Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ

Άρθρο του Giovanni Brizzi
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

Δομημένο σύμφωνα με ένα χρονολογικό-αφηγηματικό σχήμα, το βιβλίο του Gastone Breccia ‘Η ασπίδα του Χριστού, οι πόλεμοι της Ανατολικής Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας’, καλύπτει την περίοδο μεταξύ της ήττας που υπέστη ο Ουάλης στην Αδριανούπολη (378 μ.Χ.) και την αποτυχημένη επίθεση του Βούλγαρου ηγεμόνα Κρούμ εναντίον της Κωνσταντινούπολης (813 μ.Χ.). Δηλαδή, τους αιώνες που είδαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να αντιτάσσεται σε διαδοχικά κύματα, πάντα διαφορετικών εισβολέων, να εμποδίζει επιδρομές, να προστατεύει τα σύνορα και ακόμη να ανακτά από καιρό χαμένα εδάφη.

Τα βασικά σημεία στα οποία εστιάζει ο συγγραφέας είναι η πολιτική και στρατιωτική κατάσταση της αυτοκρατορίας, καθώς και η δομή, η οργάνωση και η χρήση των στρατευμάτων της. Με δύο κύρια σημεία καμπής: τη δημιουργία ενός νέου αμυντικού συστήματος από μέρους του Θεοδόσιου του Α΄μετά την Αδριανούπολη καθώς και τη μεγάλη ΄θεματική μεταρρύθμιση') του δεύτερου μισού του 7ου αιώνα. Το πρώτο σημείο καμπής αφορούσε μόνο τις ένοπλες δυνάμεις, το δεύτερο μεταμόρφωσε πλήρως το κράτος.

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΛΗΡΟΝOΜΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ARNOLD TOYNBEE

Άρθρο του Stefano Arcella (Centro Studi La Runa)

Mετάφραση: Αναστάσιος Γιαννάς

Η πρόσφατη διπλωματική πρωτοβουλία του Vladimir Putin σε σχέση με την Συριακή κρίση επαναπρότεινε και αναζωπύρωσε τον διεθνή ρόλο της Ρωσίας, μετά από μία εικοσαετία αδράνειας, αποτέλεσμα του διαμελισμού και της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Προηγουμένως, με διάφορες επιλογές στην εσωτερική πολιτική (η ποινική δίωξη εναντίον των Femen, ο αγώνας εναντίον της επιχειρηματικής-οικονομικής ολιγαρχίας που δρούσε για ξένα συμφέροντα, η πολεμική και η αντίθεση στο δυτικό μοντέλο των υιοθετήσεων από μέρους των γκέι), ο Πούτιν τέθηκε ως εκφραστής ενός εναλλακτικού μοντέλου από εκείνο του ''πολιτικά ορθού'' αμερικανικής προέλευσης. Διαφοροποιούμενος ακόμη και από άλλους εκπροσώπους της  Ρωσικής άρχουσας τάξης που εκφράζουν μία πιο φίλο-δυτική στάση. Στην παρούσα Συριακή κρίση, η Ρωσία εκφράζει μία πολυπολική γεωπολιτική που συγκεκριμενοποιήθηκε στην έκβαση του G20 στην Αγία Πετρούπολη, στο οποίο η εναντίωση της  στην αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Συρία συγκέντρωσε γύρω από αυτήν τις χώρες BRICS (Βραζιλία, [Ρωσία], Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική). Ο Ρώσος πρόεδρος όμως κατανόησε ότι δεν ήταν αρκετό να περιοριστεί να πει όχι στον πόλεμο στην Συρία, αλλά χρειαζόταν να θέσει στο πεδίο μία διπλωματική πρωτοβουλία που θα αφαιρούσε από τον Ομπάμα το πρόσχημα των χημικών όπλων για μία στρατιωτική επέμβαση υπό τον μανδύα των ανθρωπιστικών δικαιολογιών, και συνδεδεμένη, στην πραγματικότητα, σε ένα ακριβές γεωπολιτικό σχέδιο διαμελισμού και αποσταθεροποίησης των ισχυρών πολιτικών δυνάμεων του αραβικού κόσμου και της  μέσης ανατολής πιο ειδικά, ώστε να εξασφαλίσει τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και να παγιώσει την στρατιωτική και πολιτική υπεροχή του Ισραήλ.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

έμβλημα της Γαλλικής Δημοκρατίας

Εάν ρωτήσετε έναν μέσο πολίτη ή ακόμη και ένα φοιτητή πολιτικών επιστημών, εάν ο εθνικισμός αποτελεί στοιχείο της Δεξιάς ή της Αριστεράς, σίγουρα οι περισσότεροι θα απαντήσουν ότι είναι ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει την Δεξιά κοσμοθεωρία. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ο ιστορικός Δ. Μιχαλόπουλος στο πόνημα του με τίτλο Λησμονημένη επανάσταση: Ο κοινωνικός και πολιτικός αγώνας των Ελλήνων επιστράτων (1916-1920)  γράφει τα εξής: «Ο εθνικισμός, πράγματι, είναι δημιούργημα όχι της Δεξιάς  μα της Αριστεράς: Επινοήθηκε κατά την αιματηρή αναταραχή της περιόδου 1789-1792 στην Γαλλία, για λόγους άμεσης σκοπιμότητας• έπρεπε, μετά τα καίρια πλήγματα που οι «επαναστάτες» και, πριν από αυτούς οι «φιλόσοφοι του διαφωτισμού» είχανε καταφέρει κατά του βασιλικού θεσμού, να επινοηθεί νέα βάση νομιμότητας, ώστε να δικαιολογείται η εξόντωση των αντιπάλων του δημοκρατικού καθεστώτος. Στην συνέχεια, τον εθνικισμό αποφασιστικώς (επιθετικώς στην ουσία) προώθησαν οι επαναστάτες της année folle του 1848, ενώ ο ίδιος ο Μαρξ και οι άμμεσοι διάδοχοι του ουδέποτε στράφηκαν κατά της εθνικής ενότητας και των συμπαρομαρτυρούντων. Είναι σαφές άλλωστε, ιδίως από την ιστορία του δευτέρου μισού του Κ΄ αιώνα ότι τα κομμουνιστικά καθεστώτα υπήρξαν πολύ περισσότερο ‘έκδοτα’ από όλα τα άλλα στην – όποια- γοητεία του εθνικισμού.» Πράγματι, ο παραδοσιακός Eυρωπαϊκός κόσμος, δηλαδή το αμάλγαμα της ελληνορωμαϊκής παιδείας και του Χριστιανικού πνεύματος, η Δυτική αριστοκρατία, δεν γνώρισε ποτέ το φαινόμενο του εθνικισμού. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Sacrum Romanum Imperium); Την Βυζαντινή Αυτοκρατορία; ή την πιο κοντινή μας χρονικά , Αυστροουγγρική Aυτοκρατορία, που υπήρξε τόσο μισητή στις απανταχού μασονικές στοές; (βλ. Τα Παρασκήνια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου). Eκείνες τις εποχές λοιπόν, το συνεκτικό στοιχείο των κοινωνιών δεν ήταν η εθνική καταγωγή, αλλά  τα θρησκευτικά ιδεώδη και γενικότερα, ένα συγκεκριμένο αξιακό σύστημα με μία σαφώς ιεραρχικά δομημένη κοινωνία.  

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: «ΨΥΧΑΡΙΑ» ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ

        

Ευσταθίου Κυριώτη

Αυτή τη φορά θα αναλύσουμε το επίθετο Ψυχάρης. Όλοι θα έχουνε μάθει ότι ο κ.Ανδρέας Ψυχάρης, γιος του κ. Σταύρου Ψυχάρη, κληρονόμου του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, πλασσαρίστηκε δίπλα στον κ. Αντώνη Σαμαρά και έχει βάλει πλώρη για βουλευτής, υπουργός και (γιατί όχι;) πρωθυπουργός. Εάν υπάρχουν άτομα που ακόμα αναρωτιούνται: «Μα καλά, πώς γίνεται αυτό, αφού ο ένας είναι αριστερός (ο Ψυχάρης) και ο άλλος δεξιός (ο Σαμαράς);» εντάξει, τον λόγο τον έχει ο αρμόδιος ψυχολόγος. Καλύτερα λοιπόν ούτε αυτός να διαβάσει τι θα πούμε στη συνέχεια ούτε εμείς να απαντήσουμε στις –εκ προοιμίου ανόητες-  ερωτήσεις του. Αυτό που θα τονίσουμε εξαρχής όμως δεν είναι αυτό που ακόμα λέγεται «όλοι ίδιοι είναι»  ή, όπως έλεγε παλιά η εφημερίδα Στόχος, «δεξιοί κι αριστεροί όλοι ίδιοι στο φαΐ». Όχι, δεν είναι έτσι. Απλώς, όλοι τους μα όλοι τους είναι αριστεροί, έχουνε από πίσω τους τις τράπεζες που τους χρηματοδοτούνε και το παίζουνε, όποτε και εάν χρειαστεί κεντροδεξιοί ή και «δεξιοί» ακόμα, για να ξεγελάνε τους αφελείς. Ο Μαύρος Τζαφέρ είναι η περισσότερο κραυγαλέα περίπτωση – αλλά όχι η μόνη. Μόλις του Τζαφέρ του δώσανε το σύνθημα, έριξε τη μάσκα και εκδηλώθηκε: Πιο πασόκος από τους πασόκους! ΠΑΣΟΚ-ΛΑ.Ο.Σ. στην εξουσία, που λέει και ο Σπύρος Χατζάρας.
    Το ίδιο στυλ είναι και ο Σταύρος Ψυχάρης, του Δ.Ο.Λ. (Όπως λέει) κατάγεται από τη Μεσσηνία, άρα (θεωρητικώς πάλι) πρέπει να έχει γνωριμία με τον Α. Σαμαρά. Το θέμα είναι γιατί τον θυμήθηκε  τώρα τον κ. Σαμαρά και του πλασσάρισε τον γιο του; Γιατί, να πούμε, δεν τον βοήθησε προηγουμένως με την ΠΟΛΑΝ (τη θυμάστε;) ή τον καιρό της σύγκρουσης του Σαμαρά με τον Μητσοτάκη; Ε, μην το ψάχνετε: Τώρα τα αφεντικά του Σταύρου Ψυχάρη τού έδωσαν το ελεύθερο. Και κυττάει, σαν καλός πατέρας, να βολέψει το στερνοπαίδι του, ο οποίος, όπως λέγανε και οι παλιότεροι, «δεν έχει δα ανακαλύψει και την πυρίτιδα». Μην ξεχνάτε ότι ο Σταύρος Ψυχάρης έχει και άλλο γιο, που ήδη είναι βαθύπλουτος, για αυτό και κανένας δεν μιλάει για αυτόν. Ο μικρός είναι το πρόβλημα, για αυτό και πάει να τον κάνει βουλευτή, να τον βολέψει άπαξ διά παντός. Έτσι είναι... Ξαναπαντρεμένος ο κ. Σταύρος Ψυχάρης (όχι με τη μητέρα του Ανδρέα βέβαια), με διάφορα στην πλάτη του, πάει τώρα να κάνει βουλευτή το στερνοπαίδι του, για να τον ευγνωμονεί (το στερνοπαίδι του). Αμέ!  Να τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία! Όποιος δεν το κατάλαβε και συνεχίζει να πιστεύει και να λέει ανοησίες του τύπου: «Λαϊκή κυριαρχία», «Ευρωπαϊκό Ιδεώδες», «η χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία και ο Πολιτισμός», καταντάει γραφικός πέρα και πάνω από κάθε ανεκτό όριο και πρέπει να τον πάνε σηκωτό στον πλησιέστερο ψυχίατρο.