Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

ΟΙ ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΣ


Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

O κατά φαντασίαν ασθενής του H.V. Daumier
Εάν κάνουμε μία αναδρομή στην ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι οι  πρωταγωνιστές και οι υποκινητές όλων των πολιτικών μεταβολών, όλων των επαναστάσεων, όπως και των πολέμων χρησιμοποιούσαν πάντα μία προπαγάνδα ή μία μέθοδο πειθούς, η οποία βασιζόταν στο να υποδεικνύει ποιος είναι ο εχθρός που πρέπει να αντιμετωπιστεί ή να νικηθεί. Και φυσικά απέδιδαν σε αυτό τον εχθρό όλες τις βαναυσότητες. Πρόκειται για μια μέθοδο που διαχωρίζει πλήρως το ‘εμείς’ από το ‘αυτοί’ που συχνά (ειδικά σε πολεμικές συγκρούσεις) παρουσιάζονται ως κάτι λιγότερο από μέλη του ανθρώπινου είδους. Αυτή η μέθοδος ήταν και είναι κοινή σε όλες τις ιδεολογικές-πολιτικές παρατάξεις και σε όλα τα γεωπολιτικά στρατόπεδα.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Η ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΥ


Άρθρο του Maurizio Blondet  
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της ευρωπαϊκής κουλτούρας υπήρξε η Εθνολογία, που μετά τελειοποιήθηκε στην Ανθρωπολογία και στην Πολιτισμική Ανθρωπολογία, δηλαδή την προσεκτική μελέτη των ηθών και των συμπεριφορών των διαφόρων λαών και εθνοτήτων, των θρησκειών τους, των τάξεων τους και της νοοτροπίας τους, της μαγείας κλπ. Υπήρξε ένα ωραίο άνθος, πρέπει να το παραδεχτούμε, της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Οι Άγγλοι, μαθαίνοντας, εις βάρος τους, τι κοστίζει η παραβίαση ορισμένων διατροφικών ταμπού των Sepoys, κατάλαβαν ότι δεν πρέπει  να ζητούν στους Ινδουιστές υπηρέτες να γυαλίζουν τα δερμάτινα παπούτσια τους, αλλά να δίνουν αυτή την εργασία στους μουσουλμάνους υπηρέτες. Έμαθαν ότι εκείνο που μπορούσαν να ζητήσουν από τους Σιχ, δεν μπορούσαν να το απαιτήσουν από τους μουσουλμάνους. Εκατοντάδες εξερευνητές, διαχειριστές σε αποστολές, υπάλληλοι, Αγγλικανοί ιεραπόστολοι και οι ανύπαντρες κόρες τους, στην Αφρική, συνέτασσαν αναφορές πάνω στα έθιμα των διαφόρων φυλών, τις εχθρότητες που προκαλούσαν τις συγκρούσεις μεταξύ τους και τις έστελναν στη Royal  Society, που τις συγκέντρωνε, τις συστηματοποιούσε και τις καταλογοποιούσε. Από μία αποικιακή αναγκαιότητα  εμφανίστηκαν πονήματα όπως ο Χρυσός Κλώνος του James Frazer ή τα διαφωτιστικά έργα του Mircea Eliade. Χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τον δικό μας μεγάλο Giuseppe Tucci. 

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΟΥ ΝΟΜΑΔΙΣΜΟΥ



Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Από πολλούς ερευνητές έχει επισημανθεί η ανθρωπολογική και πνευματική  σημασία που προσλαμβάνει ο καθιστικός ή ο νομαδικός πολιτισμός. Υπάρχουν λαοί, όπως οι Eβραίοι και οι Τσιγγάνοι, που έχουν μία πνευματική μορφή αδιαχώριστη από το νομαδισμό. Όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί δημιουργηθήκαν από λαούς καθιστικούς και όλες οι μεγάλες πνευματικές κατακτήσεις συνέβησαν εντός λαών με έντονη την τάση να δημιουργούν καθιστικές μορφές κοινωνιών. 

Ανέκαθεν, υπήρχε μία πνευματική μορφή νομαδισμού που λέγεται προσκύνημα, είτε για να μεταβεί κάποιος σε έναν ιερό τόπο είτε για συναντήσει έναν άγιο ή ένα σοφό. Στην αρχαιότητα μόνον αυτές οι μορφές νομαδισμού ήταν αποδεκτές, διότι διαπνέονταν από μία ευεργετική πνευματική επίδραση. Πέραν αυτού  και  μέχρι τις ημέρες μας, στην ύπαιθρο, ο ξένος, ο ταξιδιώτης, θεωρείται πάντα αρχικά ως ύποπτος, διότι μπορεί να μεταφέρει αρνητικές επιδράσεις.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ


Άρθρο του Martino Mora
Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου


«Οι εποχές όπου την πρωτοκαθεδρία την έχει το χρήμα, είναι επίσης εκείνες στις οποίες μαίνεται ο χειρότερος πυρετός για ισότητα». Αυτή η φράση του Marcel De Corte, είναι η καλύτερη εξήγηση για την ιδεολογική κυριαρχία του αφηρημένου εξισωτισμού που σήμερα εμποτίζει την κυρίαρχη πολιτικά ορθή ιδεολογία. Σήμερα, που το χρήμα και το εμπόριο βασιλεύουν, ο αφηρημένος εξισωτισμός μεταξύ των ανθρώπων συνεχώς επιβεβαιώνεται (κοσμοπολιτισμός, πολλαπλασιασμός των δικαιωμάτων για όλους και όλα, μετανάστευση, φεμινισμός, ομοφυλοφιλία, θεωρίες του φύλου κλπ). Όπως έγραψε ο Chantal Delsol: «Οι τρείς παράγοντες της ισότητας, του υλισμού και του ατομικισμού, σχηματίζουν ένα ενιαίο σύνολο, όπου ο κάθε παράγοντας προέρχεται από τον άλλο και τον ενισχύει.»

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΕ ‘ΜΑΓΕΜΕΝΕΣ’ ΕΠΟΧΕΣ



Ένα σύντομο μουσικό διάλειμμα 


Γράφει ο  Ιωάννης Αυξεντίου


Τι συμβαίνει σε μια ‘μαγεμένη’ εποχή; Υλοποιείται το θαυμάσιο. Το πνεύμα (δηλαδή η ‘πνοή’) εισέρχεται στην ύλη κάνοντάς την να σπινθηρίζει. Ο άνθρωπος ανα-πνέει ιδανικά, ουράνιες οράσεις, υπερβάσεις, υψηλές συγκινήσεις, αναζητήσεις της καρδιάς, αφουγκράσεις μυστηρίων, ηρωικές  θυσίες, μάχες μέχρις εσχάτων. Αυτές οι πνοές δημιουργούν σύμβολα, θρύλους, εικόνες, μουσικές, γραφές. Η γη κάποτε ανέπνεε, σήμερα εφαρμόζει   την τεχνητή αναπνοή.


                         
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΙΠΠΟΣΥΝΗΣ

Ο Walther von der Vogelweide (1170 -1230) θεωρείται ο πιο διάσημος ποιητής του γερμανικού μεσαίωνα. Όταν άρχισε η μοιραία μάχη μεταξύ της Αυτοκρατορίας και του Παπάτου, ο Walther έγινε ένθερμος υποστηρικτής του αγώνα για τη γερμανική ανεξαρτησία και ενοποίηση. Αν και τα θρησκευτικά ποιήματα του αποδεικνύουν την ειλικρίνεια της χριστιανικής πίστης του, εναντιώθηκε έως το τέλος της ζωής του στις ακραίες διεκδικήσεις των Παπών, που τις έπληξε με μία σκληρότητα, η οποία μπορεί να δικαιολογηθεί μόνον από τη δύναμη των πατριωτικών συναισθημάτων του.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ


Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

                                                           Bedtime Stories (ελλ. παραμύθια…)
                               
                                                                ΑΦΗΓΗΣΗ 1η

Η αφήγηση των δημοκρατών, όσον αφορά την ιστορία των ολοκληρωτισμών είναι η ακόλουθη: Οι μεγάλες και ειλικρινείς δημοκρατίες της Δύσης, την περίοδο 1917-1939, αναπαύονταν μέσα στην παραδείσια αγνότητά τους και ξαφνικά, ω! του θαύματος, βλέπουν να εμφανίζονται οι ολοκληρωτισμοί των εθνικιστών δικτατόρων και να ξεσπούν κόκκινες επαναστάσεις. Τι θλίψη για τις καλές αυτές δημοκρατίες.

Είναι άραγε αυτή η πραγματική ιστορία; Συνήθως, η δημόσια συζήτηση, όταν  αναφέρεται στους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα, εννοεί το ναζισμό, το φασισμό και ενίοτε τον κομμουνισμό, όπως αυτοί εξελίχθησαν αντιστοίχως στη Γερμανία, στην Ιταλία και στη Ρωσία. Όμως στη δημόσια αυτή συζήτηση δεν γίνεται ποτέ νύξη για εκείνους που επώασαν, εξέθρεψαν και φρόντισαν με κάθε μέσον την ανάπτυξη και την ενηλικίωση αυτών των ολοκληρωτισμών. Γι’ αυτό το θέμα ουδείς μιλά, ‘Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει!’…

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

H ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ: Ο ΛΑΟΣ ΤΩΝ ΑΜΑΛΗΚΙΤΩΝ


Άρθρο του M. Blondet                                           
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης


Η Οθωμανική Aυτοκρατορία δεν μπορούσε να διατάξει καμία γενοκτονία κατά την διάρκεια των ετών 1913-1918, διότι πολύ απλά ήταν θύμα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Τη διακυβέρνηση είχε αναλάβει μία ομάδα που είχε τη μασονική ονομασία ‘Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου’. Την ομάδα αυτή την αποτελούσαν αξιωματικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δικηγόροι και πλούσιοι αστοί, συχνά με δεσμούς συγγένειας μεταξύ τους. Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ντονμέδες, δηλαδή κρυπτοιουδαίοι οπαδοί του ψευδομεσσία Sabbatai Zevi (1626-1676), που ασπάστηκε εξωτερικά το Ισλάμ ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο δημιουργός ενός εξτρεμιστικού γνωστικού αντινομιστικού κινήματος. Πράγματι τα μέλη της σέκτας τελούσαν οργιαστικές πρακτικές, αιμομιξία και ανταλλαγή των γυναικών τους. Όμως δύο αιώνες μετά τον θάνατο του μεσσία τους, αυτοί οι κρυπτοιουδαίοι αποτελούσαν πλέον τη ραχοκοκαλιά μιας εκκοσμικευμένης, αντι-μουσουλμανικής και αντι-χριστιανικής μποργκεζίας της Τουρκίας. Είχαν δημιουργήσει την πολιτική σέκτα των Νεότουρκων, πάνω στο μοντέλο της “Νέας Ιταλίας” του G. Mazzini.Αυτοί είναι που προκάλεσαν τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

ΕΜΠΡΟΣ, ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ!

          
Το κάτωθεν έργο είναι ο πίνακας με τίτλο ‘Il quarto stato’ του ιταλού ζωγράφου Giuseppe Pellizza, ένα έργο, που για πολλά χρόνια, υπήρξε σύμβολο της αριστεράς. Όχι όμως πια, αυτό το έργο δεν μπορεί πλέον να το διεκδικεί η αριστερά. Οι άνθρωποι, που εικονίζονται στον πίνακα, δεν εντάσσονται πλέον στην αριστερά, δεν την αναγνωρίζουν αλλά και η αριστερά δεν αναγνωρίζει εκείνους. Γιατί; Διότι είναι οι παλαιοί άνθρωποι, οι ωραίοι άνθρωποι, αυτοί που είχαν οικογένειες, οικογένειες που αποτελούνταν από πατέρα και μητέρα, οικογένειες που πριν να κόψουν το ψωμί τους έκαναν το σταυρό τους. Ήταν άνδρες, γυναίκες, νέοι και παιδιά που αγαπούσαν την πατρίδα τους, την πόλη τους, το χωριό τους, τη γειτονιά τους· που ως άνθρωποι της εμπειρίας και του μόχθου, γνώριζαν ότι τον ξένο πρέπει να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία· δεν άνοιγαν την πόρτα τους στον οποιοδήποτε που δεν ήξεραν “από πού κρατάει η σκούφια του”. Ήταν οι παλαιοί άνθρωποι και ως εκ τούτου είχαν επίγνωση του πραγματικού. Δεν αλλοίωναν την πραγματικότητα για να την προσαρμόσουν στο μυαλό τους. Δεν ήταν δηλαδή αριστεροί. Φτωχοί άνθρωποι ήταν. 

Τούτος ο πίνακας,  είναι τώρα  δικός  μας!



Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

ΤΑ ΔΕΚΑ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ’68


Άρθρο του Marcello Veneziani                                       
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου


Πέρασαν πενήντα χρόνια από το '68, αλλά τις συνέπειες εκείνου του τοξικού και τόσο μηθοποιημένου νέφους που παρήγαγε, τις βλέπουμε ακόμη και σήμερα. Θα τις συνοψίσω λοιπόν σε δέκα κληροδοτήματα.  

1. Το συντριπτικό
Καταρχάς, το  '68 άφησε μία εξαιρετική καταστροφική φόρτιση: τη μέθη της κατεδάφισης ή της θέλησης για διάλυση, την αρνητική σκέψη, την επιθυμία της αποδόμησης, τη μεγάλη απόρριψη. ‘Φτάνει’, ‘Όχι’, ‘έξω’, ‘μακριά’, ‘αντι’, ‘οργή’, ‘κατά’, υπήρξαν οι λέξεις κλειδιά και τα επιφωνήματα της εποχής. Όχι τυχαία λοιπόν ονομάστηκε ‘Ολική Αμφισβήτηση’ διότι υπήρξε η ολική καταστροφικότητα·
υπήρξε η επιβεβαίωση του εαυτού μέσω της άρνησης του πλαισίου, του συστήματος, των θεσμών, της τέχνης και της ιστορίας. Ο καταστροφισμός μεταβλήθηκε στο νέο κοινωνικό συνδετικό κρίκο υπό τη μορφή διαμαρτυρίας, της ύβρεως, και της αντιπολιτικής. Σήμερα, ζούμε μεταξύ των ερειπίων αυτού του καταστροφισμού.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΑΣΗ ΤΟΥ HALFORD J. MACKINDER: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΔΥΣΗΣ - ΡΩΣΙΑΣ


Άρθρο του Pasquale di Nuzzo                                                                                                                
Πηγή                                                                                                                                                 
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου
 
Η.J.Mackinder
 Ο Halford John Mackinder ανέπτυξε τη σκέψη του κατά τη διάρκεια της Βικτωριανής Eποχής, τη στιγμή της μεγαλύτερης λάμψης της Μεγάλης Βρετανίας. Δίδαξε γεωγραφία στην Οξφόρδη από το 1887 και από το 1903 διεύθυνε τη London School of Economics and Political Science. Στις 25  Ιανουαρίου 1904, ο Mackinder έδωσε μία διάλεξη, στη Royal Geographic Society, υπό τον τίτλο The Geographical Pivot of History (Ο γεωγραφικός άξονας της ιστορίας), στην οποία υποστήριξε ότι υπαρχει μία ισχυρή συσχέτιση μεταξύ των γεωγραφικών χαρακτηριστικών και των πολιτικών γεγονότων. Αυτό δείχνει το ενδιαφέρον του να βρει εκείνες τις τροχιές της ιστορίας που αναπτύσσονται ξεκινώντας από τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά των χωρών. Στη συνέχεια, δημοσίευσε το βιβλίο Democratic Ideals and Reality (1919). Τέλος, έγραψε το άρθρο The Round World and the Winning of the Peace, στο περιοδικό Foreign Affairs τον Ιούλιο του 1943. Αυτά αποτελούν τα τρία κυριότερα γραπτά του Mackinder, που αν και αντιπροσωπεύουν την εξέλιξη της σκέψης του, ωστόσο διατηρούν όλα μία εννοιολογική και μεθοδολογική συνέπεια. 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

CARL SCHMITT: Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                        
Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης


Ο. Spengler
Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα που έρχεται στο προσκήνιο με τη Γαλλική Επανάσταση, ειδικά στην ιακωβινική φάση της. Ηττήθηκε οπουδήποτε εμφανίστηκε, ξεκινώντας από το 1848, ωστόσο η αστική κοινωνική βάση αυτού του συστήματος δεν σταματά να εξαπλώνεται. Φαίνεται να θριαμβεύει το 1919, πάνω στις στάχτες των παλαιών μοναρχιών, αλλά, ξανά, καταρρέει παντού, τα χρόνια μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: φθάνοντας στο πιο χαμηλό σημείο το 1939, απαξιωμένη και εγκαταλειμμένη παντού. Κι όμως, όπως ο μυθολογικός φοίνικας αναγεννιέται  το  1945, με την ένοπλη δύναμη των νικητριών δυνάμεων. 

Ο Oswald Spengler και ο Carl Schmitt υπήρξαν μεταξύ των πιο αυστηρών κριτικών της. Για τον Spengler, η δημοκρατία είναι εκείνο το πολιτικό σύστημα που εδραιώνεται όταν η μάζα, κατευθυνόμενη από τα μέσα πληροφόρησης, καταλήγει να πιστέψει εκείνο που την έκαναν να πιστέψει, και περνά αυτή την  χειραγώγηση ως άσκηση της ελεύθερης βούληση της. Η κριτική του Spengler αφορά την ίδια την ουσία της δημοκρατίας που, στην εποχή της τηλεόρασης, φαίνεται ακόμη πιο δικαιολογημένη από όσο ήταν στην εποχή των εφημερίδων. Σήμερα, ο έλεγχος της λεγόμενης κοινής γνώμης είναι ακόμη πιο διαδεδομένος και συστηματικός.  

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

LUCIS TRUST

 Άρθρο του Paolo Carcano
Μετάφραση: Ιωάννης  Αυξεντίου

Πολιτική και εσωτεριστικές δοξασίες είναι από πολλούς αιώνες στενά αλληλένδετες και αλληλοεξαρτώμενες. Έχει πλέον αποδειχτεί από πολλούς επιφανείς ιστορικούς ότι, όπως ο Διαφωτισμός βυθίζει τις ρίζες του μέσα στην τεκτονική φιλοσοφία, έτσι ο ναζισμός δέχτηκε επιδράσεις από την θεοσοφική-μαγική σκέψη που ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Ευρώπη στις αρχές του 1900. Ακόμη και ο σοβιετικός κομμουνισμός, αν και άθεος  και υλιστικός, έλαβε συνεισφορές από τo ρωσικό κοσμισμό του Nikolaj Fedorov. Δεν εκπλήσσει λοιπόν η ανακάλυψη ότι και η σημερινή παγκοσμιοποίηση ως πολιτική δοξασία, έχει ρίζες σε μία εσωτεριστική διδασκαλία, που είναι  ακριβώς εκείνη της βρετανίδας θεοσοφίστριας Alice Bailey (1880-1945). Στα γραπτά της η Bailey ουσιαστικώς ακολούθησε τις θεοσοφικές δοξασίες της Helena Petrovna Blavatsky, τις οποίες επανερμήνευσε εντός ενός γνωστικού πλαισίου και -το πιο σημαντικό- τις μετέφερε στο πολιτικό-πρακτικό επίπεδο. Πράγματι, το 1920 ιδρύει στη Νέα Υόρκη τον εκδοτικό οίκο Lucifer Publishing Company ή Lucifer Trust, με σκοπό να διαδώσει τα έργα της στις μάζες και να τις ‘μυήσει’ στις θεωρίες της. 

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

ΤΟ 'ΜΑΥΡΙΣΜΑ' ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

Το παρόν άρθρο είναι ιδιαίτερα σοκαριστικό και ακόμα σοκαριστικότερες είναι οι αντίστοιχες φωτογραφίες που απεικονίζουν τις πρακτικές που περιγράφει το άρθρο. Αποφασίσαμε να μην διανθίσουμε το κείμενο με τέτοιες εικόνες. Ωστόσο, για όσους έχουν…γερό στομάχι, μπορούν να βρουν αρκετές αν βάλουν: ‘Nigerian ritualists’ σε οποιαδήποτε μηχανή αναζήτησης.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ας ξεκινήσουμε με μία ειδική αναφορά του Οργανισμού για τη Μετανάστευση και τους Πρόσφυγες του Καναδά. Ο (μεταφρασμένος) τίτλος της αναφοράς είναι: Νιγηρία: Η συχνότητα της τελετουργικής δολοφονίας και της ανθρωποθυσίας. Η αντιμετώπιση της αστυνομίας και του κράτους. (2009-2012). Το πλήρες κείμενο της αναφοράς μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Aκολουθεί μεταφρασμένο ένα απόσπασμα από την αναφορά. Από το απόσπασμα έχουν αφαιρεθεί οι εντός του κειμένου παραπομπές για να γίνει πιο ευανάγνωστο. Για όσους ενδιαφέρονται, στο σύνδεσμο που παρατέθηκε πριν περιέχονται πλήρεις όλες οι παραπομπές.

 1. Επισκόπηση
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, οι τελετουργικοί φόνοι στη Νιγηρία πραγματοποιούνται ώστε να αποκτηθούν μέρη του ανθρωπίνου σώματος και να χρησιμοποιηθούν σε τελετουργίες, μαγικά φίλτρα και ξόρκια. Η εφημερίδα του  Lagos, This Day εξηγεί ότι «οι ‘τελετουργοί’, γνωστοί και ως κυνηγοί κεφαλών, αναζητούν ανθρώπινα μέλη κατόπιν αιτήματος των βοτανοθεραπευτών, που τα ζητούν για τις θυσίες ή για την ετοιμασία των διαφόρων μαγικών φίλτρων». Κατά τον ίδιο τρόπο, η Daily Trust της Abuja αναφέρει ότι τα μέλη του ανθρωπίνου σώματος τα φέρνουν στους βοτανοθεραπευτές που τελούν τελετουργίες. Αυτές οι τελετουργίες έχουν ως κίνητρο την πεποίθηση ότι μπορούν να φέρουν δύναμη και πλούτο σε ένα άτομο. Οι πηγές δείχνουν επίσης ότι υπάρχει η πίστη ότι τα ξόρκια καθιστούν ανίκητο ένα πρόσωπο και το προστατεύουν απο αποτυχίες, ασθένειες, ατυχήματα και ‘πνευματικές επιθέσεις’.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΠΛΗΓΜΑ


Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης
 
Moses Hess
 Σε ένα προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου είχαμε γράψει: «Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ' όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.». Είναι οι γνωστές φράσεις του Καρλ Μαρξ που τις συναντούμε στο έργο του: Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου. Δεν είναι όμως πραγματικά δικές του. Τις δανείστηκε από τον πνευματικό του καθοδηγητή Moses Hess. Ο ‘κόκκινος ραββίνος’, έτσι τον αποκαλούσαν, γεννήθηκε στη Βόννη το 1812, σε μία βαθιά θρησκευόμενη ιουδαϊκή οικογένεια. Ο παππούς του τον μύησε στα μυστικά του Ταλμούδ και της Τορά. Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την οικονομία και ήταν από τους πρώτους που επεξεργάστηκε την σοσιαλιστική θεωρία. Πράγματι, θεωρείται ότι αυτός μύησε τον Ένγκελς και τον Μαρξ στον κομμουνισμό, ασχέτως εάν μετά διαφώνησαν πάνω σε κάποια ζητήματα, κάτι που εξάλλου είναι σύνηθες σε αυτούς τους κύκλους.

Το θέμα μας είναι το εξής: πολλοί, χρόνια τώρα, διερωτώνται ποιες ήταν οι  αληθινές προθέσεις αυτών των μαρξιστικών κύκλων, τι πραγματικά ήθελαν να επιτύχουν και ο κάθε ερευνητής αναπτύσσει τις δικές του θεωρίες, οι περισσότεροι μάλιστα ούτε καν αυτή την έρευνα κάνουν, αλλά δέχονται απλά την μαρξιστική αφήγηση ως έχει. Όμως, και εδώ είναι το παράδοξο, τι πραγματικά ήθελαν αυτοί οι συγκεκριμένοι εβραϊκοί κύκλοι, το δηλώνουν οι ίδιοι, το περιγράφουν καθαρά, σαφέστατα, αλλά μάλλον κανείς δεν ενδιαφέρεται να το ακούσει.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Μαθητής και Δάσκαλος, S.Zevi & Nathan of Gaza
Ένα διεθνές επιστημονικό συνέδριο οργανώνεται στα Σκόπια, μάλιστα οι διοργανωτές έστειλαν και προσκλήσεις σε Έλληνες ακαδημαϊκούς και γνωρίζοντας την ποιότητα της πλειοψηφίας των τελευταίων, θεωρούμε βέβαιο πως θα συμμετάσχουν. Το συνέδριο έχει τον εξής τίτλο: From Gaza to Skopje: Nathan, the Prophet of Sabbatianism, in History, Literature and Philosophy και θα λάβει χώρα μεταξύ 10 και 12 Ιουλίου. Πρόκειται για ένα συνέδριο που στοχεύει να παρουσιάσει και να προβάλλει το γνωστικό εξτρεμιστικό κίνημα του Sabbatai Zevi και του δασκάλου του Nathan of Gaza.

Στο συνέδριο θα γίνει αναφορά, προφανώς, και στους γνωστούς Ντονμέδες που για έναν σχεδόν αιώνα κυριάρχησαν στην Τουρκία, όντας ο πυρήνας των Νεοτούρκων και του Κεμαλισμού. «Καλωσορίζουμε προτάσεις για επιστημονική και διεπιστημονική αξιολόγηση από λογοτέχνες και ιστορικούς, ιστορικούς τέχνης, γλωσσολόγους και μελετητές από άλλους κλάδους, οι οποίοι μπορεί να βρουν χρήσιμη αυτή τη διάσκεψη για τη συζήτηση της συνολικής σημασίας του Σαμπατισμού ως διαχρονικού πολιτισμικού φαινομένου», γράφει η σχετική ανακοίνωση.

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 13 ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ



 
Άρθρο του Julius Evola                                                                           
Μετάφραση: Θεόδωρος  Λάσκαρης


Μία επισήμανση του R.Guénon, η οποία έχει θεμελιώδη σημασία για μία νέα κατεύθυνση των εθνολογικών και φολκοριστικών μελετών, είναι ότι η “πρωτογονικότητα” και ο αυθορμητισμός που συνήθως υποννοείται στις λαϊκές παραδόσεις, στα έθιμα και στους θρύλους, δεν είναι παρά ένα παραμύθι. Σε όλα αυτά πρέπει να ιδωθεί, εκτός σπανίων εξαιρέσεων, μία εκφυλιστική μορφή στοιχείων και εννοιών, που αρχικά ανήκαν σε ένα πιο υψηλό επίπεδο. Και ήδη το όνομα, στην ετυμολογία του, το δηλώνει: “superstizione” (ελ. προλήψεις), θέλει να πει επιβίωση, δηλαδή αυτό που υπάρχει και επιβιώνει. Οι λαϊκές προλήψεις είναι συχνά απομεινάρια προηγούμενων ανώτερων αντιλήψεων που πια δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές, οπότε και υφίστανται ως κάτι το μηχανικό και το άψυχο. Ως κάτι που συνεχίζει να εξασκεί μία κάποια επήρεια και που στρατολογεί ανορθολογικές και ενστικτώδεις δυνάμεις πίστης ως ένα είδος αταβισμού, όμως χωρίς πια την ικανότητα να δώσει μία κατανοητή εξήγηση.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΤΟΥ

Η μικρή έκπληξη που σας λέγαμε...


Verba volant, scripta manent (τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν)...

Αυτά τα χρόνια στο Θεόδοτο προσπαθήσαμε να σκιαγραφήσουμε το πιο ανατρεπτικό φαινόμενο όλων των εποχών: εκείνο που αποκαλέστηκε με τον όρο “γνωστική νοοτροπία”.

Το βιβλίο του συνεργάτη μας Αναστάσιου Γιαννά, ΟΙ ΘΕΟΙ: Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓXΡΟΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΙΚΗΣ ΕΛΙΤ, είναι η πιο ολοκληρωμένη εργασία που υπάρχει στην Ελλάδα επί του θέματος. Αναλύει όλες τις διαστάσεις του φαινομένου του νεο-γνωστικού ρεύματος και της συνακόλουθης νοοτροπίας:

Τη θρησκευτική διάσταση: τις αιρέσεις που δημιουργήθηκαν στο δυτικό κόσμο εξαιτίας της επίδρασης των γνωστικών σεκτών.

Τη φιλοσοφική διάσταση: πως και γιατί αυτό το ρεύμα ανέτρεψε την αντίληψη για τον Κόσμο όπως αυτή είχε μορφοποιηθεί από την αρχαία φιλοσοφία. Πως δηλαδή έγινε ο πνευματικός αντίπαλος του πλατωνικού ιδανικού της “Καλοκαγαθίας”.

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ


 Αφιερωμένο από το Θεόδοτο στη Μακεδονία...

Άρθρο του Roberto Pecchioli                                                           
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

σκηνή από την ταινία
Στην ταινία με τίτλο Smila’s Sense of Snow, η δολοφονία ενός παιδιού αποκαλύπτεται στην πρωταγωνίστρια, μέσα από την ικανότητά της να καταλάβει ότι τα ίχνη του μικρού παιδιού στο χιόνι ήταν η ένδειξη του φόβου και όχι ενός παιχνιδιού. Η εμπειρία της ζωής και οι βαθιές ρίζες στο περιβάλλον είχαν μεταμορφωθεί σε δύναμη, σε εμπειρία και σε βάθος κατανόησης.

Στον κόσμο μας υπάρχει μία ακατανίκητη αίσθηση που μετατρέπεται σε γοητεία για ό,τι είναι ισχυρό. Αυτό είναι κάτι που εκδηλώνεται κυρίως υπό την υλική έννοια, καθώς θαυμάζουμε και ζηλεύουμε τη φυσική δύναμη, αλλά επίσης ελκυόμαστε από πράγματα και πρόσωπα που μεταδίδουν αποφασιστικότητα και εγκυρότητα· και αυτό παρά το γεγονός πως η εποχή μας είναι επιρρεπής στην αδύναμη σκέψη, στον ανούσιο προβληματισμό και στο σχετικισμό. Υπάρχει στο μέσο άνθρωπο ο φόβος να πάρει συγκεκριμένη θέση για οτιδήποτε, αλλά ο ισχυρός ελκύει και κατακτά. Χρειάζεται λοιπόν να τον επαναφέρουμε στο προσκήνιο για να του αποδώσουμε τη θετική λειτουργία του. Διότι μόνο δυνατές ιδέες που μεταφέρονται από ισχυρές προσωπικότητες μπορούν να μεταμορφώσουν ένα πλήθος σε έναν λαό και να του δώσουν έναν κοινό στόχο.

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Ο Ν. ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΔΕΞΙΑ ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ




Γράφει ο Κωνσταντίνος Κομνηνός


Μία προσωπικότητα, από τις πλέον παρεξηγημένες στην χώρα μας, είναι αυτή του Μακιαβέλλι. Πριν προχωρήσω στην παρουσίαση των πεποιθήσεων του, θεωρώ ότι καθίσταται αναγκαίο να σκιαγραφηθεί η εποχή του. Σύμφωνα με τον Oswald Spengler, ο Ν. Μακιαβέλλι έζησε την εποχή του Μπαρόκ (1500-1800) κατά την οποία σχηματίζονταν ένας κόσμος σε αυστηρή μορφή με την πραγματοποίηση της ιδέας του Κράτους, τη σύγκρουση πόλης και υπαίθρου, τη δημιουργία της τρίτης τάξης (των αστών) και τη νίκη του χρήματος επί των αγαθών1. Από τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς ότι ο Μακιαβέλλι μπορεί να θεωρηθεί ένας στοχαστής που εκπροσωπεί την σύγχρονη εποχή (διάσπαση του αρμονικού «όλου»). Ωστόσο, ο δυναμικός τρόπος σκέψης του, οι επιρροές του από την αρχαιότητα και η επίδραση που άσκησε στη Δεξιά κοσμοαντίληψη τον κατατάσσουν στους στοχαστές που αξίζουν προσεκτικής μελέτης.

Καταρχήν, ο Ν. Μακιαβέλλι ανήκει στην κατηγορία εκείνων των πολιτικών φιλοσόφων, που πιστεύουν ότι «ο άνθρωπος είναι κακός και γίνεται καλός μόνο αν τον εξαναγκάσεις προς τούτο»2. Σε αυτό στηρίχθηκε αργότερα η Δεξιά, έτσι ώστε να υποστηρίξει την αυστηρότατη εφαρμογή των νόμων και την ανάγκη να τονισθεί όχι μόνο ο σωφρονιστικός αλλά και ο παραδειγματικός χαρακτήρας τους. Επίσης, ο ίδιος αναφέρει πως «ένας Ηγεμών δεν πρέπει να αποφεύγει τη μομφή της σκληρότητας προκειμένου να κρατήσει τους υπηκόους του ενωμένους και πιστούς. Διότι με λίγο παραδειγματισμό θα είναι ευμενέστερος από αυτούς, που με πολύ επιείκεια, αφήνουν να δημιουργούνται ταραχές με επακόλουθο δολοφονίες και ληστείες»3.

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

             

Άρθρο του Francesco Lamendola
Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Η λογοτεχνία της κρίσης: τι πομπώδης έκφραση! Και πως προφέρεται με στόμφο, με σεβασμό, με  θαυμασμό, σαν να πρόκειται για το καλύτερο που παρήγαγε η λογοτεχνική ιστορία της Δύσης τα τελευταία χίλια χρόνια. Όταν μετά αναφέρονται τα ονόματα -Προυστ, Σβέβο, Πιραντέλλο, Κάφκα,  Μούζιλ, Τόμας Μαν, Τζόυς, Γουλφ- υπάρχουν κάποιοι που φθάνουν να νοιώσουν, θα είμαστε έτοιμοι να στοιχηματίσουμε, μυστικές ανατριχίλες ευχαρίστησης, κάτι παρόμοιο με τον οργασμό. Ναι, εκείνοι ήταν συγγραφείς! Έβγαλαν τη μάσκα των αστικών προσωπείων, έδειξαν την ανουσιότητα και τη σήψη της ζωής, τη διάλυση της κοινωνίας, την αποσύνθεση όλων των αξιών. Τι μεγάλοι άνδρες!
 
Ασφαλώς, υπήρξαν μεγάλοι καταστροφείς. Όμως, γνώριζαν επίσης να οικοδομούν, να υποδείξουν ένα δρόμο, μία δυνατή διέξοδο, κάποια μορφή λύτρωσης; Μα τι χαζές ερωτήσεις είναι αυτές! Από πότε ένας συγγραφέας πρέπει να γίνει και δάσκαλος της ηθικής; Ποιος θα μπορούσε να απαιτήσει από αυτόν να γίνει δάσκαλος της σοφίας, να αποκτήσει τα στοιχεία ενός ιερέα ή ενός θεολόγου ή ενός μεταφυσικού· λειτουργήματα ήδη απαξιωμένα, ακόμη και στο ίδιο τους το πεδίο, πόσο μάλλον σε εκείνο της λογοτεχνίας. Όχι, αγαπητοί κύριοι: Έκαστος εφ' ω ετάχθη. Να μη δημιουργούμε σύγχυση. Ο συγγραφέας έχει ήδη την ευγενή αποστολή του: εκείνη να περιγράφει τα πράγματα όπως έχουν. Δεν είναι ίσως αρκετό; Θα μπορούσαμε να απαιτήσουμε από αυτόν κάτι άλλο; Για τα υπόλοιπα θα σκεφθεί ο πολιτικός ή ο οικονομολόγος ή ο κοινωνιολόγος να βρουν λύσεις. Και εάν θέλουμε να πάμε πολύ βαθιά, ε, τότε είναι έτοιμο το κρεβάτι του ψυχαναλυτή. Εξάλλου, δεν είναι ίσως αλήθεια ότι όλοι αυτοί -οι Κάφκα, οι Προυστ, οι Τζόυς, οι  Σβέβο- βγαίνουν από το κρεβάτι του Φρόυντ, έτσι όπως οι μεγάλοι Ρώσοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα βγαίνουν από το ‘παλτό’ του Γκόγκολ;

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΣΜΟΣ

                  
Άρθρο του Michele Fabbri                                                                         
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης
  

Ο Emmanuel Malynski, συγγραφέας του φημισμένου βιβλίου La Guerra Occulta (Ο μυστικός πόλεμος), αφιέρωσε την πνευματική του δραστηριότητα στις πλεκτάνες που λαμβάνουν χώρα στα παρασκήνια της επίσημης ιστορίας. Mεταξύ των έργων του εξίσου σημαντικό είναι και αυτό που παρουσιάζουμε εδώ και φέρει τον τίτλο Il Proletarismo (O προλεταρισμός).

 Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 1926 με  τον τίτλο  L’Empreinte d’Israël (Το αποτύπωμα του Ισραήλ) και αναφέρεται στον κεντρικό ρόλο του εβραϊκού λόμπυ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πρόκειται για ένα έργο αντικαπιταλιστικού χαρακτήρα που εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Πράγματι, o Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ανέδειξε τη συνεργασία μεταξύ καπιταλισμού και  κομμουνισμού, ενώ οι πρόσφατες εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης δεν κάνουν άλλο από το να επιβεβαιώνουν κάθε ημέρα τη στενή συγγένεια μεταξύ δύο κοινωνικών συστημάτων που έχουν κοινή καταγωγή και αφετηρία την οικονομίστικη αντίληψη της ζωής.