Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

MΑΗΣ ΤΟΥ ΄68: Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ


Αν και το κείμενο αναφέρεται στον Μάιο του 1968, το περιεχόμενό του ωστόσο παραμένει επίκαιρο διηνεκώς. Πριν από λίγες εβδομάδες άλλωστε, «γιορτάσαμε» και τό «δικό μας Πολυτεχνείο», το οποίο σε τόσους και τόσους τεμπέληδες και άχρηστους εξασφάλισε διαβίωση όχι απλώς άνετη αλλά πολυτελή.         
                                                                                                                             Θεόδοτος
                   
 Αναστασίου Γιαννά 

Αφίσα συμπαράστασης στον "Κόκκινο Ντάνυ"
Στην Ελλάδα, κάθε φορά που γίνεται λόγος για τον Μάιο του '68 (και ειδικά στη συγκεκριμένη επέτειο), ο τύπος γεμίζει από ειδικά αφιερώματα, και τα τηλεοπτικά κανάλια  από εκπομπές, που αναλύουν τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Και φυσικά , πάντα, πρόκειται για τις γνωστές αριστερίστικες αρλούμπες. Η ψυχεδέλεια στην πολιτική ανάλυση. Αντίθετα στο εξωτερικό, όπου δεν έχουν το κόμπλεξ μη και δεν τους πουν πεφωτισμένους Ευρωπαίους, αντιμετωπίζουν τα πράγματα πιο σοβαρά. Έτσι τον Ιούλιο του 1988, η γνωστή εφημερίδα «Le Monde» έβαλε την ακόλουθη ανακοίνωση : «Ο Μάιος του 1968 δεν ήταν παρά μορφή μεσσιανικής κλήσης – απόηχος του ιουδαϊκού μεσσιανισμού. Αυτή είναι η άποψη που αναπτύχθηκε από όσους συμμετείχαν στο συνέδριο που διοργάνωσε το περιοδικό Passage, την Πέμπτη, 7 Ιουλίου, στο Παρίσι, με θέμα: «Μάιος 1968: Μια ιουδαϊκή επανάσταση;». Πολλές προσωπικότητες, πράγματι, τόσο από τον πολιτικό χώρο όσο και εκείνο της Ιστορίας προσπάθησαν να δώσουν απάντηση στο εξής ερώτημα: Γιατί στους ιθύνοντες του φοιτητικού κινήματος του Μαΐου [τού 1968] είχε τόσο πολλούς Ιουδαίους;» (Le Monde, 12 Ιουλίου 1988.)

        Μετά από 20 χρόνια, τον Απρίλιο του 2008 στο Γαλλικό Εβραϊκό μπλοκ Le Monde Juif, αναρτήθηκαν τα εξής αποκαλυπτικά : Ο Μάιος του 1968 και οι Ιουδαίοι: Είναι προφανές; («Mai 68 et les juifs: une évidence?») Εντάξει, και εγώ υποκύπτω στην επικαιρότητα και τις σειρήνες που καλούν να τιμήσουμε τα γεγονότα του Μαΐου του 1968. Δεδομένου όμως ότι βρισκόμαστε στη Le Monde Juif, είναι προφανές ότι πρέπει να τεθεί [επιτέλους] το ερώτημα το σχετικό με τις σχέσεις μεταξύ του Μαΐου του 1968 και των ιουδαίων. Είναι αυτό ένα ζήτημα για το οποίο κανένας δεν κάνει λόγο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ αυτή η σχέση όχι μόνο πλήρως εναρμονίζεται με τα γεγονότα, αλλά, επιπλέον, είναι εκπληκτική. Μέγα μέρος, πράγματι, των χαρισματικών ηγητόρων εκείνης της εποχής είναι Ιουδαίοι. Ο Daniel Cohn-Bendit, πρώτα-πρώτα, ο επικεφαλής του κινήματος της 22ας Μαρτίου και πρόσωπο που εξελίχθηκε σε σύμβολο ολόκληρης εκείνης της περιόδου. (Μια λεπτομέρεια [ίσως όχι ασήμαντη]: Η μάνα του ήτανε, κατά τη δεκαετία του 1950, οικονόμος στο σχολείο «Μαϊμονίδης», στην Boulogne- Billancourt. Οι εκεί τότε μαθητές ακόμη θυμούνται τους μικρούς, εξαιρετικά πανούργους, κοκκινομάλληδες [γιούς της] που περιφέρονταν μέσα στο κτήριο του σχολείου.) Άλλος Ιουδαίος: ο Alain Geismar, γενικός γραμματέας του Εθνικού Συνδικάτου Ανώτατης Εκπαίδευσης και μετά ενεργό μέλος της «Προλεταριακής Αριστεράς». Μετά ο Henri Weber, γερουσιαστής, γνωστός σοσιαλιστής, που τότε είχε ιδρύσει, μαζί με τον Alain Krivine, το τροτσκιστικό κίνημα «Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία». Μετά, βέβαια, οι Weber και Krivine ακολούθησαν δρόμους ελαφρώς διαφορετικούς. Άλλος: ο Robert Linhardt, αρχηγός της UJCml, δηλαδή της Ένωσης της Μαρξιστικής-Λενινιστικής Κομμουνιστικής Νεολαίας. (Τότε αυτοί χρησιμοποιούσανε τέτοιους όρους, γιατί δεν είχανε ακόμα επιδοθεί στο μάρκετινγκ. ) Ακόμα ένας ήτανε ο Benny Lévy, αρχηγός της Προλεταριακής Αριστεράς, συνιδρυτής της εφημερίδας Libération και ιδιαίτερος γραμματέας του Jean Paul Sartre, του οποίου ο τότε ρόλος βγήκε λίγο-πολύ στο φως κατά τη δεκαετία του 1970. Μη ξεχάσουμε όμως και τους υπόλοιπους: τον André Glucksmann, τον Bernard Kouchner, τον Alain Finkielkraut, που επίσης είχε πάρει μέρος, και άλλους… και άλλους…

Εν κατακλείδι: το ερώτημα το σχετικό με τους ιουδαίους και τα γεγονότα του 1968 πρέπει οπωσδήποτε να τεθεί. Και τούτο, επειδή πρέπει, κατά πρώτο λόγο, να αναρωτηθούμε: Θα γινόταν ο Μάιος του 1968 χωρίς τους ιουδαίους; ...κλπ» (Για του λόγου το αληθές βλ. http://www.juif.org/go-blogs-7533.php)

Το σχόλιο θα μπορούσε να είναι : «Συ είπας». 


Τι πράγματι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Ο αναγνώστης μας θα τα κατανοήσει καλύτερα εάν ανατρέξει στο προηγούμενο άρθρο μας, «Οι Αρχετυπικές έννοιες της Δεξιάς και της Αριστεράς», στο οποίο περιγράφαμε το φαινόμενο του γνωστικισμού και την καταστροφική του επίδραση πάνω στον δυτικό πολιτισμό.
     
Εν ολίγοις, όλα εκείνα τα κινήματα της δεκαετίας του '60 , ήταν ένας «πολιτιστικός πόλεμος»( culture war ) ο οποίος είχε ως απώτερο σκοπό, να αποκόψει τις Δυτικές κοινωνίες από τις κλασσικές αρχαιοελληνικές αξίες και φυσικά από την Χριστιανική παράδοση. Με άλλα λόγια, από όλο εκείνο το σύστημα αξιών που δημιούργησε τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, και πού τώρα, δυστυχώς , βλέπουμε σε τι άθλια κατάσταση έχει οδηγηθεί.
Όμως, εκτός  από αυτούς τους στόχους, ειδικά στην Γαλλία, ο Μάιος του '68 είχε και συγκεκριμένες ανομολόγητες πολιτικές επιδιώξεις: Είναι γνωστό ότι η ανεξάρτητη στάση του De Gaulle ενοχλούσε ιδιαίτερα τους Αμερικανούς και όχι μόνον. Το 1966 έβγαλε τη Γαλλία από το ΝΑΤΟ, κατήγγειλε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, καταδίκασε τον Ισραηλινό επεκτατισμό κατά την διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών(1967). Αλλά και οι απόψεις του για την Ευρωπαϊκή ένωση δεν άρεσαν καθόλου στους θιασώτες της νέας τάξης: «Αυτοί δημιούργησαν στη σκιά , διαπραγματεύτηκαν στο σκοτάδι, υπέγραψαν μυστικά… για να δημιουργήσουν μία κυβέρνηση χωρίς πατρίδα πάνω στα μέτρα της τεχνοκρατίας. Ένα τεχνητό τέρας, ένα ρομπότ, ένα δημιούργημα του Φρανκενστάιν». (Συνέντευξη τύπου που έδωσε στις 7 Απριλίου 1954.) Και δεν αρκέστηκε στα λόγια: αγωνίστηκε εναντίον του εκπροσώπου της ολιγαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου, που εκπροσωπούσε ο Jean Monnet. Η συνεργασία του τύπου που ελεγχόταν από το κεφάλαιο με εσωτερικές και ξένες δυνάμεις, δημιούργησε το «κλίμα» που οδήγησε στις κινητοποιήσεις εναντίον του De Gaulle.

Αυτά τα ολίγα για ένα μεγάλο θέμα.
Πάντως μην περιμένετε να αλλάξει τίποτα. Στην επόμενη επέτειο αλλά και στον ενδιάμεσο χρόνο καθώς και στις επετείους του «Πολυτεχνείου» εδώ  τις ίδιες αρλούμπες θα ακούσετε.                                                    

6 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό κείμενο. Και θυμίζω τον Μητσοτάκη: "Είμαστε όλοι Αμερικανοί!
    Αέτιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν δεν κάνω λάθος η εικόνα που έχετε λέει στα γαλλικα "είμαστε όλοι Εβραίοι, είμαστε όλοι Γερμανοί"

    Ώστε από εκεί βγαίνει το "είμαστε όλοι Αφγανοί", "είμαστε όλοι μετανάστες" κλπ που λένε συνέχεια οι αριστεροί...

    Αν δεν κάνω λάθος ο Κονμπεντιτ δεν είχε κατηγορηθεί και για παιδοφιλία στο παρελθόν;

    ΝΠ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @NΠ

    Ναι αυτό σημαίνει η αφίσα. Ήταν η απάντηση των "εξεγερμένων" στις καταγγελίες πως ο ηγέτης τους δεν έχει σχέση με τη Γαλλία και είναι απλά Γερμανοεβραίος.

    Σχετικά με την παιδεραστία τώρα, για την ακρίβεια δεν έχει κατηγορηθεί απλά... Το παραδέχθηκε ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του. Εάν δεν με απατά η μνήμη μου έγραφε πως όταν δούλευε σε έναν βρεφονηπειακό σταθμό χάιδευε και χαιδευόταν από τα παιδιά εκεί και τα άφηνε να του ξεκουμπώνουν το παντελόνι...

    Είναι αξιο απορίας πως ενώ η παιδοφιλία τιμωρείται αυστηρότατα στις δυτικές κοινωνίες ο πράσινος (πλέον) Ντάνυ δεν έχει υποστεί καμιά απολύτως κύρωση. Μάλιστα συνεχίζει να λατρεύεται ως σύμβολο από τους απανταχού αριστερούς. Ασφαλώς στο άρθρο της wikipedia (en) για αυτόν δεν αναφέρεται τίποτα για το συγκεκριμένο ζήτημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Aγαπητέ Θεόδοτε

    Ωστε σεσειμασμένο μπουμπούκι ο Κονμπεντίτ! Ευχαριστώ για τις πληροφορίες!

    ΝΠ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. διαφορους αλητες με βεβαρυμενο παρελθον προωθει παντα το συστημα , ωστε να τους ελεγχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Ανώνυμος 3:18 μ.μ.

    Λάθος κάνετε. Αυτοί κινούν το σύστημα και όχι το αντίθετο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο άνθρωπος αυτός εξακολουθεί να είναι στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Ήδη από το '68 είχε κληθεί να παίξει αυτό το ρόλο. Εκτός του ότι τον έπαιξε πολύ καλά τότε φάνηκε καθαρά ότι οι δυνάμεις στο παρασκήνιο είχαν έτοιμες επιλογές.

    Στα διάφορα κινήματα κατά κανόνα τροτσκιστικά (σε αντίθεση με τους σταλινικούς οι οποίοι θεωρούνται προδότες αφού εξέτρεψαν την ( ταλμουδική) επανάσταση από παγκόσμια σε τοπική) εμφανίζονταν επικεφαλής κατά κανόνα "άγνωστοι" Ιουδαίοι.


    @ Theodotus
    ... στο συνέδριο που διοργάνωσε το περιοδικό Passage ...

    Μια άλλη επίσης όχι ασήμαντη λεπτομέρεια είναι ότι το περιοδικό είναι Ιουδαϊκό αλλά "μετριοπαθές" σε αντίθεση με το σκληροπυρηνικό Arche (Κιβωτός).

    Λέγοντας σκληροπυρηνικό εννοείται ότι εκφράζει και/ ή στεγάζει τις συμμορίες των "τιμωρών" λαϊκών κομμισαρίων-τραμπούκων (Μπετάρ, κλπ) οι οποίοι βρίσκονται υπεράνω των νόμων της Γαλλικής "δημοκρατίας" και έχουν διπλά διαβατήρια για να την κοπανίσουν στην πατρίδα τους αν χρειαστεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή