Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

CARL SCHMITT: Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                        
Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης


Ο. Spengler
Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα που έρχεται στο προσκήνιο με τη Γαλλική Επανάσταση, ειδικά στην ιακωβινική φάση της. Ηττήθηκε οπουδήποτε εμφανίστηκε, ξεκινώντας από το 1848, ωστόσο η αστική κοινωνική βάση αυτού του συστήματος δεν σταματά να εξαπλώνεται. Φαίνεται να θριαμβεύει το 1919, πάνω στις στάχτες των παλαιών μοναρχιών, αλλά, ξανά, καταρρέει παντού, τα χρόνια μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: φθάνοντας στο πιο χαμηλό σημείο το 1939, απαξιωμένη και εγκαταλειμμένη παντού. Κι όμως, όπως ο μυθολογικός φοίνικας αναγεννιέται  το  1945, με την ένοπλη δύναμη των νικητριών δυνάμεων. 

Ο Oswald Spengler και ο Carl Schmitt υπήρξαν μεταξύ των πιο αυστηρών κριτικών της. Για τον Spengler, η δημοκρατία είναι εκείνο το πολιτικό σύστημα που εδραιώνεται όταν η μάζα, κατευθυνόμενη από τα μέσα πληροφόρησης, καταλήγει να πιστέψει εκείνο που την έκαναν να πιστέψει, και περνά αυτή την  χειραγώγηση ως άσκηση της ελεύθερης βούληση της. Η κριτική του Spengler αφορά την ίδια την ουσία της δημοκρατίας που, στην εποχή της τηλεόρασης, φαίνεται ακόμη πιο δικαιολογημένη από όσο ήταν στην εποχή των εφημερίδων. Σήμερα, ο έλεγχος της λεγόμενης κοινής γνώμης είναι ακόμη πιο διαδεδομένος και συστηματικός.  

Από την άλλη πλευρά, η κριτική του Carl Schmitt εστιάζεται σε ένα διαφορετικό ζήτημα, στο γεγονός πως η δημοκρατία καταλήγει (χάρη του διαχωρισμού των εξουσιών και της δύναμης των οργανωμένων ομάδων επιρροής, που χρηματοδοτούν τα πολιτικά κόμματα), στην πρακτική του κοινοβουλευτισμού, που είναι, κάτι τελείως διαφορετικό από εκείνη της πρακτικής της λαϊκής κυριαρχίας, που εξασκείται χωρίς  διαμεσολαβητικά σώματα. Για τον Schmitt, το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας δεν είναι ο έλεγχος της δημόσιας γνώμης αλλά η δημοσιότητα της γνώμης, που, στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, καταλήγει αναπόφευκτα να διαγραφεί από τους πλάγιους ελιγμούς των κομμάτων, αληθινά κέντρα εξουσίας. Έτσι, το αντίθετο της δημοκρατίας δεν είναι η δικτατορία, η οποία αντιτάσσεται στον διαχωρισμό των εξουσιών, αλλά, ακριβώς, το σύστημα που είναι βασισμένο πάνω στον διαχωρισμό των εξουσιών, δηλαδή ο  κοινοβουλευτισμός φιλελεύθερης μήτρας.


Με άλλα λόγια, στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, το βασικό στοιχείο είναι τα κόμματα, τα οποία αποτελούν την έκφραση των ομάδων που έχουν πραγματική δύναμη, τόσο οικονομικής φύσης όσο και πολιτικής και που δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, αλλά για το δικό τους συμφέρον. Τα όσα πράττουν έχουν αποκλειστικά ως απώτερο σκοπό να διατηρήσουν τον έλεγχο των δημοσίων πραγμάτων. Αυτά (δηλ. τα κόμματα) δεν ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν με την πρέπουσα έννοια του όρου, αλλά να κατευθύνουν τους κρατικούς πόρους στην πιο συμφέρουσα γι’ αυτά κατεύθυνση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κοινοβούλιο δεν είναι, και δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει, μία σχολή πολιτικής εκπαίδευσης. Κανένας αληθινός πολιτικός δεν βγαίνει από το κοινοβούλιο, διότι τα μέλη του κοινοβουλίου δεν έχουν ως στόχο την πολιτική δράση, αλλά την τέχνη να κατακτούν και να διατηρούν τις πολυθρόνες τους. Μέσω αυτών των τελευταίων κατευθύνουν την κρατική μηχανή και εμποδίζουν τους αντιπάλους τους να τις καταλάβουν (τις πολυθρόνες). 

Επομένως, η αληθινή διαφορά μεταξύ κοινοβουλευτισμού και δημοκρατίας, είναι η έννοια του διαχωρισμού των εξουσιών. Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη ιδεολογία, από την οποία πηγάζει ο κοινοβουλευτισμός, η νομοθετική εξουσία, η εκτελεστική και η δικαστική πρέπει να ισορροπούν αλλά να παραμένουν αυτόνομες η μία εν σχέση με την άλλη, διότι πάνω σε αυτό θεμελιώνεται η ελεύθερη άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, απαραίτητη προϋπόθεση της 'ελευθερίας' της κυβέρνησης. 

Αντίθετα, σύμφωνα με τη δημοκρατία, δεδομένου ότι δεν υπάρχει μία πραγματική διάκριση μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνώμενων, αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι αναγκαίος, μάλιστα είναι καλό να απορροφηθεί από μία ανώτερη αρχή: την άμεση άσκηση της κυριαρχίας από μέρος του λαού. 

Στην πρακτική των φιλελεύθερων δημοκρατικών συστημάτων, που ξεπήδησαν από την κατάληξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Συνθήκης των Βερσαλλιών, φάνηκε ότι οι δύο αντιλήψεις, εκείνη βασισμένη πάνω στον διαχωρισμό και εκείνη βασισμένη πάνω στην συγχώνευση των εξουσιών, θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και μάλιστα να αλληλοδιεισδυθούν. Αντίθετα-και εδώ βρίσκεται η  πρωτοτυπία της ανάλυσης του Schmitt– αυτές είναι τόσο διαφορετικές, για να μην πούμε αντίθετες, που είναι πιο εύκολο να φανταστούμε μία γειτνίαση και ίσως μία συνέχεια, μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας. Ο λόγος για αυτό είναι η  κοινή αρχή έμπνευσης, δηλαδή η ταυτότητα μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνωμένων και η κοινή αντίθεση στο διαχωρισμό των εξουσιών, πάνω στον οποίο βασίζεται το κοινοβουλευτικό σύστημα.  

Πράγματι, ο κοινοβουλευτισμός, έχει ανάγκη το διαχωρισμό των εξουσιών για να μπορεί να ακολουθεί τον αληθινό σκοπό του, που είναι η άσκηση της εξουσίας για λογαριασμό δυνάμεων ξένων προς το ίδιο το κοινοβούλιο, το οποίο και χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους. Οι δικτατορίες που  προέκυψαν κατά τον 20ο αιώνα (δηλαδή ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός) ως απάντηση στα δεινά του κοινοβουλευτισμού, είναι, στην ουσία τους, κατευθυνόμενες ενάντια στον φιλελευθερισμό και όχι εναντίον της δημοκρατίας αυτής καθαυτής. Ο Schmitt έφθασε έτσι στο, φαινομενικά παράδοξο, συμπέρασμα ότι δημοκρατία και δικτατορία δεν είναι η μία το αντίθετο  της  άλλης αλλά  και  οι δύο είναι το αντίθετο του φιλελευθερισμού, δηλαδή του κοινοβουλευτικού συστήματος. Δεν εκπλήσσει λοιπόν, η ουσιαστικά ευνοϊκή στάση προς την δικτατορία που προσλαμβάνει  ο  Carl Schmitt, φυσικά στην φασιστική εκδοχή της. 

Το πρόβλημα, για το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας τύπου Rousseau, είναι ότι είναι πρακτικά ανεφάρμοστο σε επίπεδο μεγάλων εθνικών κρατών και ενδεχομένως κατάλληλο μόνο για τις αρχαίες πόλεις-κράτη  ή τις αναγεννησιακές κοινότητες. Για ένα μεγάλο κράτος, η δημοκρατία,νοούμενη ως άμεση άσκηση της λαϊκής  βούλησης πάνω από κάθε ιδιοτέλεια και ατομικό εγωισμό, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε δικτατορικές μορφές κυβέρνησης. Σε αυτές, αποσυναρμολογούνται οι μηχανισμοί του δημαγωγικού κοινοβουλευτισμού, καταργείται ο διαχωρισμός των εξουσιών και τίθενται εκτός  παιχνιδιού οι ομάδες εκείνων των συμφερόντων που είναι ξένες προς την προοπτική του κοινού καλού. 

Η διεισδυτική ανάλυση του Carl Schmitt  μας παρέχει τα εργαλεία όχι μόνον για να κατανοήσουμε καλύτερα φαινόμενα του παρελθόντος όπως ο φασισμός, αλλά και την παρούσα πραγματικότητα και, ειδικά, την όλο και πιο έντονη τάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να γίνει ‘ολοκληρωτική’, δηλαδή να επιβάλλει τη δική της ‘μοναδική σκέψη’ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του κράτους.

Εκείνο που συνέβη, πρακτικά, μετά το 1945, και ακόμη περισσότερο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ήταν μία διαδικασία προσαρμογής των κοινοβουλευτικών συστημάτων στις νέες προκλήσεις της ύστερης νεωτερικότητας: διεκδικώντας για τον εαυτό τους και μόνον για τον εαυτό τους, τη δημοκρατική σφραγίδα ενώ την αρνούνταν με ριζικό τρόπο στις δικτατορίες. Κατά συνέπεια, ο κοινοβουλευτισμός αυτοπροσδιορίστηκε ως το μόνο νομιμοποιημένο πολιτικό σύστημα να αντιπροσωπεύσει τα  αυθεντικά αιτήματα της λαϊκής κυριαρχίας. Πρακτικά, ο κοινοβουλευτισμός, χωρίς να χάνει καθόλου το ουσιαστικό χαρακτηριστικό του, δηλαδή της ‘κάλυψης’ των ιδιοτελών συμφερόντων, εξωκοινοβουλευτικών, ειδικά του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της βιομηχανίας, πιέστηκε να κάνει δικά του και τα χαρακτηριστικά του ηττημένου εχθρού (δηλ. των δικτατοριών). Κατά αυτό τον τρόπο, αντιστάθμισε τις χρόνιες αδυναμίες του όπως την χαρακτηριστική αναποφασιστικότητα του και την έλλειψη πυγμής, με μία ισχυρή ώθηση προ την απόλυτη δράση, η οποία είναι ‘ολοκληρωτική’ στη φύση της) παρουσιάζοντας την ως τη μόνη πολιτική δράση ικανή να ερμηνεύσει αληθινά τη γενική θέληση, και άρα την ιδέα του γενικού συμφέροντος.


Σημειώσεις του μεταφραστή:

 Tο θέμα της δημοκρατίας, είτε άμεσης είτε κοινοβουλευτικής είναι παράδοξο ακόμη και να συζητείται, για τέσσερεις βασικούς λόγους:

Α) Φθάνει κάποιος να κάνει μια βόλτα στην αγορά ή σε μια πλατεία και να αφουγκραστεί ποια θέματα απασχολούν το μέσο καθημερινό άνθρωπο, καθώς και ποια είναι η κατάρτισή του πάνω στα σοβαρά φιλοσοφικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα…. Ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να αποφασίσει σωστά ούτε για το σπίτι του, πόσο μάλλον για το έθνος. Πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες. 

Β) Ο πολίτης τη στιγμή που ψηφίζει ιδιωτεύει: σκέφτεται, πρωτίστως, τι θα είναι καλό για τον ίδιο.

Γ) Και μόνον το γεγονός ότι όλο το καπιταλιστικό, μασονικό και αριστερό σύστημα, έχει ως απόλυτο δόγμα τη δημοκρατία, φθάνει για να καταλάβουμε ποιους και τι εξυπηρετεί.
 
Δ) Τέλος, το σύστημα αυτό μπορεί να έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες, λόγω της εκλογικής διαδικασίας.  Οι ‘δημοκράτες’,  λένε ότι ο Χίτλερ  ήταν το κακό ενσαρκωμένο. Ωραία ας συμφωνήσουμε, αλλά ας θέσουμε και μια ουσιώδη ερώτηση: πως εισήλθε στο γερμανικό  κοινοβούλιο;  Με εκλογές!  Άρα θα ακουγόταν περίεργο αν κάποιος υποστήριζε πως ήταν η δημοκρατία που έφερε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όλα τα σχετικά δεινά;

Αλλά ας έρθουμε στα δικά μας. Τα πολλά γέλια με τους ‘δημοκράτες’ στην Ελλάδα, θα τα κάναμε εάν έβγαινε πρώτο κόμμα στις εκλογές η Χρυσή Αυγή, με πλήρως δημοκρατικές διαδικασίες; Και όταν άρχισε να διαφαίνεται πως αυτή η πιθανότητα δεν ήταν καθόλου μικρή, θυμάστε τι συνέβη; Ένα κεκαλυμμένο πραξικόπημα: έστειλαν τη Χρυσή Αυγή στον εισαγγελέα. Η δημοκρατία λοιπόν έκανε μία μικρή ...δικτατορική επιδιόρθωση…

Εν κατακλείδι, σε κάθε χώρα το (ανθρωπίνως) ορθό σύστημα κυβέρνησης μπορεί να υπάρξει και είναι απλό: Ένας πολιτικός ηγέτης και μία πολιτική ηγεσία, η οποία θα βγαίνει μέσα από ειδικές σχολές, σώματα και πανεπιστήμια πχ. κάτι παρόμοιο με το σώμα των διπλωματών ή το δικαστικό σώμα. Αυτή η ηγεσία θα συνεπικουρείται και θα συναποφασίζει με την ηγεσία του στρατού (την οποία ηγεσία, θα εκλέγει ο ίδιος ο στρατός) και την ηγεσία της  Εκκλησίας. Οι δε επαγγελματικές  τάξεις θα  εκπροσωπούνται  από  αντιπροσώπους οι οποίοι θα έχουν μόνον το δικαίωμα της έκθεσης απόψεων. Το σύστημα αυτό  είναι ο συνδυασμός τριών Αρχετύπων:

Α) Του αρχετύπου της πολιτικής τέχνης (πολιτική ηγεσία).
Β) Του αρχετύπου της ισχύος και της άμυνας (στρατός).
Γ) Του αρχετύπου της πνευματικής-εσχατολογικής παράδοσης ενός έθνους (η εκκλησία).

Αυτό  λοιπόν θα ήταν το μόνο λογικό, ανθρωπολογικώς ορθό και δυνατό στην εφαρμογή του σύστημα για τη διακυβέρνηση μιας χώρας. 

Φυσικά, ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης, θα μπορεί να λειτουργήσει εντός ενός πλαισίου προστατευμένου από την προπαγάνδα και τον προσηλυτισμό του προοδευτισμού και της αριστεράς. Αυτός ο προσηλυτισμός δεν θα μπορεί να είναι επιτρεπτός, όπως άλλωστε δεν είναι και ο χιλιαστικός-ιαχωβαϊκός προσηλυτισμός (άλλωστε,οι ρίζες της αριστεράς και  του χιλιασμού δεν διαφέρουν και ιδιαίτερα.).

Όσον αφορά την οικονομία, θα εφαρμοστεί  εκείνο το σύστημα που οι ειδικοί, με βάση την εμπειρία  του  παρελθόντος και τη γνώση της ανθρώπινης φύσης, θα επιλέξουν ως το πιο ικανοποιητικό. Όχι το ‘τέλειο’, όχι το  ‘ιδανικό’, αλλά το πιο (δικαίως) εφαρμόσιμο . 

Θα μου πείτε, αυτά είναι ‘όνειρα θερινής νυκτός’! Μπορεί… αλλά να μην ξεχνάμε ότι εάν κάποιος το 1980 έλεγε ότι το Σοβιετικό σύστημα θα  αφανιστεί, όλοι θα τον περνούσαν για τρελό. Καμιά φορά οι όροι αντιστρέφονται: το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και η πραγματικότητα όνειρο.
 

14 σχόλια:

  1. λόγω τηε εκλογικής διαδικασίας. "τηε"

    Ενα ορθογραφικό λαθάκι στις υποσημειώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τρεις οι εξουσίες με ισόβιο αξίωμα για τους δικαστές και κυρίως απόφοιτους της νομικής να μεταπηδάνε από τους χώρους της δικαστικής εξουσίας και νομικής σχολής στη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία αφότου πολιτικοποιούνται.
    Δικηγόροι, οικονομολόγοι, ηθοποιοί και διάφοροι ανεπάγγελτοι διασυνδεόμενοι με συνδικαλιστές προπαγανδιστές και "κράχτες" ψηφοθηρίας.
    Τι θα μπορούσε να είναι σε σύνοψη η δημοκρατία: Ο Βαϊσχαπτουτ και κάποιοι από τα παγκόσμια φυτόρια των σχολών με πρότυπο τον Ανταμ Σμίθ και Τζέρεμι Μπένθαμ πλαισιωμένα από μμε δημοσκοπικές εταιρίες και επικοινωνιολόγους και θεατρινισμούς για τον επηρεασμό του εκλογικού σώματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Φτάνει να κοιτάξουμε γύρω από την πλατεία,έως στη βουλή,ώστε οι πεποιθήσεις μας να μπουν σε δοκιμασία,και να έχουμε καθαρό το μέτρο αυτού,που δεν πρέπει εμείς να είμαστε."
    Julius Evola

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατί να χαριστεί στον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό η εκλογική μέθοδος; τρεις μέθοδοι διαδοχής και εναλλαγής στην εξουσία έχουν ανακαλυφθεί. Η κληρονομική της βασιλείας, η δικτατορική με άμεση χρήση ένοπλων σωμάτων, και η εκλογική. Τώρα ομολογώ αυτή που προτείνει το άρθρο δεν την έχω ξανακούσει να δίνεται η πολιτική εξουσία μέ τις πανελλήνιες.
    Μεγάλο πλεονέκτημα της εκλογικής η ψευδαίσθηση ελέγχου στις μάζες και η σχετικά ειρηνική μετάβαση. Ακόμα δεν θυσιάζονται αλτρουιστικά κορόιδα βάζοντας το κεφάλι τους στον ντορβά για να σώσουν την ηλίθια μάζα από τον εαυτό της. Μέσα στην κρίση δεκάδες δηλώσεις υπήρξαν πολιτευτών ότι "εσείς μας ψηφίσατε, τι θέλετε τώρα και διαμαρτύρεστε", μαζί με το μαζί τα φάγαμε. Μεγάλο λάθος της ΧΑ την περίοδο της ανάπτυξής της ήταν που δεν συγκράτησε τον κόσμο από το να βγει να "καθαρίσει" τους δρόμους τις γειτονιές κλο. Ας την ψήφιζαν να βγει κυβέρνηση εφαρμόσει την πολιτική της. Ο μέσος κουτοπόνηρος νεοέλληνας ήθελε τζάμπα τα παιδιά της ΧΑ να του καθαρίζουν τους ενοχλητικούς χωρίς να κουνηθεί, ενώ την εξουσία την έδινε σε οποιονδήποτε που θα του μοίραζε ωφελήματα, μέχρι τους φιλοσκοπιανούς ακροαριστερούς του σύριζα κατάντησε να ψήφιζει. Ο λευκοιπποτισμός και τα κορόιδα σε αυτόν τον χώρο πρέπει να σταματήσει.

    Τώρα πως θα μπορέσει να υπάρχουν εκλογές σε ένα εθνικό καθεστώς, δεν χρειάζεται να ξανανακαλυφθεί ο τροχός. Θα υπάρχουν συνταγματικές και θεσμικές δικλείδες ότι και καλά επιτρέπονται τα "πάντα" εκτός αυτά που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του εθνικού κράτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καθόλου όνειρο θερινής νυκτός.
    Εδώ "κατάλαβαν" μέχρι και οι νουδου πως δεν είναι δεξιό κόμμα. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Τρέχουν να προλάβουν τις επερχόμενες παγκόσμιες ανακατάξεις, ιδεολογικές μετατοπίσεις των χρήσιμων ηλιθίων ψηφοφόρων;
    Δεν υπαγορεύονται τυχαία τέτοια άρθρα, σε """δεξιούς""" ιστοτόπους .
    Είναι η ΝΔ κανονική δεξιά;
    http://www.antinews.gr/action.read/antitheseis/einai-i-nd-kanoniki-deksia-/10.122614
    Εάν είχε πραγματικά πέσει το σοβιετικό σύστημα εξουσίας , οι πρωτεργάτες αυτού ΔΕΝ θα ήσαν ακόμα και σήμερα οι κατασκευασμένες από τα ΜΜΕ αγνές καλές προσωπικότητες , (παγκοσμίως τιμώμενα πρόσωπα , διάνοιες - ήρωες (Μαρξ , Ενγκελς , Λένιν , Τρότσκι και λοιποί)) , αλλά θα χαρακτηρίζονταν , όπως ήταν στην πραγματικότητα.
    Βίαιοι κακοί ηλίθιοι παρανοϊκοί τύραννοι αιμοσταγείς δικτάτορες, έμμισθοι υπάλληλοι των τραπεζιτών.
    Το τείχος του Βερολίνου έπεσε προς την Δύση. Ο κομμουνισμός ξέφυγε από τα στενά ανατολικά σύνορα και εξαπλώθηκε σε όλην την Ευρώπη!
    Κομμουνισμός με "ειρηνικό δημοκρατικό" εκλογικό προσωπείο, χωρίς να αποδίδονται οι παγκοσμίως δολοφονημένοι ανυπάκουοι ηγέτες και πολίτες στους κομμουνιστές αλλά στους καπιταλιστές , είναι η παγκοσμιοποίηση.
    “την οποία ηγεσία, θα εκλέγει ο ίδιος ο στρατός”
    Δεν νομίζω να εννοείται να ψηφίζουν οι στρατιώτες.
    Την δημοκρατία που έβγαλε στην επιφάνεια τον Χίτλερ, αποφάσισαν να την ...εκσυγχρονίσουν. Ετσι η δημοκρατία δεν έχει πια αδιέξοδα και δεν κινδυνεύει. Αυτοπροστατεύεται , μαθαίνει από τα λάθη της και δεν τα επαναλαμβάνει. Η αντιμετώπιση της χ.α. δείχνει τον δρόμο.
    ( Θα βρούν και νέες δημοκρατικές μεθόδους προστασίας της κοινοβουλευτικής διαιδκασίας. Ηλεκτρονικές “αδιάβλητες” εκλογές όπου θα φαίνεται ο κα΄θε ένας μας τι ψηφίζει . Ο πολίτης να μάθει – το λένε από τωρα, δήθεν για όσους ψήφισαν συριζα - να αναλαμβάνει τις ευθύνες των πράξεων του…)
    Ο δε λαός, έδειξε για άλλη μια φορά το αληθινό του πρόσωπο. Αβουλος και φοβισμένος. Ανίκανος να βοηθήσει τους ηγέτες στους οποίους εξέφραζε (έστω και δημοσκοπικά) την εμπιστοσύνη του για να τον κυβερνήσουν.


    Ένα δεξιό κράτος στα πρώτυπα του Ελληνοχριστιανικού Βυζαντίου , που να έχει μάθει από τα λάθη του;
    Με Ελληνα Χριστιανό αυτοκράτορα ΚΑΙ σύζυγο με τα ίδια χαρακτηριστικά...και ας μην είναι και απευθείας απόγονος του Σωκράτη!
    Γιατί χρειάζεται κάθε φορά να ανακαλύπτουμε τον τροχό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γεια σας
    Εξ αρχής θα πω ότι πιστεύω στο Εθνικοσοσιαλιστικό οικονομικό μοντέλο και μόνο αυτό!!

    Εδώ https://analyst.gr/2013/10/12/3008/ υπάρχει μία οικονομική ανάλυση από ένα οικονομολόγο που βάζει τα πράγματα στην πραγματική οικονομική διάσταση του εθνικοσοσιαλιστικού οικονομικού μοντέλου χωρίς ταμπού και περιστροφές......και επαναλαμβάνω ότι για μένα προσωπικά είναι το τέλειο οικονομικό μοντέλο.

    Τώρα μερικά πράγματα για την Δημοκρατία....Δημοκρατία είναι η άσκηση της εξουσίας από όλους ΆΜΕΣΑ!!...δηλαδή η εξουσία δεν μεταβιβάζεται όπως γίνεται στην (κοινοβουλευτική δημοκρατία).Στον κοινοβουλευτισμό έχουμε μικρές ολιγαρχικές ομάδες(κόμματα)που σκοπός τους είναι να εκφράζουν τα συμφέροντα μιας ελίτ που τις στηρίζει.....και όχι όλης της κοινωνίας.....Στην Δημοκρατία αποφασίζουν οι πολλοί και όχι οι λίγοι....η κοινωνία καλείται κάθε 2,3,4 χρόνια να αποφασίσει στο ποιος θα αποφασίζει....αυτό δεν είναι δημοκρατία είναι τραβεστί δημοκρατία....Το κάθαρμα Τσίπρας την λαική εντολή του ΟΧΙ την έκανε ΝΑΙ....για ποια δημοκρατία μιλάμε;; Επίσης καλλιεργείτε η άποψη ότι στην Δημοκρατία κάνει κουμάντο η πλέμπα....Μέγα λάθος!! διότι και στην πραγματική Δημοκρατία πάλι η ελίτ κάνει κουμάντο.... με την διαφορά ότι η ελίτ παίρνει το χρίσμα απο το λαό...Στην Αθηναική Δημοκρατία ο Περικλής,Θεμιστοκλής,Μιλτιάδηςκλπ δεν ανήκαν στην ελίτ; που ανήκαν; Είναι λάθος να παρουσιάζουμε τα ολιγαρχικά πολιτεύματα ως Δημοκρατικά.

    Πιστεύει κάποιος ότι αν ο λαός μετείχε στην εξουσία θα συνέβαιναν τα παρακάτω;;;

    ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Α΄ ΜΝΗΜΟΝΙΟ)
    1) Έφερε το ΔΝΤ
    2) Διέσωσε τις ευρωπαϊκές τράπεζες
    3) Μετέφερε το ελληνικό χρέος στο Αγγλικό δίκαιο
    4) Πήρε την αρμοδιότητα του χρέους από τα ελληνικά δικαστήρια και την έδωσε στα ευρωπαϊκά.
    5) Παραιτήθηκε από τον συμψηφισμό χρεών μας προς τη Γερμανία με απαιτήσεις μας από την γερμανική εισβολή.

    ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ - ΣΑΜΑΡΑΣ – ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ – ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ (Β΄ ΜΝΗΜΟΝΙΟ – PSI).

    1) Μετέτρεψαν το χρέος μας προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη
    2) Παραιτήθηκαν από το δικαίωμά μας να αποπληρώσουμε το χρέος σε εθνικό νόμισμα σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ.
    3) Έκαναν κούρεμα του χρέους προς το εσωτερικό της χώρας.
    4) Ανακεφαλαιοποίησαν με τα χρήματά μας και μας έβαλαν να εγγυηθούμε τις ιδιωτικές ελληνικές τράπεζες κατά 238 δισεκατομμύρια ευρώ.

    ΤΣΙΠΡΑΣ – ΚΑΜΜΕΝΟΣ (Γ΄ ΜΝΗΜΟΝΙΟ)
    1) Απαγόρευσαν στην ελληνική Βουλή να νομοθετεί χωρίς την έγκριση των δανειστών
    2) Υπέγραψαν δέσμευση για πλεονάσματα μέχρι το 2060
    3) Εκχώρησαν τη δημόσια περιουσία για 100 χρόνια
    4) Μεταφέρουν όλη την δημόσια περιουσία στο ΤΑΙΠΕΔ
    5) Υπερφορολόγησαν και γέμισαν με ασφαλιστικές εισφορές τους Έλληνες
    6) Εισήγαγαν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς των περιουσιών των Ελλήνων
    7) Επιτρέπουν να ξεπουληθούν φθηνά στον πλειστηριασμό τα σπίτια των Ελλήνων υπέρ των αλλοδαπών.


    Αν είχαμε πραγματική Δημοκρατία οι παραπάνω κύριοι θα είχαν πιει κώνειο....το δε κάθαρμα Τσίπρας θα είχε εκτελεστή επί τόπου.... Λυπάμαι που το λέω αλλά πιστεύω ότι ως Ελληνικό Έθνος έχουμε τελειώσει....και έχουμε τελειώσει διότι κυριαρχεί η φαυλότητα ακόμα και τώρα....Ευχαριστώ για την φιλοξενία.


    the nobody

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Από τις πολιτειακές μορφές του 20ου αιώνα, η πιο κοντινή στο πνεύμα της αρχαίας δημοκρατίας, είναι αυτή του εθνικοσοσιαλισμού. Πρώτον, διότι ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει την ύπαρξη δήμου, δηλ. ομοιογενούς σώμα πολιτών (και όχι πληθυσμού-ψηφοφόρων καταναλωτών)με κοινά εθνοφυλετικά γνωρίσματα. Ο δήμος στην αρχαιότητα οριζόταν ιερραρχικά επί τη βάση του αίματος, όπως στον εθνικοσοσιαλισμό, (μονάχα Αθηναίοι στο αίμα και ελεύθεροι είχαν δικαίωμα πολίτη), και θεωρούνταν το ένοπλο σώμα της πολιτείας. Δεύτερον, ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει το κράτος όχι ως αυτοσκοπό (φασισμός), ούτε ως ένωση συμφερόντων (φιλελευθερισμός-αστοδημοκρατία), ούτε ως εργαλείο για την αταξική κοινωνία (μπολσεβικισμός), αλλά ως μέσο για τη βιολογική, ηθική και πολιτιστική προαγωγή του λαού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αρχαια αθηναικη δημοκρατια οπωσδηποτε ειχε φυλετικη βαση παρολο που δεν ειχε αναπτυξει καποια κοσμοθεωρια φυλετικης ανωτεροτητας κλπ(ουσιωδης διαφορα με τον εθνικοσοσιαλισμο). Επισης ο θρησκευτικος παραγων ηταν σημαντικος για τους αρχαιους Αθηναιους, αλλα οχι για τους Γερμανους εθνικοσοσιαλιστες! Τελος, ο τροπος αναδειξης των αξιωματουχων του κρατους, μεσω ειτε κληρωσης ειτε ψηφοφοριας στην Εκκλησια του Δημου, συνιστα αλλη μια ουσιωδη διαφορα με το εθνικοσοσιαλιστικο καθεστως!

      Διαγραφή
  8. Στη τελευταία σου πρόταση λανθάνεις. Ο Εθνικοσοσιαλισμός ανέλαβε την αρχή το 1933 δια της ψήφου. Όμως δεν έμεινε εκεί. Προχώρησε σε σειρά δημοψηφισμάτων - αυτά που οι αστικές-μαζικές δημοκρατίες τρέμουν όσο τίποτα άλλο - προκείμένου να επικυρωθεί η λαϊκή βούληση και η σύμπνοια υπό την αρχή του Φύρερ. 'Ενωση του Σάαρ, Ένωση με την Αυστρία κ.ο.κ. Η εθνικοσοσιαλιστική αρχή του Αρχηγού δεν αρνείται τη λαική συμμετοχή δια της ψήφου, θέτει μονάχα τις βιολογικές, υλικές και ψυχικές προυποθέσεις αυτή να εκφραστεί υγιώς υπό του Λαού. Αυτή είναι και η θεμελιώδης διαφορά του εθνικοσοσιαλισμού με τις ελέω θεού απολυταρχίες προ της γαλλικής επανάστασης ή και τα αυταρχικά καθεστώτα (χούντες κλπ) της σύγχρονης εποχής.
    Φυλετική θεωρία όπως το εννοείς δεν είχε αναπτυχθεί στην αρχαία Ελλάδα. Όμως σε όλη την Ελλάδα, και ειδικά στην Αθήνα, πρυτάνευε η αρχή πως φύσει οι Έλληνες άρχουν των βαρβάρων αλλά και φύσει ο δούλος είναι κατώτερος του ελευθέρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι όμως και το ίδιο ακριβώς από την αντίθετη. Κακά τα ψέματα, λαϊκή βούληση επί παντώς είναι σαν όρος πολύ γενικό, και τα δημοψηφίσματα ή τα "συναποφασίζουμε" είναι προδιεγραμμένα και κατευθυνόμενα ως συλλογικός αυτοματισμός σε κάθε σύστημα που προωθεί τις πολιτικές του αφού ξεσκαρτάρει τον μη επιθυμητό παράγοντα δυναμικής ή επηρεασμού και αφού έχει εξασφαλίζει πως ένα μέρος του πληθυσμού έχει απολύτως υιοθετήσει κάποιες δοξασίες, ενδεχομένως προπαγανδιστικά κατευθυνόμενες και το κυριότερο επιβαλλόμενες. Εάν είναι ειλικρινές το σύστημα θα τείνει στον φασισμό για την επίτευξή συγκεκριμένων ξεκάθαρων πραγμάτων, εάν δεν είναι, τότε θα είναι συγκεκαλυμμένη δικτατορία (βλέπε και τίτλο άρθρου).

      Διαγραφή
    2. Ναι οντως θεωρουσαν τον δουλο φυσει κατωτερου του ελευθερου, με την διαφορα ομως οτι η συντριπτικη πλειοψηφια των δουλων, ηταν Ελληνες επισης και μαλιστα ειτε αιχμαλωτοι πολεμου, ειτε γιοι δουλων! Ελαχιστες ηταν οι περιπτωσεις αγορων απο σκλαβοπαζαρα...Επισης, το γεγονος οτι τους θεωρουσαν φυσει κατωτερους, δεν τους εμποδιζε να κανουν καποιους απο αυτους, απελευθερους, οταν ειχαν προσφερει καποιες εξαιρετικες υπηρεσιες στο κρατος! Επισης ακομα και αυτο που εφραψες οτι μονο Αθηναιοι στο αιμα δικαιουνταν να ειναι πολιτες, δεν ισχυε παντα, καθως υπηρξαν περιοδοι οπου αρκουσε μονο η αθηναικη πατρικη καταγωγη προκειμενου να θεωρηθει καποιος πολιτης!

      Διαγραφή
  9. Ο "εθνικοσοσιαλισμός" τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το πόσο "γαμάτος" είναι ο ισραηλινός στρατός με συγκριτικούς οικονομισμούς και αφού βγήκε στη φόρα πως ισραηλινοί από κιμπούτς, πρώην εθνικοσοσιαλιστές, νυν μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων έκαναν θητεία ρυθμιστών και συνιδρυτών σε εθνοσοσιαλιστικά κόμματα. Θέλει πολύ προσπάθεια λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αγαπητέ θα σου απαντούσα, αλλά το κείμενο σου είναι ασύντακτο και δεν βγαίνει νόημα. Θα σου συνιστούσα στο μακροπερίοδο λόγο σου να χρησιμοποιείς σημεία στίξεως και να καθιστάς σαφές ποιο το υποκείμενο, ποιο το ρήμα, και το αντικείμενο.
    Προσωπικώς δεν κατάλαβα τι θέλεις να πεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αστο του χρονου που θα παρουμε την πολη
    και καποιοι...που θα παρουν τον πουλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή