Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Το έναυσμα για να γράψω αυτό το άρθρο που το έδωσε ένα γεγονός που συνέβη πριν λίγο καιρό: Μία εισαγγελέας διέταξε να μην γίνει η παρουσίαση μίας δημοσιογραφικής εκπομπής του MEGA, που είχε για θέμα της όσα συνέβησαν στο Φαρμακονήσι  με το ναυάγιο των μεταναστών. Η εισαγγελέας λοιπόν αιτιολόγησε την απόφαση της λέγοντας, ότι υπήρχε ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν στοιχεία που αφορούν την ανακριτική διαδικασία. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε; Χαμός δηλώσεων και διαμαρτυριών από το δημοσιογραφικό σινάφι, από τα ''προοδευτικά κόμματα»'', από τους ''διανοούμενους'', εναντίον της απόφασης της εισαγγελέας που τόλμησε να θίξει τα  Άγια των Αγίων, την Υπέρτατη Αρχή , το Ύψιστο Δικαίωμα της ''δημοσιογραφικής ελευθερίας''. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι στην εποχή μας υπάρχουν τρία Άγια πράγματα, τρία Ιερά δόγματα, τα οποία απαγορεύεται κάποιος να θίξει στο ελάχιστο : Το "ολοκαύτωμα", την "δημοκρατία"(μας), και την  "ελευθερία του τύπου".(τώρα τελευταία ετοιμάζεται και μία τέταρτη αγιοποίηση: της ομοφυλοφιλίας.) Έτσι θα έχουμε  την … "αγία τετράδα" της θρησκείας της  Νέας Εποχής.


Πράγματι, ένα από τα βασικά όργανα της αντι-παραδοσιακής εκτροπής  του κόσμου μας, ήταν (και είναι) η δημοσιογραφία. «Ο τύπος είναι το τύμπανο που μας οδηγεί στο μέτωπο»  έγραφε  ο  Armand Marrast κατά την διάρκεια της τρίτης Γαλλικής επανάστασης (1848). Και ο πρόδρομος του κομμουνισμού  Theophile Thoré  το 1840  διακήρυττε: «Χάρη του τύπου και των εκδόσεων, σήμερα διαθέτουμε μέσα διανοητικής προπαγάνδας που οι αρχαίοι δεν μπορούσαν ούτε να φανταστούν…».    

 Ο δε Βρετανός αριστερός  John Goodwyn Barmby  πίστευε ότι τα μέσα  μαζικής ενημέρωσης  θα    αντικαταστήσουν  τον  Χριστό και τον Σωκράτη:  «Από την ανακάλυψη της τυπογραφίας, η αποστολή του δημοσιογράφου λίγο -λίγο επήρε την θέση εκείνης του ιερέα , το δημοσιογραφικό γραφείο έγινε πιο χρήσιμο από τον άμβωνα,  το άρθρο το Σαββάτου  πιο  σωτήριο από το  Κυριακάτικο κήρυγμα…»  
Από τότε λοιπόν, μασονικές στοές, φιλελεύθεροι αστοί, αλλά και κομμουνιστές, είδαν την δημοσιογραφία σαν το κύριο εργαλείο, στον αγώνα τους για να καταλύσουν κάθε μορφή παραδοσιακής κοινωνίας και ιεραρχικών θεσμών. Με αυτό  το μέσο  κατάφεραν να εισβάλουν μέσα στα μυαλά και τις ψυχές των ανθρώπων, αλλοιώνοντας την αντίληψη τους για τον κόσμο, για τον σκοπό της ανθρώπινης δράσης, για την ηθική,  για την θρησκεία, για την ίδια την ουσία της ύπαρξης.  Ίσως κάποιος να αντιτάξει σε όλα αυτά, το γεγονός ότι υπαρχούσης της ελευθερίας του τύπου, ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει και να υποστηρίξει τις ιδέες του, ακόμη και αν αυτές είναι ενάντιες στο σύστημα , είναι μη δημοκρατικές , ''άκρο-δεξιές'' ή  οτιδήποτε άλλο. Μα ακριβώς στην  παροχή αυτής της δυνατότητας έγκειται η πανουργία του όλου συστήματος , και πιο συγκεκριμένα, σε   δύο  τεχνάσματα ή στρατηγικές:

Α) Σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου υπό τον τίτλο: Η λατρεία της Κοινής Γνώμης, είχαμε γράψει: «Οι άπειρες πληροφορίες, πράγματι, μπορεί να μεταφραστούν στις άπειρες γνώμες που υπάρχουν πάνω στις πληροφορίες. Οποιαδήποτε σκέψη, φθάνει να βρεθεί ένα Εγώ διατεθειμένο να την ανακοινώσει, θα έχει αμέσως το δικαίωμα να εκφραστεί. Η λατρεία του "εγώ σκέφτομαι", "εγώ λέω",  "κατά την άποψή μου", δεν είναι όμως χωρίς συνέπειες. Εάν όλα επιπλέουν στο ίδιο επίπεδο και με το ίδιο δικαίωμα στον κόσμο της γνώμης, οι πεποιθήσεις αποδεικνύονται, όπως προειδοποιούσε ειρωνικά ο Νίτσε, «εχθροί της αλήθειας, πιο επικίνδυνοι από τα ψέματα»• και αυτό για δύο λόγους: πρώτον, διότι εντός του κόσμου της γνώμης, ισχύει ο νόμος του Gresham (το κακό νόμισμα διώχνει το καλό) και η γνώμη που κατασκευάστηκε διαμέσου του μόχθου της έννοιας, της διαφοροποίησης των περιπτώσεων, της μελέτης των κλασσικών, υποσκελίζεται από την απλουστευμένη, ανόητη γνώμη, που ο "πολιτικοποιημένος νεαρός" μεταχειρίζεται σαν σπαθί». Δεύτερον, επειδή πίσω από τον επιφανειακό πλουραλισμό της πολυπλοκότητας όλων των απόψεων, κρύβεται ένας πραγματικός μονισμός : Η αλήθεια δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει .   

Β)  Όπως λέει  το  γνωστό ρητό της μασονίας, "Ordo ad chao ''  (τάξη από το χάος), ρητό που δεν έχει μόνον μεταφυσική ερμηνεία (η  ανώτερη αρχή που θέτει τάξη στο σύμπαν), αλλά και που προσλαμβάνει μορφή στρατηγικής πρακτικής,  η τάξη μπορεί να προέλθει μέσα από την γενική αταξία και αντιπαράθεση διαφορετικών και ανόμοιων  ιδεών, οι οποίες εξουδετερώνοντας η  μία την άλλη ,  εξισορροπούν  και σταθεροποιούν  το  ήδη υπάρχων σύστημα.  

Καταλήγουμε λοιπόν στα εξής ερωτήματα: ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ και ΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΙ ;

Λογοκρίνονται εκείνα τα δημοσιεύματα που μπορούν : 
Α) να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια και την  επιβίωση μιας εθνικής κοινότητας. 
Β) να αλλοιώσουν  το «Ήθος της  Πόλεως», δηλαδή, να βλάψουν τις πνευματικές, θρησκευτικές και ηθικές αρχές βάσει των οποίων έχει επιλέξει να ζει η πλειοψηφία μιας κοινωνίας.    

Ποιοί είναι αυτοί που θα αποφασίσουν  τι πρέπει να λογοκριθεί ή όχι; Παράδειγμα: Σήμερα, υπάρχει κάποιος που μπορεί να διανοηθεί ότι μπορεί να γίνει η προβολή μιας ταινίας σκληρού πορνό τις μεσημεριανές ώρες; Όχι φυσικά. Αν παρά ταύτα αυτό συμβεί, τότε το κοινό αίσθημα, που εκφράζεται διαμέσου των θεσμών και των νόμων, θα τιμωρήσει τον παραβάτη. Ο λογοκριτής  είναι  το  συλλογικό  Ήθος  της κοινωνίας.

Ακριβώς αυτός ήταν και ο στόχος της ανατρεπτικής δημοσιογραφίας: να δημιουργήσει κοινωνίες χωρίς ανώτερο Ήθος και άρα,  χωρίς την ανάγκη λογοκρισίας.

4 σχόλια:

  1. ΠΑΙΔΙΑ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ:"""ΓΥΝΑΙΚΑ""" ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΕΚΑΝΕ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ..."""ΑΝΔΡΑΣ""".ΝΑΙ,ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ!
    ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ """ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑΜΕ""" ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ,ΓΙΝΑΜΕ ΣΟΥΗΔΙΑ!
    ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ """ΠΡΟΟΔΟΣ"""!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι να σχολιάσει κανείς επ' αυτού; Ας αναμένουμε να δούμε την εξέλιξή του/της στην ιεραρχία της αστυνομίας. Θα είναι μάλλον ραγδαία και στρωμμένη με ροδοπέταλα.

      Διαγραφή
  2. Αγαπητοί φίλοι θα ήθελα να σας συγχαρώ για τα αφυπνιστικά και γεμάτα προβληματισμό άρθρα σας.
    -Παράλληλα θα ήθελα να σας προτρέψω αν βέβαια είναι εφικτό να γραφτεί ένα άρθρο από τον κ.Μιχαλόπουλο π.χ. ή όποιον άλλο για την πτώση της Δυναστείας των Αψβούργων στην Αυστρο-Ουγγαρία καθώς και την πτώση και τα παρασκήνια αυτής του Κάιζερ της Γερμανίας και του οίκου των Χοεντσόλερν( Hohenzollern) και πως αυτό έγινε.Θα θέλαμε να φωτίσετε αυτές τις άγνωστες πλευρές. Σας ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το άρθρο σας ξεκίνησε με θετικό πρόσημο, στην μέση κάπου "χαλάρωσε", ευτυχώς όμως στο τέλος, ειδικά οι δύο τελευταίες παράγραφοι είναι ..."όλο το ζουμί".

    Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, "Το ήθος της κοινωνίας" ΔΕΝ είναι "ο λογοκριτής" αλλά το έναυσμα, η βάση, το αίτιο αν θέλετε, όπου εδράζεται η όποια "Αρχή" προκειμένου να εφαρμόσει λογοκρισία. Η δε λογοκρισία, είναι ένα από τα όπλα, μία από τις (πολιτικώς ορθότερα) "τεχνικές" προστασίας που χρησιμοποιεί η "καθεστηκυΐα τάξις" προκειμένου να "προστατεύσει" το οποιοδήποτε καθεστώς από τις δυνάμεις εκείνες οι οποίες σύμφωνα με τις αρχές επιδιώκουν να το ανατρέψουν. Εδώ όμως βρίσκεται το παράδοξο της όλης υπόθεσης. Ότι κάνοντας χρήση λογοκρισίας η αρχή δέχεται εκ προοιμίου ότι το κοινωνικό σύνολο, ο πολίτης ο ίδιος, του οποίου άρχεται είναι ανίκανο να αποφασίσει από μόνο του τι είναι καλό και ωφέλιμο και τι κακό και βλαβερό για τον ίδιο. Το παράδειγμα του τηλεοπτικού σταθμού που δείχνει πορνό μεσημεριάτικα είναι κάπως ατυχές καθώς με την ίδια λογική ένα ζευγάρι που επιδίδεται σε ερωτικές περιπτύξεις σε δημόσιο χώρο πρέπει να ...λογοκριθεί, υπό την έννοια ότι πρόκειται για ελεύθερη έκφραση και γιατί όχι "δικαίωμα". Άρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις όμως. Άλλο η κρίσις του λόγου και άλλο η προσβολή της δημοσίας αιδούς. Τέλος πάντων, επειδή κάποτε υπήρχε και η αστειότητα του νόμου 4000 περί "τεντυμποϊσμού" και επειδή στην Ελλάδα τουλάχιστον η νόμοι έχουν καλώς αλλά η εφαρμογή τους πάσχει διότι (και) η αστυνομία είναι -ακόμα- ερασιτεχνικού επιπέδου, η δική μου πρότασις είναι να τα αφήσουμε όλα ελεύθερα, ας αποφασίσει ο καθένας από μόνος του τι είναι πρέπον και τι όχι και μετά από μιά περίοδο χάους, νομοτελειακά το κοινωνικό σύνολο, εκ των πραγμάτων θα αναγκαστεί να "συνθηκολογήσει" επιζητώντας, επιτακτικά μάλιστα, την εφαρμογή ενός ξεκάθαρου και κυρίως εφαρμόσιμου κοινωνικού πλαισίου, ένα πραγματικό "συλλογικό Ήθος της κοινωνίας". Το οποίο δεν θα λογοκρίνει αλλά θα λειτουργεί σχεδόν αυτομάτως, μέσω της αρχής της κοινής λογικής κάτι σαν ένα αυτόματο συλλογικό αυτονόητο της κοινωνίας. Νόμοι, βεβαίως, πάντοτε θα χρειάζονται, απλώς στην -ιδεατή- κατάσταση που περιγράφω αυτοί που τους παραβιάζουν θα είναι η σταθερά ελάχιστη μειοψηφία, όχι δηλ. όπως τώρα όπου η παρανομία είναι το δεδομένο και η νομιμοφροσύνη το παράδοξο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή