ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Εκ μέρους του Θεόδοτου ζητούμε συγγνώμη για την καθυστέρηση ανάρτησης νέου άρθρου. Υπήρχαν κάποια ζητήματα με τη σχηματοποίηση του διαγράμματος που ως φαίνεται και παρακάτω δεν ξεπεράστηκαν πλήρως. Παρόλα αυτά νομίζουμε πως η ουσία του άρθρου γίνεται εύκολα κατανοητή.

Γράφει  ο  Ιωάννης Αυξεντίου                    

                                                                                

Πως  θα  πάει  η  μέρα, από το πρωί φαίνεται: Ο Πλωτίνος, τον 3^ο αιώνα μΧ, θεώρησε σκόπιμο να αφιερώσει μία ολόκληρη  πραγματεία ''εναντίον των γνωστικών''. Εάν αυτό το θρησκευτικό-φιλοσοφικό κίνημα ήταν μία αμελητέα υπόθεση, σίγουρα δεν θα τον απασχολούσε σε τέτοιο βαθμό. Όμως  ο  μεγάλος  Πλατωνικός φιλόσοφος  διέβλεψε τον κίνδυνο που έκρυβε για τον δυτικό πολιτισμό,  ο  πρωτοεμφανιζόμενος  όφις.

Για να κατανοήσουμε την φύση αυτού του γνωστικού όφεως, πρέπει να  δούμε ποια ήταν η αντίληψη του για τον Κόσμο. Πριν όμως,  να  παρουσιάσουμε την εικόνα που είχε για τον κόσμο η αρχαία κοσμολογία. Για τους Πυθαγόρειους, η λέξη Κόσμος, σήμαινε  την τάξη και την αρμονία  της δημιουργίας. Έτσι  λοιπόν, για τους αρχαίους φιλοσόφους η Δημιουργία ήταν: «…ο Θείος ούτος κόσμος, πλήρης  κάλλους, εκτεινόμενος από της κορυφής της ουρανίας  αψίδος μέχρι των εσχάτων της γης, ο συντηρούμενος υπό της  αφθάρτου  Προνοίας του θεού…» Αλλά και για την Χριστιανική  Θεολογία  ο κόσμος αποτελεί  Θεία δημιουργία :« επειδή δι' αυτού [του Χριστού] εκτίσθησαν τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαί είτε εξουσίαι· τα πάντα δι' αυτού και εις αυτόν εκτίσθησαν·» (Απ.Παύλου, Κολ. 1:16). Αντιθέτως, για τους γνωστικούς, ο κόσμος είναι ένα ατελές και σκοτεινό δημιούργημα, που δεν προέρχεται από την Θεία θέληση αλλά από την επιθυμία ενός  κατώτερου δημιουργού . Εδώ όμως βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο της όλης υπόθεσης: ο κόσμος, η δημιουργία, δεν είναι ατελής επειδή  κάτι δεν λειτουργεί  σωστά στους κοσμικούς νόμους, αλλά  διότι  ο δημιουργός του κόσμου δεν επέτρεψε την εκπλήρωση του Ιουδαϊκού οράματος, της Ιουδαϊκής βασιλείας: ήταν, βλέπετε, ραβίνοι οι πρώτοι θεωρητικοί του γνωστικισμού, ραβίνοι που αποσκίρτησαν από την θρησκεία τους, μετά την καταστροφή του ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ

Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Είναι κάτι που κάνει εντύπωση: Αν σταματήσετε στο δρόμο εκατό ανθρώπους και συζητήσετε μαζί τους για θέματα υπαρξιακά, ηθικά και κοινωνικά, θα λάβετε εκατό διαφορετικές γνώμες. Όπως λέει η λαϊκή ρήση: ''ό,τι κατεβάσει η κούτρα τους''… Ο καθένας ζει μέσα στον δικό του μικρόκοσμο, τον οποίο διαμορφώνει ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και τις παραστάσεις που αποτυπώνονται στην ψυχονοητική σφαίρα του, παραστάσεις που προσλαμβάνει από τα μέσα ενημέρωσης, από τα βιβλία ή από τον περίγυρο του. Μέσα λοιπόν από αυτό το χάος διαφορετικών και αντικρουόμενων παραστάσεων–πληροφοριών, αλλά και μέσα από το προσωπικό εσωτερικό χάος, θα αναδυθεί ο ''ιδιώτης'': αυτός δηλαδή, που δεν βρίσκεται σε βαθιά Κοινωνία με τους άλλους, και  που, ακόμη πιο σημαντικό, δεν είναι Κοινωνός μιας αντικειμενικά ανώτερης διάστασης, η οποία να καθορίζει και να εμπνέει την ζωή του.

ΗΘΩΝ ΚΑΙ ΕΘΙΜΩΝ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ

Αρκετοί από τους συντάκτες του Θεόδοτου έχουν έντονες διαφωνίες όσον αφορά το Β' μέρος του παρόντος άρθρου, παρόλα αυτά, το άρθρο στιγματίζει κάποιες ακραίες συμπεριφορές που παρουσιάζονται στο οικολογικό και φιλοζωϊκό κίνημα και για αυτό και δημοσιεύεται.

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Α

Η  ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Υποθέτω την απορία των αναγνωστών μας: γιατί ένα ιστολόγιο που η κύρια ασχολία του είναι τα ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας και πολιτισμού, αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα θέμα στενά θρησκευτικό; 

Η απάντηση μου έχει δύο σκέλη: Α) Εάν κάποιος παρατήρησε, με πόση θέρμη συγκεκριμένα τηλεοπτικά κανάλια υποστήριξαν την εφαρμογή της καύσης των νεκρών στην Ελλάδα, τότε αμέσως θα σκέφθηκε ότι…''κάποιο λάκκο έχει η φάβα'' Β) Οι θρησκευτικές παραδόσεις είναι άμεσα συνδεδεμένες με την πολιτισμική ζωή μιας κοινωνίας, και άρα την επηρεάζουν καίρια.

Ως πρώτη, γενική αιτία, για την υποστήριξη της πρακτικής της καύσης των νεκρών από τα μέσα του συστήματος, μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι αυτή πηγαίνει ενάντια στην θρησκευτική και πολιτισμική παράδοση του τόπου μας, και άρα, ως αντι-παραδοσιακή πράξη αντιμετωπίζεται ευμενώς από το μεταμοντέρνο καθεστώς.

Τώρα όμως ας δούμε, εν συντομία, ποιοι ήταν αυτοί που πρώτοι στην Ευρώπη θέλησαν να προωθήσουν την πρακτική της καύσης των νεκρών, και από το βιογραφικό τους νομίζω ότι θα εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

ΤΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ: ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ

      
Γράφει ο Αναστάσιος  Γιαννάς

Θα ήθελα μία αυθόρμητη και ειλικρινή απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα: Αν κάποιος παρατηρήσει το ψηφιδωτό που βρέθηκε στον τύμβο της Αμφιπόλης, και αμέσως μετά κάνει μία επίσκεψη στα σύγχρονα μουσεία τέχνης, ποιο θα είναι το συμπέρασμα στο οποίο  θα  καταλήξει; 

Απαντώ για λογαριασμό σας:  Ότι στην Αμφίπολη υπήρχε μία υψηλή μορφή πολιτισμού, ενώ η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την απουσία πολιτισμού. Αυτή η δήλωση μου δεν βασίζεται  στην σύγκριση της τεχνικής αρτιότητας ή της απλής ομορφιάς του εν λόγω ψηφιδωτού, με τα σύγχρονα έργα τέχνης. Βασίζεται σε κάτι πολύ πιο βαθύ : στο πνευματικό κάλλος  που αναδύεται μέσα από αυτό το έργο. Ένα πνευματικό κάλλος τόσο αφανισμένο από την εποχή μας , ώστε το ψηφιδωτό της Αμφίπολης να φαντάζει ως κάτι ξένο προς εμάς, κάτι σχεδόν… απόκοσμο.

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Γράφει ο Βαρόνος Μυνχάουζεν:

Παρεξηγήσεις γίνονται συχνά, ιδιαίτερα όταν κυριαρχούν απόψεις που δε βασίζονται σε μελέτη και γνώση παρά μόνο στο συναίσθημα. Όσον αφορά τον Πλάτωνα αυτό πλέον έχει αρχίσει να γίνεται επιδημία. Αυτή η επιδημία βασίζεται σε κακή κατανόηση του έργου του «Πολιτεία» για το οποίο θα γίνει εδώ μια απλή παρουσίαση.

Δικαιοσύνη:

Το θέμα του βιβλίου είναι η δικαιοσύνη, συγκεκριμένα η ουσία της, δηλαδή το τι είναι πραγματικά. Η βάση στο οικοδόμημα δίνεται από την αντιπαράθεση του Σωκράτη στο σόφισμα ότι η δικαιοσύνη είναι μόνο ότι θέλει ο ισχυρός. Η ανάλυση οδηγεί στη μελέτη του τέλεια δίκαιου ανθρώπου, ο οποίος θα κάνει πάντα το σωστό και το δίκαιο ενώ θα γεύεται μόνο αδικίες και συμφορές. Η ανάλυση αυτή καθώς η ανάλυση για το άλλο άκρο, δηλαδή του ανθρώπου που μόνο αδικεί, δεν αδικείται ποτέ και ποτέ δεν τιμωρείται για τις πράξεις του, δεν οδηγουν πουθενά, οπότε αποφασίζει να αναλύσει τη δικαιοσύνη μέσω της κοινωνίας.

Η ΚΟΙΝΟΚΤHΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

               
Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου, είχαμε παρουσιάσει την ανάλυση του κομμουνιστικού μανιφέστου, χρησιμοποιώντας τα φιλοσοφικά και ανθρωπολογικά εργαλεία της Παραδοσιακής Δεξιάς, μία εργασία που ίσως να μην έχει γίνει ούτε στο εξωτερικό.

 Επιστρέφουμε πάλι σε αυτήν την εργασία, για να επισημάνουμε ένα ιδιαίτερο σημείο του κομμουνιστικού μανιφέστου, το οποίο οι διάφοροι αριστερίζοντες ή προοδευτικοί αναλυτές, το ''περνάνε στα γρήγορα'' ή προσπαθούν να το καλύψουν με διάφορες δαιδαλώδεις και ομιχλώδεις αναλύσεις. Αναφερόμαστε στο ζήτημα της κοινοκτημοσύνης των γυναικών: «Ο Μαρξ, με την δικαιολογία ότι κάποιοι από τους αστούς απατούν τις γυναίκες τους (λες και αυτό δεν συμβαίνει και στις τάξεις των προλετάριων) καθώς και στο ότι στην κοινωνία υπάρχει η πορνεία, προτείνει: να αντικατασταθεί η ανεπίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών (δηλαδή το ότι κάποιοι αστοί ξελογιάζουν ο ένας την γυναίκα του άλλου) με μία επίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών.» Αργότερα, με την έλευση της σχολής της Φρανκφούρτης, αυτές οι ελευθεριακές απόψεις, απέκτησαν μεγαλύτερη σαφήνεια και πιο δομημένο θεωρητικό υπόβαθρο.

ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ

 Γράφει ο  Θεόδωρος Λάσκαρης

Ονομάζεται  Ida Magli και είναι μία από τις πιο γνωστές ανθρωπολόγους της Ιταλίας. Δίδαξε στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας της, και  έχει συγγράψει εκατοντάδες έργα που αναλύουν τα κοινωνικά φαινόμενα με την μέθοδο της ανθρωπολογικής επιστήμης. Στο πρόσφατο βιβλίο της με τον τίτλο "Μετά τη Δύση", εξηγεί τους κινδύνους που κρύβουν για την ανθρώπινη ψυχονόητικη υπόσταση και τον Δυτικό πολιτισμό, η επιβολή της ''πολιτικής ορθότητας'' και το πολυπολιτισμικό μοντέλο κοινωνιών.

 Θα αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από αυτό το έργο της ,τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί εξετάζουν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, τα προαναφερθέντα φαινόμενα:

«Η ''πολιτική ορθότητα'' αποτελεί την πιο ριζική μορφή πλύσης εγκεφάλου που οι κυβερνήτες επέβαλαν ποτέ στους υπηκόους τους. Η αντιστοιχία σκέψης-γλώσσας είναι, πράγματι, πρακτικά αυτόματη• η εισαγωγή μιας εννοιολογικής στρέβλωσης σε αυτήν την αντιστοιχία, σημαίνει ότι κατάσχουμε το φυσικό όργανο της ζωής στο οποίο έχει εναποτεθεί το ανθρώπινο είδος: την προσαρμογή του εγκεφαλικού λογικού συστήματος στην αντίληψη της πραγματικότητας κατά την γλωσσική διατύπωση των εννοιών, εμποδίζοντας έτσι και την οποιαδήποτε αλλαγή ή μετασχηματισμό.

ΕΡΧΕΤΑΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ: ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ!

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Όπως  το  γήρας, έτσι και ο χειμών δεν έρχεται μόνος, συνοδεύεται από διάφορα προβλήματα: την ακρίβεια στην θέρμανση, την αναζήτηση εργασίας, την μείωση των περιπάτων και γενικότερα της σωματικής κίνησης, το κλείσιμο στο σπίτι, κλπ. Σαν να μην έφθαναν όμως όλα αυτά, κάποιοι έχουν βάλει σκοπό να μην αφήσουν ήσυχο τον πολίτη αυτής χώρας, αλλά επιθυμούν με κάθε τρόπο να μεταβάλλουν το περιεχόμενο των ασυνείδητων παραστάσεων του, με νέες προσλαμβάνουσες παραστάσεις(= παραστάσεις, που υπάρχουν στη συνείδηση και που βοηθούν στην πρόσληψη νέων ανάλογων παραστάσεων ). Με απλά λόγια, προσπαθούν να εγγράψουν, να αποτυπώσουν στην ασυνείδητη σφαίρα των τηλεθεατών, τα μοντέλα ζωής, συμπεριφοράς και αντιδράσεων του παρακμιακού ήθους, έτσι ώστε όταν μετά θα τα συναντούν μέσα στην πραγματική κοινωνική ζωή να τα αισθάνονται  οικεία.

Κουρασμένος λοιπόν ο πολίτης, τις χειμωνιάτικες βραδιές επιστρέφει στο σπίτι του, και η πιο εύκολη διασκέδαση που έχει εκείνη την στιγμή είναι η τηλεόραση. Κάθεται στην πολυθρόνα του, την ανοίγει, και αρχίζει το πρόγραμμα, ή αλλιώς, η ''ακτινοβόληση'' των νοητικών και ψυχολογικών μορφών-παραστάσεων του συστήματος.