιζητούν να τον διαφθείρουν πνευματικά. Εάν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, θα δούμε ότι σε όλους τους λαούς πάνω-κάτω τα ίδια συμβαίνουν. Αν σκεφτείτε ποιοι κυβέρνησαν την Ιταλία από την εποχή του Κράξι μέχρι σήμερα, θα τραβάτε τα μαλλιά σας. Την Γαλλία την κυβερνά ένας απόγονος ντονμέδων (δηλαδή Ιουδαίων που δήθεν αλλαξοπίστησαν), την Αγγλία ένας ομόφυλος  του, την Γερμανία επίσης και ούτω καθεξής.
Μήπως όμως η νεολαία στην Ευρώπη  βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από την δική μας; Βλέπουμε τα ξεβρακώματα των Άγγλων νεαρών όταν έρχονται εδώ για διακοπές. Ή μήπως η σημερινή Ευρώπη παράγει πολιτισμό; Σε ποιόν τομέα; Η παρακμή, εξάλλου, δεν είναι πια μόνον ευρωπαϊκό φαινόμενο , είναι παγκόσμιο. Η πραγματική  δεξιά  λοιπόν, δεν  «περιμένει» από τους λαούς, αλλά, αντιθέτως, ΟΡΙΖΕΙ-ΝΟΥΘΕΤΕΙ-ΔΙΑΠAIΔΑΓΩΓΕΙ τους λαούς. Ο απώτερος σκοπός της παραδοσιακής δεξιάς, είναι η δημιουργία πνευματικών ελίτ ή αν θέλετε μία καλύτερη έκφραση, ιπποτικών τάξεων, που θα αναλαμβάνουν την επίτευξη  του ακόλουθου έργου: 

MΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

 Όπως είχαμε προβλέψει υπήρξαν αντιδράσεις στο τελευταίο άρθρο του κ. Κυριώτη με κύριο θέμα το τελευταίο "φιλελληνικό" hit και κάποια θέματα ονοματολογίας μεγάλων Ελλήνων. Ο κ.Κυριώτης αποφάσισε να απαντήσει σε έναν ανώνυμο αναγνώστη που οι αντιδράσεις του ήταν κάπως έντονες, αλλά καθώς η απάντηση είναι μακροσκελής, δημοσιεύεται σε μορφή άρθρου.

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης 

Κύριε Ανώνυμε (Apr 26, 2012 04:53 PM & Apr 26, 2012 05:22 PM στο άρθρο Ι AM HELLENE...) που κόπτεσθε υπέρ των «αρχαίων σας προγόνων», θα προσπαθήσω να κωδικοποιήσω τις απόψεις και τα επιχειρήματά σας.

 
    1. Η Επανάσταση του 1821 είχε χαρακτήρα πριν και πάνω απ’όλα θρησκευτικό. Οι Χριστιανοί εξεγέρθηκαν εναντίον των Μουσουλμάνων που τους καταπίεζαν. Πρώτα πήραμε τα όπλα υπέρ Πίστεως και μετά υπέρ Πατρίδος, όπως έλεγε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Αυτό ήταν φυσικό, διότι το αντίστοιχο της «εθνικής ιδέας» κατά τον Μεσαίωνα είχε αναπτυχθεί πάνω σε αποκλειστικώς θρησκευτική βάση. Όποιος ήταν Χριστιανός αυτομάτως αποκτούσε την ιδιότητα του υπηκόου του βυζαντινού αυτοκράτορα. Σας υπενθυμίζω εδώ ότι η μονή Κουτλουμουσίου στο Άγιον Όρος έχει ιδρυθεί από εκχριστιανισμένο... Τούρκο, ότι η πολιτική γραμμή της Αυτοκρατορίας επί Μανουήλ  Κομνηνού χαραζόταν επίσης από Τούρκο, τον Αξούχο (Αξούχ), ότι Τούρκοι υπερασπίστηκαν τα θαλάσσια τείχη της Βασιλεύουσας τον Μάιο του 1453 (και ήταν οι μόνοι που αυτοκτόνησαν, όταν τα στρατεύματα του Μωάμεθ μπήκαν στην Πόλη). Απόγονοι εκχριστιανισμένων Τούρκων (από την εποχή της Φραγκοκρατίας) είναι σήμερα ορισμένοι από τους παλαιότερους κατοίκους της Ηλείας, ενώ, για να πάμε και στους γείτονές μας, οι φανατικότεροι Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Ρουμανίας είναι Τούρκοι, οι Γκαγκαούζοι (Γκαγκαούζηδες), που φυσικά μιλούν τουρκικά και αρνούνται κατηγορηματικώς να εγκατασταθούν σε έδαφος της εκκοσμικευμένης Τουρκικής Δημοκρατίας. Γιατί δεν διαβάζετε (εφόσον τόσο πολύ ενδιαφέρεστε για την Ιστορία) το τελευταίο βιβλίο του κ. Σπύρου Χατζάρα που λέει αρκετά και ωραία για τους «αυτόχθονες» της «ελληνικής γης»;

    2. Όσον αφορά τα ονόματα, έχετε δίκιο αλλά μόνο εν μέρει. Το σφάλμα σας είναι ότι γενικεύετε. Όταν κάποιος κατά τους αποστολικούς χρόνους και μέχρι την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου γινόταν Χριστιανός,  βαφτιζόταν μεν, αλλά κρατούσε το παλιό του όνομα. Έτσι, υπάρχουν και κληρικοί ακόμα με ονόματα τελείως ειδωλολατρικά, Διόδωρος π.χ. (παλαιός Πατριάρχης Ιεροσολύμων), Αθηναγόρας (παλαιός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) κ.λ.π.  Πράγματι επίσης, πολλά ονόματα χριστιανικά έχουν εβραϊκή προέλευση, όπως π.χ. Μιχαήλ, Γαβριήλ, Σεραφείμ κ.λ.π. Όλα όμως έχουν τα όριά τους: τα ονόματα Σολομών (που έχει θεωρηθεί όχι δίκαιος όπως λέτε αλλά σοφός), Αβραάμ και Μωυσής είναι εβραϊκά και, όσο τουλάχιστον είναι γνωστό στην Ελλάδα, χρησιμοποιούνται μόνο από Ιουδαίους.  Προσωπικώς, είχα δει κάποτε ένα Γύφτο (Τσιγγάνο), που λεγόταν Αβραάμ, και ένα καλόγερο που ονομαζόταν Μωυσής. Αυτά όμως δεν είναι παρά εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Θέλετε κι άλλο επιχείρημα; Το όνομα Αζώρ είναι από την Παλαιά Διαθήκη και, μάλιστα, ο Αζώρ θεωρείται «πρόγονος του Χριστού». Εγώ δεν ξέρω κανένα Έλληνα όμως να ονομάζεται Αζώρ – και,επιπλέον, παλιότερα, όταν ήμουν κι εγώ νέος, Αζώρ ονομάζονταν αποκλειστικώς οι σκύλοι. Είναι λάθος λοιπόν να βάζετε  φύρδην-μίγδην όλα μαζί τα εβραϊκής προέλευσης ονόματα.

Ι AM HELLENE...ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ

Το παρόν κείμενο γνωρίζουμε πως μπορεί να ενοχλήσει κάποιους αναγνώστες μας, το δημοσιεύουμε όμως καθότι πιστεύουμε πως με «χαϊδέματα» δεν «ξύπνησε» ποτέ κανείς...

                                                                                                                                                   Θεόδοτος

Κατερίνα Μουτσάτσου, σε στιγμές πατριωτικής έξαψης και ρίγους...

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης


  Εσείς δεν τον ξέρετε τον Norman Mailer. Ήταν ένας Αμερικανοϊουδαίος συγγραφέας του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα που, όπως συνήθως γίνεται, είχε φήμη αρκετά μεγαλύτερη από την αξία του. Πολλά πάντως από αυτά που έγραψε ήταν σωστά. Σε ένα βιβλίο του λοιπόν έγραφε (αυτός ήταν, εάν θυμάμαι καλά) για κάποιον πλούσιο Αμερικανό που είχε έρθει στην Ελλάδα και είχε βρει μια ντόπια καλλονή που τον περίμενε ξαπλωμένη στα «ονειρεμένα ακρογιάλια της γαλανής μας πατρίδας» σαν «μπριζόλα απλωμένη πάνω σε βράχια καφτά».

Ο Ν.Μailer σε εξώφυλλο του LIFE

  Όταν το πρωτοδιάβασα, δεν κατάλαβα τι «εννοούσε ο ποιητής». Καμιά από τις Ελληνίδες που γνώριζα εγώ και οι γονείς μου δεν «περίμενε» ποτέ της κάποιον Αμερικανό «ξαπλωμένη σαν μπριζόλα σε καφτά βράχια». Μετά περάσανε τα χρόνια και βλέποντας από ‘δω κι από ‘κει διάφορες «Ελληνίδες» των ανώτερων και κατώτερων κοινωνικών τάξεων κατάλαβα πως μάλλον δίκιο είχε ο Mailer. Πείστηκα όμως τελείως, μόλις είδα το σποτάκι αυτής της απίθανης Κατερίνας Μουτσάτσου... Ναι, αυτής της καλλίγραμης και διακριτικώς ημίγυμνης που σειέται, λυγιέται και φοβερίζει το σύμπαν, εάν δεν σπεύσει (το σύμπαν) να «μας πληρώσει και τα σώβρακα, επειδή διδάξαμε (στο σύμπαν) τη ... δημοκρατία και την... ελεύθερη αγορά».

  Πίσω της, εάν παρατηρήσατε προσεχτικά το σποτάκι, φαίνονται άλλες δύο επίσης –αν και όχι και τόσο διακριτικώς- ημίγυμνες καλλονές που από ξαπλωμένες «σαν μπριζόλες πάνω σε καφτά βραχάκια» έχουν μπει σε βαρκάκια, τεντώνουν τα κάλλη τους προς τους γαλανούς ουρανούς και περιμένουν τον –όποιο ματσωμένο- Αμερικανό, να του διδάξουν και «τα υπόλοιπα» της ελεύθερης αγοράς.

Η ΕΞΑΫΛΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

 Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

 

   Πριν από λίγο καιρό, ένα  άρθρο του  CBS News κατέληγε ως εξής : «Οι  περισσότεροι συμφωνούν  ότι  μία  κοινωνία χωρίς  μετρητά  δεν είναι  μόνο αναπόφευκτη, αλλά για τους περισσότερους  από  εμάς, είναι ήδη εδώ ». Πράγματι, στις ΗΠΑ μόνον το 7% των συναλλαγών γίνεται με μετρητά, οι υπόλοιπες γίνονται  με το ηλεκτρονικό χρήμα. Ένας επιφανειακός παρατηρητής των κοινωνικών φαινομένων, σίγουρα θα έλεγε ότι αυτό είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης. Και όμως, πίσω από φαινόμενα που δεν τραβούν ιδιαίτερα την προσοχή μας, κρύβονται πολύ λεπτές καταστάσεις  που φανερώνουν την ολοένα και πιο επιταχυνόμενη πορεία του κόσμου μας προς τον, ας μου επιτραπεί ο όρος, «αποδομητικό ολοκληρωτισμό» (deconstructive totalitarianism)

  Η ερμηνεία μιας ιστορικής στιγμής, όταν παίρνει υπ’ όψιν της εκτός των υλικών παραγόντων και την πνευματική διάσταση των γεγονότων, μπορεί να οδηγήσει σε ακριβείς μελλοντικές προβλέψεις. Έτσι ο Γάλλος διανοούμενος René Guénon είχε προβλέψει αυτή την εξέλιξη , δηλαδή την σταδιακή κατάργηση του νομίσματος, σε ένα κείμενο που έγραψε το 1945: 
  «Συνέβη λοιπόν με το νόμισμα ότι γενικώς συμβαίνει με όλα τα πράγματα που, με τον ένα ή τον άλλο τίτλο, έχουν μία λειτουργία στην ανθρώπινη ύπαρξη: δηλαδή λίγο-λίγο γδύθηκαν από κάθε «ιερό» ή παραδοσιακό χαρακτηριστικό, οπότε αυτή η ίδια η ύπαρξη, στο σύνολό της, έγινε εντελώς βέβηλη και τελικώς κατέληξε στη χαμηλή μεσότητα της ‘συνηθισμένης ζωής’… Το παράδειγμα του νομίσματος δείχνει πως αυτή η ‘βεβηλοποίηση’, εάν είναι επιτρεπτό να χρησιμοποιήσω τέτοιο νεολογισμό, λειτουργεί πρωταρχικά διαμέσου της μείωσης των πραγμάτων μόνο στην ποσοτική τους όψη. πράγματι, κατέληξε να είναι αδύνατον να αντιληφθούμε ότι το νόμισμα είναι κάτι το διαφορετικό από την αντιπροσώπευση μιας καθαρής και απλής ποσότητας…
  Σ’ ένα παραδοσιακό πολιτισμό, αντιθέτως, κάθε αντικείμενο, εκτός από το να είναι πλήρως κατάλληλο για τη χρήση για την οποία είναι προορισμένο, ήταν φτιαγμένο με τρόπο που στην κάθε στιγμή μπορούσε να χρησιμέψει ως ‘υποβοήθημα’ διαλογισμού, ο οποίος επανασυνέδεε το άτομο σε κάτι διαφορετικό από την απλή σωματική υπόσταση και βοηθούσε έτσι τον καθένα να ανυψωθεί σε μία ανώτερη κατάσταση -  ανάλογα με τις ικανότητές του.

TO ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΒΑΖΟΥΝ ΕΣΑΣ ΝΑ «ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ»

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης

Όπως έχουνε πια όλοι καταλάβει, ιδίως οι αναγνώστες των τεσσάρων τευχών της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (Το Βήμα, Τα Νέα, Η Καθημερινή και Ελευθεροτυπία), σε λίγο θα έχουμε εκλογές στη δημοκρατική μας χώρα. Για να δούμε όμως, μία προς μία, τις δημοκρατικές προσωπικότητες που θέλουν την ψήφο του Ελληνικού Λαού, ώστε να τον πατήσουν τελείως, να τον αποτελειώσουν έτσι, που να μην του μείνει (του Λαού) ούτε ανάσα. Εντάξει; Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

    1. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. 

K.Mητσοτάκης

Αυτός, παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να ρυθμίζει πολλές καταστάσεις. Έχει εδώ και δυο χρόνια όμως αποδειχτεί ότι η οικογένεια Μητσοτάκη είναι ιουδαϊκής καταγωγής. Βρέθηκε συγκεκριμένα έγγραφο στο οποίο πρόγονός της αναγράφεται με δύο ονόματα, το Μωρίς, δηλαδή Μωυσής, και ένα χριστιανικό, όπως κάνανε πολλοί Ιουδαίοι οι οποίοι μεταπηδούσαν στον Χριστιανισμό, για να μην ξεχνάνε την ιουδαϊκή καταγωγή τους και να είναι διακριτοί από τους ομοίους τους.(Γεωργίου Γ. Αϋφαντή, Ο ιστορικός εμπαιγμός..., σελ. 63-66. Για την αντικατάταση του ονόματος Μωυσής από το  Μωρίς, βλ. Χρονικά. Όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδος, τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 1998, σελ. 6.)

 

    2. Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Ε.Βενιζέλος

Ο Μητσοτάκης πρέπει να αφήσει διάδοχο στη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα. Η κόρη του φαίνεται ότι δεν μπορεί να αναλάβει πλήρως αυτόν τον ρόλο. Επίσης δεν μπορεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (γιος της αδελφής του κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες). Έτσι, όπως παλιά η οικογένεια Μητσοτάκη είχε σε βαθμό καθοριστικό προωθήσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο (Δ. Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός 2012, σελ. 33), στη σημερινή εποχή  έχει οπωσδήποτε βοηθήσει και  τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Η αναζήτηση μαρτυριών από πρώην συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ίσως έφερνε στο φως σχετικά στοιχεία με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον...
    Αυτός, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι που καθιέρωσε τον όρο «Θεσσαλονίκη, η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» (Χρονικά του Κ.Ι.Σ., τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1998, σελ. 15), και αυτή η «κίνησή» του διασφάλισε την πολιτική του άνοδο. Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή, διότι τα πράγματα είναι τελείως ξεκαθαρισμένα. Το όνομα Βενιζέλος είναι εβραϊκό (Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός 2012, σελ. 33). Σύμφωνα βέβαια με αμερικανικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (αλλά και κατά πώς λέει η αγγλική Wikipedia) αυτός ο Βενιζέλος, ο Ευάγγελος, δεν λεγόταν Βενιζέλος αλλά Τούρκογλου (Türkoğlu) και ονομάστηκε Βενιζέλος, γιατί θαύμαζε   το εθνοσωτήριο έργο του Βενιζέλου Α΄.  Εγώ δεν ξέρω, τι να σας πω, ούτε στα οικογενειακά των Μητσοτάκηδων είμαι ούτε στα των Βενιζέλων. Ένα ξέρω: Τούρκογλου=γιος του Τούρκου. Πώς θέλετε λοιπόν να λέγεται ο νέος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ; Βενιζέλος; Είναι εβραϊκό. Τούρκογλου; Είναι αυτό που δηλώνει. Μπορείτε λοιπόν να τον ψηφίσετε, ο Θεόδοτος ούτε μπορεί αλλά ούτε και θέλει να παρακωλύσει το δημοκρατικό σας δικαίωμα της ψήφου, αλλά κανένας από εδώ και πέρα δεν θα μπορεί να πει πως «δεν ήξερε τι ψήφιζε» και τα λοιπά.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ

Δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο με ιδιαίτερη χαρά καθώς σαφώς αντικατοπτρίζει τις ιδέες όλων των συνεργατών του μπλογκ και ελπίζουμε και των επισκεπτών του. Είναι μορφή ιδεολογικού Μανιφέστου που, μάλιστα, αναφέρεται στο κρισιμότερο ζήτημα της εποχής μας.

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

 Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

  Μερικές φορές πιέζω τον εαυτό μου να παρακολουθήσει τις συζητήσεις των διαφόρων πολιτικών στις συνεδριάσεις του κοινοβουλίου. Όχι, δεν το κάνω επειδή διακατέχομαι από μαζοχιστικό σύνδρομο. Προσπαθώ να καταλάβω από πού έρχονται αυτοί οι άνθρωποι, εννοώ μέσα από ποια πολιτιστικά και κοινωνικά περιβάλλοντα. Πράγματι ,είναι να απορεί κανείς για τους διανοητικούς και πνευματικούς διαδρόμους μέσα από τους οποίους πέρασαν. Για παράδειγμα, ακούς έναν εκπρόσωπο της αριστεράς και διερωτάσαι : μα αυτοί οι άνθρωποι , εκτός από τον διαλεκτικό υλισμό , δεν έχουν διαβάσει τίποτα άλλο; δεν τους συγκίνησε τίποτα άλλο; Πέρασαν από αυτή την γη τόσοι ιδρυτές θρησκειών, τόσοι φιλόσοφοι, τόσοι ασκητές του πνεύματος, κανείς από αυτούς δεν τους προκάλεσε το ενδιαφέρον , την αναζήτηση;  Πέρασαν επίσης ανθρωπολόγοι, βίο-κοινωνιολόγοι· ούτε σε αυτούς βρήκαν κάτι που άξιζε της προσοχής τους; Μετά παρατηρώ τους εκπροσώπους των λεγόμενων αστικών κομμάτων και διακρίνω... το τίποτα (είναι και αυτό επίτευγμα της εποχής μας: το τίποτα να παίρνει μορφή). Θυμίζουν βαριεστημένους υπαλλήλους  σε δημόσιο οργανισμό που πρέπει να αρχειοθετήσουν κάποια παραπεταμένα έγγραφα. Άλλοι πάλι, σου φέρνουν στο μυαλό σπιναρισμένους νέο – γιάπηδες έτοιμους για το μεγάλο άλμα στην πολυεθνική που δουλεύουν. Όλοι αυτοί λοιπόν βγήκαν από τα σχολεία μας, από τις μικρές κοινωνίες μας, από τα πανεπιστήμιά μας. Εκεί διαμορφώνεται ο άνθρωπος, αποκτά εμπειρίες, εξασκεί το μυαλό του, δέχεται ερεθίσματα και συγκινήσεις. Ας θυμηθούμε  λοιπόν τις υποστάσεις από τις οποίες αποτελείται το ανθρώπινο ον: Την νόηση, τα αισθήματα, τα ένστικτα. Κάθε μία από αυτές τις υποστάσεις έχει έναν έμφυτο παράγοντα, βιολογικό, που δεν αλλάζει , και ένα παράγοντα που μπορεί να μεταβληθεί, να καλυτερέψει ή να χειροτερέψει , να υποστεί τελειοποίηση, να ελεγχθεί ή να αφεθεί αχαλίνωτος κλπ. Ακριβώς γι αυτό το λόγο οι  αρχαίοι μας σοφοί φρόντισαν να βρουν εκείνους τους κανόνες που πρέπει να διέπουν την παιδεία και τις κοινωνικές δομές ,έτσι ώστε ο άνθρωπος από την παιδική του ηλικία να αρχίσει να παίρνει Μορφή. Από αυτή την λέξη προέρχεται και η λέξη Μόρφωση - μόνο που σήμερα έχει  αποκτήσει μία τελείως ρηχή έννοια : σημαίνει την απόκτηση πληροφοριών και δεξιοτήτων. Για  τους αρχαίους, ο ανθρώπινος εσωτερικός κόσμος  έπρεπε να πάρει Μορφή, δηλαδή να μειώσει την εσωτερική του εντροπία και έτσι από την αταξία και την χαώδη κατάσταση να οδηγηθεί στην τάξη και την αρμονία. Γνώριζαν δηλαδή  ότι ο άνθρωπος μέσα του δεν έχει μόνον ευγενή και υψηλά στοιχεία, αλλά κρύβει και  ένα μικρό ή μεγάλο ζωολογικό κήπο μέσα στον οποίο υπάρχει κάθε είδους ζώο. Είναι ανάγκη λοιπόν το καθένα από αυτά  να έχει το δικό του κλουβί, να υπάρχει ο έλεγχος του πότε βγαίνει και πότε μπαίνει στο κλουβί, πότε αυτό το ζώο πρέπει να ξυπνά και πότε να κοιμάται. Έτσι ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Πλούταρχος και οι άλλοι σοφοί μας  βρήκαν ότι υπάρχουν οκτώ παράγοντες που βοηθούν τους νέους στην απόκτηση  Μορφής :  η μίμηση προτύπων , η ενατένιση του Θείου, η πειθαρχία στους νόμους, η αυτογνωσία, η αισθητική καλλιέργεια , η σωματική άσκηση,  η μουσική καλλιέργεια, και η ενάρετη ζωή. Τι από όλα αυτά εφαρμόζεται σήμερα στα σχολεία και στα κοινωνικά περιβάλλοντα, πραγματικά και ουσιαστικά; ΚΑΝΕΝΑ! Αντίθετα  υποχρεώνουν τους νέους να ασχολούνται με άχρηστες(για την διαπαιδαγώγησή τους) εξειδικευμένες πληροφορίες με τις οποίες θα έπρεπε να ασχοληθούν στις πανεπιστημιακές σχολές και όχι στα γυμνασιακά και λυκειακά χρόνια .Ας εξετάσουμε λοιπόν καθένα από τους παραπάνω αναγκαίους οκτώ  παράγοντες για την απόκτηση Μορφής :