Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ


Άρθρο του Luca Valentini
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

Τα νέα πολιτικά σενάρια, τους τελευταίους μήνες, φαίνεται να διαμορφώνουν μία ενοποιητική διαδικασία σε αυτό που κοινώς αποκαλείται 'Εθνικολαϊκό Kίνημα' (Σ.τ.Μ. αναφέρεται στο εξωτερικό). Αναφερόμαστε σε εκείνο το σύνολο των μικροκομμάτων, των στρατευμένων κοινοτήτων και των μεμονωμένων ατόμων, που με διαφοροποιημένο τρόπο σχετίζουν την πολιτική και υπαρξιακή τους δράση με τα κινήματα της αντίδρασης στο ψεύτικο δίπολο καπιταλισμός-κομμουνισμός, που κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων είχαν την άμεση πραγμάτωση τους σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και του κόσμου. Η αναφορά μόνο στην Ιταλία ή στη Γερμανία θα ήταν πολύ περιοριστική και θα πρέπει να συμπεριλάβουμε, για παράδειγμα και κινήματα όπως το Βελγικό Ρεξισμό του Leon Degrelle ή τη Ρουμανική 'Σιδηρά Φρουρά' του Corneliu Codreanu. Υπό αυτές τις εξελίξεις λοιπόν, επιβάλλονται μερικές γενικές θεωρήσεις πάνω σε αυτό που παραδοσιακά πρέπει να νοείται με τον όρο Πολιτική και με τον όρο Δεξιά.

Θα αρχίσουμε εξετάζοντας την πραγματική σημασία της λέξης Πολιτική, που φυσικά είναι πολύ διαφορετική από αυτό που κοινώς νοείται σήμερα, δηλαδή ένα κινηματισμός, μία δράση για τη δράση, η οποία δεν εμψυχώνεται από καμία ανώτερη Ιδέα, αλλά μόνον από σλόγκαν και κατασκευασμένες φράσεις, που στην καλύτερη περίπτωση δεν οδηγούν πουθενά και στη χειρότερη σε μία σατανική πορεία προς την εξουσία, με την πιο υλιστική και αντι-παραδοσιακή έννοια του όρου. Για να το επιτύχουμε αυτό, είναι απαραίτητο να αναφερθούμε κυρίως στο έργο του Πλάτωνα, αναλύοντας αυτό που εννοούσε ο μαθητής του Σωκράτη ως 'Πολιτεία', για να παρουσιάσει καλύτερα μία Ιδέα αναφοράς, ένα Αρχέτυπο, που μπορεί να μας κάνει να διακρίνουμε μεταξύ των παραδοσιακών θεσμικών αντιλήψεων και των σύγχρονων κοινωνικών συνενώσεων όπως εξηγούνται από τον Hobbes ή τον Rousseau.

Κατά αυτό τον τρόπο, μπορούμε να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την ουσία της πλατωνικής πολιτικής και κρατικής θεωρίας, η οποία εκκρεμεί πάνω σε δύο ταυτότητες: εκείνη μεταξύ της Γήινης Πολιτείας και της Ουράνιας Πολιτείας και εκείνη μεταξύ της οργανωμένης κοινωνίας και του μεμονωμένου πολίτη. Και οι δύο ξαναπαρουσιάζουν την άμεση αντιστοιχία της παραδοσιακής διδασκαλίας μεταξύ του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου, αντιπροσωπεύοντας ο κρατικός θεσμός ένα στοιχείο (στην πρώτη σχέση με το Θείο), μικροκοσμικής αξίας και στη δεύτερη σχέση (με την Πόλη) μακροκοσμικής αξίας. Σημειώστε, εξάλλου, τη μεγάλη σημασία που προσλαμβάνει στην πλατωνική σκέψη η ιδέα της Πολιτείας.

Στον Πλάτωνα, ξαναβρίσκουμε τον χωρισμό του κοινωνικού οργανισμού σε τρεις τάξεις: τους Σοφούς, τους Φύλακες-Πολεμιστές και τους Παραγωγούς Αυτός ο τριμερής διαχωρισμός είναι τυπικός της θεσμικής οργάνωσης των μεγάλων ινδοευρωπαϊκών πολιτισμών. Να θυμηθούμε πως στην Avesta αναφέρονται τα τρία Pishtra: οι Κυρίαρχοι της Φωτιάς (Αthreva), οι Μαχητές με τα πολεμικά άρματα (Rathaesta) και οι Εκτροφείς-Καλλιεργητές (Vastriya-Fshuyant). Όπως επίσης πως μεταξύ των Κελτών υπήρχε ο διαχωρισμός μεταξύ των Δρυίδων, των Πολεμιστών, και των Γεωργών και πως στην ίδια τη Ρώμη, οι τρείς κοινωνικές λειτουργίες αντιπροσωπεύονταν από τους Flamines Maiores, τους ιερείς της τριάδας του Καπιτωλίου: Δίας, Άρης, Κουϊρίνος. 

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να διαφωτίσουμε την πραγματική σχέση μεταξύ της πνευματικής σφαίρας του ανθρώπου και της οργανωμένης κοινωνίας, ιδιαίτερα για να κατανοηθεί ο ορισμός της ιεραρχικής οντολογίας και να κατεδαφιστεί κάθε οικονομικίστικη ερμηνεία. Ο μαθητής του Σωκράτη αναγγέλλει τρεις αρετές και καθορίζει την λειτουργία κάθε μίας σύμφωνα με το στοιχείο που κυριαρχεί στο μικρόκοσμο, καθορίζοντας επίσης μία ιεραρχική δομή στην ανθρώπινη εσωτερική ανατομία: η Σοφία είναι η αρετή που εγγυάται την κυριαρχία του νου και του πνεύματος. Το σθένος είναι η αρετή που χαρακτηρίζει την ψυχή, το στοιχείο που επιτηρεί τα πάθη. Η εγκράτεια είναι η αρετή του σώματος, αυτή που ελέγχει τις ηδονές. Σε αυτές τις αρετές, ο Πλάτωνας προσθέτει μία άλλη ακόμη πιο θεμελιώδη: τη Δικαιοσύνη, δηλαδή τη σωστή τάξη που αναγκαστικά πρέπει να υπάρχει μεταξύ αυτών των στοιχείων: μεταξύ του νου, της ψυχής και του σώματος.

Μετά από αυτές τις θεωρήσεις, είναι εύκολο να κατανοηθεί πως η μεγαλύτερη ή μικρότερη προσήλωση στην αρετή της Δικαιοσύνης καθορίζει την ταξική διαφοροποίηση: στην κορυφή της εσωτερικής ιεραρχίας βρίσκεται ο νους, και  οι λειτουργοί του είναι οι Φιλόσοφοι, στη  συνέχεια, στο ψυχικό στοιχείο αντιστοιχεί η πολεμική λειτουργία και στο σώμα η λειτουργία των Παραγωγών. Η εξέταση της πολύπλοκης πλατωνικής θεολογίας του κράτους έφερε στο φως όσα γράψαμε περί της ταυτότητας μεταξύ της πόλης και του κόσμου, μεταξύ της πόλης και του πολίτη. 

Την Πολιτεία μπορούμε να την ορίσουμε χωρίς επιφυλάξεις, ως ένα πραγματικό πνευματικό γυμναστήριο, στο οποίο ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να 'θέσει δικαιοσύνη εντός του', να αναγνωρίσει το Είναι του, πλησιάζοντας ο ίδιος και η κοινότητα στην οποία ζει το Θείο Κόσμο, αποκτώντας την ευδαιμονία. Ο όρος πολιτική λοιπόν, νοείται παραδοσιακά ως δράση αποσκοπούσα στην ανακάλυψη της Δικαιοσύνης εντός του εσωτερικού μας κόσμου και εντός της κοινωνίας, έτσι ώστε η Πολιτεία μας να πλησιάσει στο αρχέτυπο που: «ίσως να υφίσταται ως υπόδειγμα στον ουρανό για όποιον θέλει να τη βλέπει και κοιτώντας την να ιδρύσει μία τέτοια πολιτεία μέσα του. Αν κάπου υπάρχει αυτή η πολιτεία ή αν πρόκειται να υπάρξει, δεν κάνει καμία διαφορά· διότι αυτός θα εφαρμόζει τους δικούς της νόμους και καμίας άλλης» (Πολιτ. 592b, Πλάτων).
 
Σε αυτό το σημείο, αφού διαλευκάναμε την πραγματική σημασία της Πολιτικής, είναι αναγκαίο να κάνουμε μία ακόμη πιο σημαντική αποσαφήνιση όσον αφορά αυτό που παραδοσιακά πρέπει να νοείται ως Δεξιά. Είναι απαραίτητο να διαλύσουμε αμέσως κάθε σύγχυση και κάθε παρανόηση, δηλώνοντας ότι η ιδανική παράταξη στην οποία αναφερόμαστε, είναι από την φύση της εχθρική σε όλα εκείνα που ωρίμασαν από τις επαναστάσεις, είτε την αμερικανική είτε τη γαλλική. Είναι επίσης εχθρική στην ανατρεπτική δράση που επέτρεψε στο Διαφωτισμό να πραγματωθεί στις διάφορες εξελικτικές του φάσεις, στο φιλελευθερισμό, στον κομμουνισμό, στη δημοκρατία, δηλαδή στην 'προοδευτική ανατροπή' του πλατωνικού και παραδοσιακού πολιτικού αρχετύπου.

Χρησιμοποιήσαμε τον όρο 'επανάσταση' (rivoluzione) και θεωρούμε πως στην Παραδοσιακή Δεξιά  ταιριάζει περισσότερο ο όρος 'αντίδραση' με την έννοια της εναντίωσης στον γκρεμισμένο κόσμο, αν και οι δύο όροι μπορεί να θεωρηθούν συνώνυμοι. Αυτή η δήλωση μας μπορεί να εκπλήξει κάποιους, αλλά θυμίζουμε ότι ο όρος rivoluzione  προέρχεται από το λατινικό ρήμα -revolvere- που εκφράζει την ιδέα μιας επιστροφής στο σημείο εκκίνησης, στις απαρχές, στην Παράδοση. (Ελληνικά: ἐπανάστασις<ἐπανίστημι: ξανασηκώνομαι όρθιος).  
        
«Το θεμέλιο κάθε αληθινού κράτους είναι η Υπερβατικότητα της αρχής του, δηλαδή, της αρχής της κυριαρχίας, του κύρους και της νομιμότητας», μαζί με τη δικαιοσύνη, την ιεραρχία, τις λειτουργικές τάξεις, την υπεροχή της πολιτικής τάξης έναντι της οικονομικής. Αυτές οι κατευθύνσεις προσλαμβάνουν μία κανονιστική αξία που δεν συνδέεται με την εξέλιξη και την ιστορία. Αυτή η αξία πρέπει να μεταφράζεται σε έναν καθημερινό τρόπο δράσης, σε ένα λεγεωνάριο ύφος που πρέπει να χαρακτηρίζει, χωρις καμία εξαίρεση, κάθε τομέα της ανθρώπινης ύπαρξης μας. Ως άτομα να παραμένουμε πάντα 'όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια'. Ο ριζοσπαστισμός μας, να είναι τα ουσιώδη στοιχεία εκείνης της 'αντίδρασης–επανάστασης', που αντιπροσωπεύει την πρώτη ιδέα της αυθεντικής και παραδοσιακής Δεξιάς.


11 σχόλια:

  1. ΤΟ "ΠΟΛΙΤΙΚΟ" ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΩΝ ,ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ,ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ............ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΚΑΡΛ ΣΜΙΤ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΦΙΛΟΥ -ΕΧΘΡΟΥ (ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΠΕΔΟ) ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ,ΖΩΗΣ-ΘΑΝΑΤΟΥ.........

    ΕΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΚΛΑΙΚΕΥΜΕΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΤΗΝ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΠΟ ΕΧΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΙΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ(ΕΘΝΟΥΣ.ΛΑΟΥ ,ΦΥΛΗΣ,ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ),ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΖΕΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ,ΝΑ ΤΗΝ ΕΜΠΟΤΙΣΕΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΕ ΜΙΑ ΟΡΘΗ ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ........ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ ΝΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΩΝ ΒΙΟΨΥΧΙΚΩΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΑΥΤΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ..........ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΘΕ ΥΓΙΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" ,ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΟΡΘΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ "ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ"....

    ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΥ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ-ΘΕΙΚΟ-ΚΟΣΜΙΚΟ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.......ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ-ΟΡΓΑΝΙΚΗ -ΚΛΕΙΣΤΗ-ΙΕΡΑΧΗΜΕΝΗ -ΤΕΛΟΛΟΓΙΚΗ.........ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ ΤΑΞΗ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΔΟΜΙΚΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ ΑΤΟΜΟ ΑΝΑΓΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ.......

    ΔΙΟΤΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ - ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ- ΠΡΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ -ΑΝΤΙΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ "ΠΟΛΙΤΙΚΟ" ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.....ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΙΟΘΕΩΡΙΑ,ΕΝΑ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΞΙΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΤΑΙ ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ-ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΥΠΑΡΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχει λόγος να γράφεις με κεφαλαία.

      Διαγραφή
  2. Δεν έχει νόημα να μιλάμε στη σημερινή εποχή για πολιτικη γιατί οι πολιτικες αποφάσεις λαμβάνονται από κεντρικούς τραπεζικούς οργανισμούς.
    Τραπεζίτες διορίζονται πρωθυπουργοί ή τραπεζίτες ελέγχουν πρωθυπουργούς.
    Τραπεζοκρατια και εταιριοκρατια μέσω της άσκησης επιρροής των λομπυς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άρα κατά συνέπεια δεν έχει σημασία να κάνουμε και πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις δεδομένου πως η αριστερά και οι αριστερές ιδέες είναι κυρίαρχες στην Ελλάδα. Να υποθέσω επίσης πως κατά τη γνώμη σου δεν θα πρέπει να γράφουμε καν άρθρα εδω στο μπλογκ ιστορικού ή ενημερωτικού χαρακτήρα καθώς η αριστερά έχει πλήρη έλεγχο στα πανεπιστήμια και στα ΜΜΕ...

      Διαγραφή
    2. Θεοδοτε,
      Η αριστερα (και οχι ΜΟΝΟΝ-γιατι και οι ΝουΔουληδες δεν πανε πισω-χωρια την ΠΑΣΟΚοκλεφταρία)εχει ΜΟΝΟΝ ποινικο μητρωον. Δεν εχει ουτε πολιτικη ουτε καμμια αλλη ιδεολογια για να μπορεσει καποιος να τους κρινη δικαια. Η μονη "ιδεολογια τους" ειναι (αυτο που εχει αποδειχτει πια και στην πραξη)....."αρπαξε να φας και κλεψε ναχεις".
      Αυτο που πρεπει να τονιστει ειναι οτι ΚΑΠΟΙΟΙ (ξαναδες τα "Πρωτοκολλα")μας εχουν διαιρεσει πριν ακομα γεννηθουμε.
      Σου λεει.....που θα παει το ερμο το νεογεννητο οταν μεγαλωσει; Η με τους μεν η με τους δε θα παει, Ωστε να το εξουσιαζουμε και να του τα παιρνουμε στα σιγουρα εφ ορου ζωης.
      Αν κανει και ξυπνησει και δεν παει ουτε με τους "μεν" ουτε με τους "δε" και παει με τους "αλλους", τοτε το χωνουμε μεσα μεχρι ν' αλλαξει γνωμη.

      Απλα πραγματα, τα ζουμε δεν τα ζουμε;

      Διαγραφή
    3. Δεν συνηθίζω να απαντάω σε θιασώτες της άποψης «όλοι Έλληνες είμαστε» και του «δεν υπάρχει Δεξιά, δεν υπάρχει Αριστερά, μονό τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά…». Αλλά μιας και δημοσίευσα το μήνυμά σου θα το κάνω.

      Η θεωρία σου περί 'διαίρεσης' θα είχε κάποια βάση εάν στην αριστερή ιδεολογική προπαγάνδα που κυριαρχεί πλήρως σε ΜΜΕ, παιδεία και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, υπήρχε και κάποιο αντίβαρο.

      Ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει και μάλιστα βλέπουμε πως και τα κεντροδεξιά κόμματα σε Ευρώπη και Ελλάδα καθώς και οι Ρεπουμπλικάνοι στις ΗΠΑ αποδέχονται πλέον πλήρως βασικές ιδεολογικές αρχές και θέσεις τις Αριστεράς.

      Από τα όσα γράφεις, μου δίνεις την εντύπωση πως δεν αντιλαμβάνεσαι τους όρους Δεξιά και Αριστερά ως δέσμες ιδεών, η αποδοχή των οποίων οδηγεί και σε συγκεκριμένες στάσεις ζωής αλλά ως κομματικές-πολιτικές ταμπέλες στερούμενες ουσίας, κάτι σαν ποδοσφαιρικές φανέλες δηλαδή.

      Επιπρόσθετα, δείχνεις να πιστεύεις πως η ιδεολογία (η όποια) είναι ένα είδος αποτρεπτικού από τη διαφθορά και πως δίνει κάποιον ηθικό άξονα που αποτρέπει τον ιδεολόγο από άσχημες συμπεριφορές. Ασφαλώς δεν είναι όλες οι ιδεολογίες το ίδιο και το τι θεωρεί ηθικό κάποιος μπορεί να διαφέρει πλήρως από το τι θεωρεί ηθικό κάποιος άλλος ή και το σύνολο. Η Αριστερά έχει κάνει ξεκάθαρο (στη θεωρία και στην πράξη) πως η ‘μπουρζουά ηθική’ δεν την εκφράζει και κατά συνέπεια δεν δεσμεύεται από αυτή.

      Το γεγονός πως κάποιος είναι κλέφτης και χρησιμοποιεί την εξουσία για να λεηλατήσει τον πλούτο της χώρας δεν σημαίνει πως δεν διαθέτει και ιδεολογία. Για παράδειγμα, όταν έχεις γαλουχηθεί με το πιστεύω πως το ελληνικό κράτος είναι εχθρός και πως θα πρέπει να καταστραφεί για να δημιουργηθεί η ‘σοσιαλιστική κοινωνία’, το να βάζεις στην τσέπη το δημόσιο χρήμα όχι μόνο δεν έρχεται σε αντίθεση με την ιδεολογία σου, πρακτικά βοηθά και στην πραγματοποίηση της. Αυτό το τελευταίο ταιριάζει θαυμάσια στο ΣΥΡΙΖΑ.

      Τελειώνοντας, θα σου πρότεινα να διαβάσεις την πληθώρα των άρθρων που έχουμε γράψει επί ιδεολογικών θεμάτων (ειδικά τα άρθρα στην ετικέτα ΄Δεξιά΄). Εάν τα έχεις διαβάσει ήδη και ωστόσο επιμένεις στις παραπάνω ερμηνείες και αντιλήψεις τότε φοβάμαι πως βρίσκεσαι σε λάθος μπλογκ.

      Διαγραφή
  3. Είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα όσα υποστηρίζετε στο άρθρο σας και σας συγχαίρω. Έχω όμως την αίσθηση πως η πολιτική στην εποχή μας - δηλ. η πολιτική στον 21ο αιώνα - δεν μπορεί να στρέφεται στο παρελθόν. Όχι διότι το παρελθόν δεν είναι σπουδαίο, ούτε διότι είμαστε θιασώτες της "προόδου" - κάθε άλλο -, αλλά διότι η συστηματική ενασχόληση με αυτό προδίδει μια τάση απαισιοδοξίας και βαθιάς απογοήτευσης. Προφανώς και είναι μεγαλειώδες σαν σύλληψη το ινδοευρωπαϊκό τρισλειτουργικό σχήμα, προουποθέτει όμως την ύπαρξη οργανικά διατεταγμένων πολεμικών φύλων στην αυγή ενός νέου πολιτιστικού κύκλου. Τέτοιος ήταν ο κόσμος των αχαικών, δωρικών και λατινικών φύλων που επώασαν τον πολιτισμό της Αρχαιότητας. Τέτοιος ήταν και ο κόσμος των γερμανικών φύλων, πάνω στον οποίο βλάστησε ο φαουστικός πολιτισμός της Δύσης. Αντίστοιχη ήταν και η διαδικασία και στον ινδικό και περσικό πολιτισμό. Όμως όλα αυτά είναι παρελθόν. Και τούτο διότι έχουμε την τύχη ή ατυχία να ζούμε σε γεροντικές και διανοητικές εποχές (χειμέρια φάση του πολιτισμού κατά Spengler) και στην οποία δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής. Είναι εποχή της κοσμόπολης, του ψυχρού ορθολογισμού και του νερουλιάσματος των ενστίκτων. Γι' αυτό το παραπάνω σχήμα δεν βιώνεται παρά μόνο διανοητικά συλλαμβάνεται - και, άρα, τυποποιείται και εξιδανικεύεται. Είναι κατά τη γνώμη μου μια στάση ηττημένων, στον ίδιο βαθμό όπου οι ηττημένοι κάποτε του ελληνορωμαικού κόσμου αναζητούσαν στον Πλάτωνα ένα θεμέλιο για να στηρίξουν τις ελπίδες τους.
    Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η πολιτική είναι νεκρή ούτε και πως τα πάντα έχουν χαθεί. Αντιθέτως τώρα είναι η ώρα της Μεγάλης Πολιτικής (αν θέλετε και της Δεξιάς Πολιτικής). Και πολιτική σημαίνει προπάντων απάρνηση του ρομαντισμού και αγέρωχη αδιαφορία ακόμη και για το παρελθόν. Οι μεγάλες προκλήσεις του Δυτικού Ανθρώπου (εδώ εντάσσεται σε μεγάλο βαθμό και η ελληνική υπόθεση) αξιώνουν την εμφάνιση μιας δράκας ατρόμητων αφεντάδων - ακριβώς αφεντάδων, με όλη τη σημασία της λέξης - γνήσιων δηλ. αρπακτικών που αγνοούν τι σημαίνει "δικαιοσύνη", περιφρονούν την "σωφροσύνη", περιγελούν την "εγκράτεια" και τη μόνη "ανδρεία" που αναγνωρίζουν είναι την παράτολμη και εγωιστική επιχείρηση. Είναι με άλλα λόγια εποχή του εξαιρετικού ατόμου που προσπερνά με αδιαφορία την χαυνωμένη ανθρωπομάζα. Έτσι ακριβώς σκέφτονταν και δρούσαν πάντα οι γεννημένοι αρχηγοί (και φυσικά και οι γενάρχες των ηρωικών αυτών φύλων που θαυμάζουμε). Προπάντων όμως έτσι σκέφτονται και δρουν οι εχθροί μας: από τους ιέρακες των πολυθενικών επιχειρήσεων μέχρι τους ντεσπεράντος και τυχοδιώκτες της παγκοσμιοποιητικής εξουσίας. Και ασφαλώς τέτοιοι είναι πολλοί. Τα πλήθη που τους ακολουθούν απλώς και μόνο η αναγκαία τους πρώτη ύλη. Η δικιά μας πολιτική - η Δεξιά Πολιτική - αν είναι να επικρατήσει θέλει ακόμη πιο μεγαλειώδη και ανελέητα αφεντικά που θα αναλάβουν την υπόθεση των δυνάμεων του Αίματος σαν μια προσωπική τους επιχείρηση. Δηλ. τέλεια ζώα, οργανισμούς σε πλήρη εγρήγορση, άνδρες που είναι συγχρόνως αρχιερείς, πολεμιστές και ακάματοι εργάτες. Αλλιώς θα ηττηθεί.
    Το ξίφος δεν το πολεμάς με ιδέες αλλά με ένα ακόμη πιο ακονισμένο ξίφος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου άρεσε η κατάληξη σας για το ακονισμενο ξίφος. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Ποιος είναι αυτός που θα το κρατήσει. Από που θα αναδειχτεί αν όχι από μια οργάνωση αληθινά δεξιών; Από που θα στηριχτεί αν όχι από συνειδητοποιημενους δεξιους;Με ποιον θα πολεμήσει το πανίσχυρο αριστερό σύστημα που θα τον φάει σαν λύκος; Ιδού βγήκε στην Αμερική ο Τραμπ, ένας άνθρωπος που κλίνει δεξιά. Ούτε νόμο δεν μπορεί να περάσει και τον χτυπάνε σαν το χταπόδι από παντού. Συμπαράσταση από πουθενά. Που είναι οι υποστηρικτές του; Πουθενά διότι δεν υπάρχει αρκετά ισχυρό δίκτυο ανθρώπων δεξιών ιδεών. Είναι λοιπόν προφανές ότι χωρίς ιδεολογία δεν γίνεται τίποτε. Πίνδαρος Μακεδών

      Διαγραφή
    2. Ναι τα ΜΜΕ ειναι στραμμενα εναντιον του, αλλά αυτο δεν σημαίνει και πολλά. Δείχνει αποφασισμένος να κάνει αυτά που υποσχέθηκε.
      Σφάλεις στο να πιστεύεις πως δεν έχει υποστήριξη. Πέρα από τη "σιωπηλή πλειοψηφία" των Αμερικάνων που είναι με το μέρος του, υπάρχει και μια ιδιαίτερα δραστήρια (στο διαδίκτυο) μερίδα ατόμων με πολιτική σκέψη που έχει καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να αναπτύξει ένα ολόκληρο πολιτικό κίνημα (βλ. alt-right). Xωρίς τους τελευταίους ο Trump μπορεί και να μην είχε εκλεγει.

      Διαγραφή
    3. Βεβαίως υπάρχει το κίνημα της εναλλακτικής δεξιάς. Το ζήτημα είναι να γίνει ισχυρό με μεγάλη επιρροή στις μάζες ώστε να φανεί στο πεζοδρόμιο και να κόψει τον αέρα των άπλυτων αριστερών. Οι διανοούμενοι πρέπει να συμβάλουν στην διαμόρφωση μιας ισχυρής δεξιάς λαϊκής βάσης η οποία θα είναι αποφασισμένη να στηρίξει τον ηγέτη της και στο πεζοδρόμιο. Π. Μ.

      Διαγραφή
  4. Σχετικά με επισημάνσεις σας ως προς την οργάνωση αυθεντικά δεξιών ιδεών, δράττομαι της ευκαιρίας να προβώ σας κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις που συνδέονται με πολύ επίκαιρους προβληματισμούς. Μιας και αναφέρθηκε η περίπτωση Trump, εγώ θα έλεγα πως είναι και το πιο ενδιαφέρον παράδειγμα από όσα διαφημίζονται. Κι αυτό γιατί κατά τη γνώμη ο εν λόγω κατόρθωσε να εκλεγεί πρόεδρος όχι διότι προσέτρεξε σε αυτόν η εξαθλιωμένη εργατική τάξη, ούτε διότι η alt Right έχει μπει σφήνα στην κυρίαρχη ατζέντα της πολιτικής ορθότητας (αυτά έχουν αξία σχετική), αλλά κυρίως διότι ένα ισχυρό τμήμα του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος επέλεξε συνειδητά να τον ακολουθήσει (στρατηγική απέναντι στην Κίνα, στην παγκοσμιοποίηση κ.ο.κ.). Γύρω από τον Trump βρίσκονται στρατηγοί και κολοσσιαίοι επιχειρηματίες, δηλ. άνθρωποι με υψηλές οργανωτικές ικανότητες, άφθαστη επιμονή και άκαμπτη βούληση για εξουσία. Αυτό είναι το πραγματικό ξίφος που συγκρούεται με το ξίφος της κατεστημένης εξουσίας των Σόρος, των Ρότσιλντ και των λοιπών εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού συστήματος (και απλώς επιβιώνει προς το παρόν). Η alt right, στα μάτια μου, είναι πολύ λιγότερο διανοούμενοι - ο αιώνας μας δεν διαθέτει διανοουμένους και φιλοσόφους, ούτε και θα τους γεννήσει - και πολύ περισσότερο προπαγανδιστές και εκλαϊκευτές κακοχωνεμένων θεωριών. Όμως αυτή είναι και η αξία τους και γι' αυτό είναι επιτυχείς στα νέα social media. Στα όπλα του αντιπάλου ανταπαντούν με τα δικά τους όπλα έχοντας κοινό target group τον καταναλωτή. Αλλά μέχρι εκεί. Ουδείς εξ αυτών αναζητά - και αν το αναζητούσε θα ήταν μάταιο και καταστροφικό - τη στράτευση της μάζας (πλέον δεν υπάρχει μάζα, μόνο καταναλωτικός χυλός), δυναμικές αντενέργειες, κινητοποιήσεις κ.ο.κ. Όπως κάποτε οι φιλελεύθεροι αλλά και οι εκπρόσωποι του πολιτισμικού μαρξισμού συστηματικά καλλιεργούσαν στην καταναλωτική μάζα μια ευμενώς προσκείμενη υπέρ αυτών ουδετερότητα μέχρι εν τέλει να επικρατήσουν συμβολικά (συνιστούν άλλωστε και τώρα μειοψηφία οι φορείς των αντιλήψεων αυτών), το ίδιο ονειρεύονται να πράξουν και οι άνθρωποι της alt right. Αν έχουν όμως μία ελπίδα να το καταφέρουν, αυτή θα την οφείλουν στους στρατηγούς, στους επιχειρηματίες και στους πραγματικούς παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού. Ειδάλλως θα καταρρεύσουν σε κλάσματα δευτερολέπτου, δίχως να αφήσουν ούτε ίχνος από την τώρα θορυβώδη παρουσία τους.
    Το παράδειγμα, όμως, των ΗΠΑ θα πρέπει να μας κάνει ιδιαίτερα σκεπτικιστές για τη μοίρα των "εθνικολαϊκών" και "πατριωτικών" κινημάτων στην Ευρώπη που τόσο διαφημίζονται. Τούτα στηρίζονται βαθιά στην απογοήτευση των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και εν αντιθέσει προς τις ΗΠΑ δεν έχουν καμία απήχηση στις κυρίαρχες τάξεις. Ο στρατός στην Ευρώπη έχει ρόλο απλώς διεκπεραιωτή (και οι στρατηγοί είναι απόλεμοι γραφειοκράτες), η αυτοκρατορική ιδέα είναι ανύπαρκτη, ενώ το βιομηχανικό κεφάλαιο έχει συνειδητά αποφασίσει να αντιπαλέψει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό με εισαγωγή χαμηλού κόστους Αφροασιατών. Με απλά λόγια, απέναντι στο σαπισμένο μεν αλλά κατεστημένο ξίφος ορθώνονται φτωχοποιημένοι μικροαστοί, δίχως σπουδαίους αρχηγούς και με ασήμαντη βούληση για εξουσία. Καθόλου σημαδιακά, οι επικεφαλής των περισσότερων αυτών κινημάτων είναι γυναίκες. Πιστεύω πως την επόμενη δεκαετία τα "κινήματα" αυτά ενδέχεται και να κυβερνήσουν και σε μεγάλες χώρες. Αλλά δεν θα αποκτήσουν καμία εξουσία - τούτο είναι και το σημαντικό - και θα σαρωθούν μπροστά στις εγγενείς αδυναμίες τους. Κατά τούτο θα είναι ωφέλιμα για να κατανοήσουμε την αξία των αρχηγών και του ποσωπικού παραδείγματος που πρέπει να ενσαρκώνουν.
    ΥΓ. Η χαμηλή εκτίμηση που δείχνω να τρέφω στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα ή η αναγνώριση της αξίας των ηγετιδών τάξεων δεν πηγάζει από ηθική ή αισθητική αφετηρία. Απλώς επιχειρώ να παρουσιάσω τα πολιτικά πράγματα με στρατιωτικούς όρους. Δηλ. περιγραφικά, καταδεικνύοντας τις πραγματικές δυνατότητες των εμπλεκομένων. Η υποτίμηση, άλλωστε, του αντιπάλου και ο άκρατος ενθουσιασμός συνιστούν και τους πλέον θανάσιμους κινδύνους στην πολιτική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή